August 14, 2015

பஷீரின் மூன்று கதைகள்

1. சிங்கிடி முங்கன்:


வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் சிங்கிடி முங்கன் கதை, மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது கடவுளைப் பற்றி கிண்டலும் கேலியுமாகச் சொல்லப்பட்ட கதை என்பதாகவே நமக்குத் தோன்றும். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. கடவுள், மதம் மூலமாக மனிதனை கேலிசெய்வதாகவே இந்தக்கதை அமைந்திருக்கிறது. கடவுளையும் மதத்தையும் மனிதன் தனக்குச் சாதகமாக எப்படியெல்லாம் பயன்படுத்திக் கொள்கிறான் என்பதையும், கடவுள் என்ற பெயரை நாம் எவ்வளவுதூரம் கொச்சைப்படுத்தி வருகிறோம் என்பதையும், மனிதர்கள் அனைவரும் இப்படி தத்தம் மனதிற்கேற்ப கடவுளை எளிமையும் சிறுமையும் படுத்துவதை எடுத்துக்காட்டுவதாகவே இந்தக்கதை இருக்கிறது. கடவுள் என்ற பேருண்மையைச் சென்றடைய நாம் கடவுளைப்பற்றி கொண்டுள்ள இத்தகைய கருதுகோள்களே தடையாக இருக்கின்றன என்பதை நம்மை உணரும்படியாகச் செய்வதே பஷீரின் இந்தக்கதை எனலாம்.

கதை எளிமையானதுதான். ஆனால் பஷீர் என்ற படைப்பாளி அதைச்சொல்லும் விதம், கதையைச் சுவாரஸ்யமானதாகவும், ரஸிக்கத்தக்கதாகவும் ஆக்குகிறது. முஸ்லீம் தம்பதிகளான அப்துல் ரசாக்கும் ஆயிஷா பீவியும் திருமணமாகி பல நாட்களாகியும் குழந்தை இல்லாமல் வருந்துகிறார்கள். அவர்கள் பல மதக் கடவுள்களை வேண்டுகிறார்கள், தொழுகிறார்கள். ஏதேதோ செய்து பார்க்கிறார்கள். ஆனால் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. மருத்துவரும் அவர்களிடம் குறை ஏதுமில்லை என்கிறார். பிறகு ஏன் அவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்கவில்லை? அவர்கள் குழந்தைக்காக எத்தகைய முயற்சிகள் செய்கிறார்கள், அதனால் அவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்கிறதா இல்லையா, என்பது பற்றிய நகைச்சுவை கதைதான் சிங்கிடி முங்கன்.

பஷீரை ஒரு எழுத்தாளார் என்பதைவிடவும் கதைசொல்லி என்பதாகத்தான் ஜெயமோகன் பார்க்கிறார். நாவல்களைவிடவும், சிறுகதைகளில் பஷீரின் இந்த அம்சம் மிகுந்திருக்கிறது என்றே சொல்லவேண்டும். எனவேதான் அவர் கதையைச் சொல்லும் முறை எளிமையானதாகவும், வாசகனுக்குச் சுவாரஸ்யம் தருவதாகவும் இருக்கிறது. பஷீரின் கதைசொல்லும் முறை அசாதாரணமானது. படிப்பதற்கு மிகவும் எளிமையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அந்த எளிமையைக் கதையில் கொண்டுவருவதுதான் கடினம். அதுவும் சிக்கலான ஒரு விசயத்தை இத்தகைய எளிமையான மொழியில் சொல்வது ஒரு தேர்ந்த படைப்பாளியால் மட்டுமே முடியக்கூடியது. பஷீரால் அது முடிந்திருக்கிறது.

கதையைப் படித்துவரும்போதே முடிவு என்ன என்று நம் மனம் முடிவை நோக்கித் தாவிவிடுகிறது. அந்த முடிவை கண்டடையும் விதமாகத்தான் நமது கதையின் வாசிப்பு நிகழ்கிறது. கதையைப் படிக்கும்போதும், படித்து முடித்த பின்னரும் நாம் புன்னகைக்காமல் இருக்கமுடியாது. அவ்வளவு கிண்டலும் கேலியும் இந்தக் கதையில் இருக்கிறது. கடவுளை உண்மையாகவே புரிந்துகொண்டவர்கள், மனிதர்களின் அறியாமையை நினைத்துப் புன்னகை செய்யலாம். ஆனால் பஷீர் நம்மைத்தான் கேலி செய்கிறார் என்று புரியாதவர்கள், கடவுளை நிந்திப்பதாகக் கருதி, கோபம் கொள்ளலாம்.


