February 19, 2017

புலரியின் முத்தங்கள் -மனுஷ்ய புத்திரன்


மனுஷ்ய புத்திரனின் மற்றொரு கவிதைத் தொகுப்பு இது. நானூறு பக்கங்களுக்கு மேலான இத்தொகுப்பில் 190 தனிக் கவிதைகளும், பல தொடர் கவிதைகளும் உள்ளன. கவிதைகளை வாசிப்பதற்கு பிரத்யேகமான ஒரு மனநிலை தேவை. இல்லையென்றால் கவிதைகளை ரசிக்கவோ நெருங்கவோ முடியாது என்பதோடு மட்டுமின்றி அவைகள் வெற்று சொற்களாகவும் வாக்கியங்களாகவும் மட்டுமே தோன்றக்கூடிய அபாயமும் உண்டு.

இக்கவிதைகள் எதைப் பற்றி பேசுகின்றன என்பதை தொகுப்பின் பின் அட்டை இவ்வாறு சொல்கிறது:
மனுஷ்ய புத்திரனின் இப்புதிய தொகுப்பில் உள்ள கவிதைகள் நவீன கவிதைக்குப் புதிய சாரத்தை அளிக்கின்றன. கவிதையின் பழகிய தடங்களை மாற்றியமைக்கின்றன. இந்த யுகத்தின் அன்பை, காதலை, துரோகத்தை, வன்மத்தை எழுதுவது ஒரு சிலந்தி வலையைப் பிரிப்பது போன்றது. இந்த சவாலை இக்கவிதைகள் வெகு நுட்பமாகவம் நேர்த்தியாகவும் எதிர்கொள்கின்றன. எந்த நேரமும் துளிர்க்கக் காத்திருக்கும் கண்ணீர் துளியின் ததும்பலிலிருந்து எக்கணமும் உருவப்பட காத்திருக்கும் கொலைவாளின் மௌனத்திலிருந்தும் ஒரு சிறிய முத்தத்தில் நீளும் பெரும் யுகத்திலிருந்தும் இக்கவிதைகள் பேசுகின்றன. இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள 234 கவிதைகளும் மனுஷ்ய புத்திரனால் 2015-ல் எழுதப்பட்டவை.
ஒரு மேலோட்டமான வாசிப்பில், இத்தொகுப்பில் எனக்குப் பிடித்த சில கவிதைகளை இங்கே தருகிறேன். இவைகளை வாசிப்போர் புலரியின் முத்தங்கள் அனைத்தையும் சுவைக்க வேண்டும் என்ற தூண்டுதலைப் பெறுவார்கள் எனில் மகிழ்ச்சி.

1. இக்கணம்

இக்கணத்தின் முத்தத்தை
இக்கணமே தரவேண்டும்

இக்கணத்தின் வெறுப்பை
இக்கணமே காட்டவேண்டும்

இக்கணத்தின் சொற்களை
இக்கணமே எழுத வேண்டும்

பிணங்களை சுமந்து சுமந்து
தோள் வலிக்கிறது
இக்கணத்தின் மனம் சாவதற்குள்
நிகழ்ந்துவிட வேண்டும் எனக்கு
இக்கணத்தின இறப்பு

2. வரும் வேளை

“நாளைக்கு வரட்டுமா”
என்றாள்

பிறகு
“இல்லை
இன்று மாலையே வருகிறேன்”
என்றாள்

தாளமாட்டாமல்
“இப்போதே வந்துவிடட்டுமா”
என்றாள் தடுமாறிக்கொண்டே

“இன்னும் சீக்கிரம்
இன்னும் சீக்கிரம்
இக்கணமே கிளம்பி
நீ நேற்றைக்கே வந்துவிட்டால்
என் எல்லா கவலைகளும்
தீர்ந்தவிடும்”
என்றேன்

3. விசுவாசத்தின் அபாயங்கள்

துரோகத்தைப் போல
அத்தனை எளிதானதில்லை
விசுவாசம்

துரோகம்
இருட்டில் ஒரு முத்தம்
என்பதற்கு மேல் வேறொன்றும் இல்லை
வெளிச்சத்தில் துரோகம்
துடைக்கப்பட்டுவிடுகிறது

விசுவாசத்தைப் பார்
ஒரு மலைமுகட்டின் விளிம்பில்
இருக்கும் தவம்
அது
ஒரு சிறு கால் பிசகலில்
அதலபாதாளத்தில்
உன் தலை சிறறுவதற்காக காத்திருக்கிறது

அன்பே
நான் ஒரு மன்னிப்பை கோரும் எளிய கணத்தில்
நீ என் துரோகத்தைப் புனிதப்படுத்திவிடுகிறாய்
ஆனால்
நீ என் விசுவாசத்தைக் கோரும்பொழுதில்
வாழ்நாள் முழுக்க
நான் ஒரு சிலுவையில் தொங்குவதற்கான
பயணத்தை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்கிறேன்

நான் எப்போதும் துரோகத்தில் வாழ்வது
துரோகம் என் இயல்பு என்பதால் அல்ல
துரோகத்திற்கான தண்டனைகள்
விசுவாசத்திற்கான நிபந்தனைகள் போல்
அத்தனை கொடுமையானதில்லை
என்பதால் மட்டுமே

4. ஆசுவாசம்

வேறெதையும்
கேட்கவில்லை
என்னை விட்டு
கொஞ்சம் காலாற
நடந்துவிட்டு வா

நான் அதற்குள்
இந்த இடத்தைக்
கொஞ்சம் உணர்ந்துகொள்கிறேன்

5. அன்னியமாதல்

“உன்னோடு
நடந்து நடந்து
கால் வலிக்கிறது”
என்று அலுத்துக்கொள்கின்றன
என்னுடையது என்று நான் நம்பிய
என் நிழல்கள்

6. எனது சந்தர்ப்பங்கள்

எப்போதும் கொடுத்துக்கொண்டே
இருப்பவர்களுக்கு
கொடுப்பதன் பயனின்மை பற்றி
உணரும்
ஒரு நாள் வந்தது

எவரையும் மன்னித்துக்கொண்டே
இருப்பவர்களுக்கு
மன்னிப்பின் அர்த்தமின்மை பற்றி
அறிந்துகொள்ளும்
ஒரு நாள் வந்தது

எந்த நேரமும் காதலால் நிரம்பி
இருப்பவர்களுக்கு
காதலின் பொய் வாக்குறுதிகளைப்
புரிந்துகொள்ளும்
ஒரு நாள் வந்தது
எல்லா திசையிலும் வெளிச்சமாக நிரம்பி
இருப்பவர்களும்
இருட்டில் நின்றுகொண்டிருக்கும்
ஒரு நாள் வந்தது

சரியாக
அந்த நாளில்தான்
நான் அவர்கள் கதவைத் தட்டி
எதையோ கேட்க நின்றுகொண்டிருப்பேன்

7. பிறழ்வு

நான் துயிலில் வீழ்ந்த
முன்னிரவின்
பத்தாவது கணத்தில்
ஒரு தந்தையும் மகளும்
கதவைத் தட்டினார்கள்

அவர்கள் மிகுந்த கூச்சத்துடன்
என் துயில் பெருகும் கண்களைப்
பார்க்க அஞ்சினார்கள்

“சார் ஒரு புத்தகம் வேணும்
என் மகள் நாளை அதிகாலை
ரொம்ப தூரம் போகிறாள்
அந்தப் புத்தகம் மட்டுமே ஒரே துணை
இப்போது அது எங்கே கிடைக்கும் என்று தெரியவில்லை
நீங்கள் ஏதாவது உதவ முடியுமா?
இங்கே ஒரு எழுத்தாளர் இருக்கிறார்
உங்களுக்குத் தெரியும் என்று
யாரோ சொன்னார்கள்”

புத்தகங்கள் விசித்திரமான மனிதர்களை
உருவாக்குவதில்லை
விசித்திரமான மனிதர்கள்தான்
புத்தகங்களை நோக்கி வருகிறார்கள்

அந்தப் புத்தகம் என்னிடம் இருந்தது
அதைப் படிக்கிற நாள் என்றைக்கு
என் விதியின் புத்தகத்தில் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது
என்றெனக்குத் தெரியாது
நான் அதை உள்ளே போய்
கொண்டுவந்து அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்தேன்
அவள் கண்களின் விளக்குகள் ஒரு கணம்
எரிந்து மறைந்தன
அவர்கள் நன்றி சொன்னார்கள்
எவ்வளவு விலை செலுத்த வேண்டும்
என்று கேட்டார்கள்
“நீங்கள் இதற்கு விலை செலுத்த முடியாது
ஏனெனில் இதன் ஆசிரியன் அதில்
கையொப்பமிட்டு எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறான்
அதன் விலை எவ்வளவு என்று
நான் நிர்ணயிக்க முடியாது” என்றேன்

தந்தையும் மகளும் அகாலத்தில் இருளில்
இறங்கி நடந்துபோனார்கள்
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு
அவர்கள் மீண்டும் வந்தார்கள்
அந்தத் தகப்பன் கையில் சில கனிகளுடன்
நின்றுகொண்டிருந்தான்
”நீங்கள் இதைப்பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்”
என்றான் தடுமாற்றத்துடன்
அந்தப் பெண் சட்டனெ காலில் விழுந்து
வணங்கி எழுந்தாள்
அவள் உச்சந்தலையைக் குனிந்து கண்ட கணத்தில்
நான் எதற்காகவோ உடைந்து போனேன்
பிறகு அவர்கள் மறுபடி
அந்த அகால இருளில்
இறங்கி நடந்தார்கள்
அந்தப் பெண் நீண்ட தூரம் செல்கிறாள்
என்று அவள் தகப்பன் சொன்னது
எனக்கு அளவிடமுடியாத துக்கத்தை உண்டாக்கியது