2. ஐசுக்குட்டி:

இன்று எல்லோரிடமும் மிகுந்திருக்கும் குணம் பிடிவாதம். அதுவும் பெண்களிடம் அது அதிகமாகக் காணக்கிடக்கிறது. ஒரு பெண்ணின் பெருமை இந்த பிடிவாத குணத்தினால் குறைந்துவிடுகிறது என்பதை அவர்களே உணராமல் இருக்கிறார்கள். அதற்குக் காரணம் பிடிவாதத்தோடு உடன்பிறந்த குணமாக பொறாமை இருப்பதுதான். அந்தப் பொறாமைதான் பிடிவாதத்தைக் கொணர்கிறது. அடுத்தவரிடம் காணும் அனைத்தும் தன்னிடமும் இருக்கவேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பது சரிதான். அதைக்கூட ஆசை என்று விட்டுவிடலாம். ஆனால் கொழுந்தன் பெண்டாட்டிக்குப் பிரசவத்தின் போது டாக்டரைக் கூட்டிவந்ததற்காகத் தனக்கும் டாக்டர் வேண்டும் என்று ஒரு பெண் பிடிவாதம் பிடித்தால் அதை என்னவென்று சொல்வது?

பஷீர் தன் ஐசுக்குட்டி என்ற கதையில் அப்படியான ஒரு பெண்ணை படம்பிடித்துக் காண்பிக்கிறார்.

ஐசுக்குட்டி தன் பிரசவத்தின்போது டாக்டரை அழைக்கவேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறாள். அதனால் செலவாகும் தொகையைப் பற்றி அவளுக்குக் கவலையில்லை. ஆனால் டாக்டர் வராவிடில் அது எவ்வளவு பெரிய கௌரவக் குறைச்சல்? டாக்டரை கூட்டிவர அவள் கணவன் செல்கிறான். டாக்டர் வருவதற்குள் குழந்தை பிறந்துவிட்டால் என்னசெய்வது என்ற கவலை ஐசுக்குட்டியை வாட்டுகிறது. டாக்டர் வருவதற்கு முன் பிரசவிக்கக் கூடாது என்று கடவுளைப் பிரார்த்தனை செய்கிறாள். டாக்டரின் வரவுக்காக குழந்தை வெளிவருவதை, உடம்பை இறுக்கி தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். கடைசியில் டாக்டர் வந்துவிட்டார் என்ற குரலைக் கேட்ட பிறகு, தன் பிடியைத் தளர்த்தி சுகமாகப் பிரசவிக்கிறாள்.

வழக்கம்போல பஷீரின் கிண்டலான தொனி கதை முழுதும் வெளிப்படுகிறது. பஷீர் நம் வீட்டில் நாம் அன்றாடம் காணும் காட்சிகளிலிருந்தே தன் கதைக்கான களத்தைத் தேர்வு செய்கிறார். ஆனால் அந்த களத்திலிருந்து வெளிப்படும் கதை பல்வேறு வடிவங்களைப் பெறுகிறது. நாம் இதுவரை கற்பனை செய்திராத சாத்தியங்களை அந்தக் கதைகள் பெறுகின்றன. எனவேதான் அவர் கதைகள் வாசிப்பிற்கு பெருமானவையாக இன்றும் இருக்கின்றன.

பெண்களிடம் அபரிதமாக மிகுந்திருக்கும் பகட்டை, அடுத்தவருக்கு தாங்கள் சளைத்தவர்கள் அல்ல என நிரூபிக்க விரும்பும் அவர்கள் குணத்தை நாம் எத்தனையோ விதங்களில் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் பஷீர் அதற்காகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் காரணம் வித்தியாசமானது. அந்த வித்தியாசமான காரணத்தின் மூலம் அவர் சொல்லவிரும்புவது, பெண்கள் உப்பு சப்பில்லாத காரணத்திற்கெல்லாம் பொறாமையும், பிடிவாதமும், பகட்டும் கொள்கிறார்கள் என்பதைத்தான்.


3. பர்ர்ர்...!

நாம் நினைத்திராத விசயங்களைக் கதைகளாகப் படைப்பது பஷீருக்குக் கைவந்த கலை. பஷீரைத் தவிர வேறுயாரும் இத்தகைய விசயங்களைக் கதையாக்க முடியாது என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்.

பஷீரின் இந்தக் கதையைப் பற்றி என்ன சொல்ல?

உடலின் அனிச்சைச் செயலைக் காதலோடு பிணைத்து பஷீர் இங்கே காட்டியிருப்பது வெறும் நகைச்சுவைக்காக மட்டுமல்ல. மாறாக காதல் என்ற அம்சம் எப்படி உடலின் கவர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுகிறதோ, அந்த உடலின் கவர்ச்சி என்பது ஒரு தோற்றமே என்பதை வலியுறுத்தவே இந்தக் கதை சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நாம் ரசிக்கும் இந்த உடல் வெறும் ரத்தமும் சதையுமான ஒரு பிண்டமே என்பதைக் காட்டுவதே பஷீரின் இந்தக் கதையின் நோக்கம்.

மேற்கொண்டு இந்தக் கதையை விவரிக்க வேண்டியதில்லை என்று கருதுகிறேன். நீங்களே படித்துத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...