இந்த நகரத்தின்
ஏதோ ஒரு மூலையில்
இந்த நேரத்தில்
யாரோ ஒருவன்
ஒரு புத்தகத்தை எரித்துக்கொண்டிருக்கக்கூடும்
யாரோ ஒருவன்
“இந்தப் புத்தகங்களால்தான்
உன திமிர் அதிகமாகிவிட்டது”
என்று தன் மனைவியின் முகத்தில்
ஒரு புத்தகத்தை எறிந்துகொண்டிருக்கக்கூடும்

புத்தகங்கள்
அதைத் தொடுகிற எவரையும்
ஏதோ ஒரு வழியில்
மனம் பிறழச் செய்துகொண்டிருக்கின்றன

8. நூறு ரூபாய் வீழ்ச்சி

அவள் வீட்டை விட்டுப்போய்விடலாம்
என கடைசியாக கண்டுகொண்ட நாளில்
வெறுப்பின் எரிகொள்ளிகள்
அவள் தலைக்குள் விழுந்துகொண்டிருந்தன

இன்றைக்கு போகாவிட்டால்
என்றைக்கும் நாம் போகமுடியாது
என்று புரிந்துகொண்ட கணத்தில்
கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு
தலைமுடியைக் கையால் ஒதுக்கிக்கொண்டு
அழுத கண்களைக் துடைத்துக்கொள்ள நேரமில்லாமல்
படிகளில் இறங்கி நடந்தாள்

உலகம் பெரியதென்று தோன்றியது
எப்படியும் வாழ்ந்துவிடலாம் என்று தோன்றியது
“தனது“ என்று இதுவரை நம்பிய
இந்த வீட்டிற்கு வெளியே
எத்தனை எத்தனை கோடி மக்கள்
வாழ்கிறார்கள் என்பதை நினைத்தபோது
அது அவளுக்கு
அவள் முடிவின்மீது
ஒரு தன்னம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது

மூன்றாவது படியில்
இறங்கும்போதுதான் யோசித்தாள்
தன்னிடம் ஒரு நூறு ரூபாய்கூட இல்லை என்பதை
அது அவளைத் திடுக்கிட வைத்தது
அது அவளைத் தடுமாறச் செய்தது
ஒரு பெரிய முடிவை
ஒரு பெரிய வைராக்கியத்தை செயல்படுத்த
குறைந்தபட்சம் நூறு ரூபாய் தேவை
என்பதை அவள் அப்போதுதான்
கண்டுபிடித்தாள்

அவள் ஒரு ஆட்டோ பிடிக்க வேண்டும்
அவள் ஒரு பஸ் பிடிக்க வேண்டும்
அவளது செல்போனை “டாப் அப்” செய்ய வேண்டும்
அந்த நகரத்தில் உதவி நாடி
யாரிடமாவது போகவேண்டும் என்றால்
அவளுக்கு இப்போது நூறு ரூபாய் தேவை

கைமறிதியாய் வைத்த காசு
எங்கேனும் கைப்பையில் இருக்கக்கூடும்
என்று துழாவுகிறாள்
அன்று அவள் தோற்கடிக்கப்படும் தினம் என்பதால்
அப்படி எதுவும் அங்கே இல்லை
என்னிடம் ஒரு ரூபாய்கூட இல்லை
என்பதை அவ்வளவு நிராதராவாய்
தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள்

ஒரு நூறு ரூபாய் முன்னால்
தனது ஒட்டுமொத்த வாழ்வும்
வீணாகிவிட்டதுபோல அவளுக்குத் தோன்றியது
ஒரு நூறு ரூபாய்
அவள் முன்னால் ஒரு மதில்சுவர் போல
எழுந்து நிற்கிறது
ஒரு நூறு ரூபாய் இல்லாததால்
தனது வரலாற்றுக் கோபத்தை
சமரசம் செய்துகொள்ள வேண்டுமா என
வீதியில் சென்றுகொண்டிருந்தவர்களிடம்
கேட்க விரும்பினாள்
அவளது வாழ்வின் மிகச் சிக்கலான
எல்லாப் பிரச்சினைகளும்
கடைசியில் ஒரு நூறு ரூபாயாக
எளிமைப்படுத்தப்பட்டு விட்டது
அவளை மிகவும் ஏமாற்றமடையச் செய்தது

அந்தப் படிகளில் அமர்ந்து
வெகுநேரம் அழுதுவிட்டு
உள்புறமாகத் தாழிடப்பட்ட
தனது வீட்டின் கதவைத் தட்டத் தொடங்கினாள்

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...