July 3, 2015

கோதாவரிக் குண்டு -தி.ஜானகிராமன்: நேற்று இன்று நாளை

இந்தக் கதையை இரண்டு விதமாக நாம் அணுகலாம். ஓன்று மேலோட்டமான பார்வை. எல்லோரும் செய்வது. கங்காபாய் கோதாவரிக் குண்டை அடகு வைத்து, கடன் வாங்கி சினிமாவுக்கு போகிறாள் என்பதாக இந்தக் கதையை விளங்கிக்கொள்வது. இன்னொரு பார்வை ஆழமானது. பல நுட்பமான விசயங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டது.

காலம் மூன்று வகை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. இதில் எதிர்காலம் என்பது நம் கண்ணுக்குத் தெரியாதது; ஊகிக்க முடியாதது. கடந்த காலம் என்பது முடிந்து போனது; மாற்ற முடியாதது. நிகழ்காலம் மட்டுமே நாம் அறியக்கூடியது; நம் கையில் கிடைப்பது. கடந்த கால அதிருப்தி எதிர்காலம் பற்றிய கற்பனையை வளர்க்கிறது. அந்தக் கற்பனை நம்மை நிகழ்காலத்தோடு மோதவைக்கிறது. எனவே நிகழ்காலம் கவனிக்கப்படாததாக-வாழப்படாததாக கழிந்து கடந்த காலமாகிவிடுகிறது. நம்மில் பெரும்பான்மையோரின் வாழ்க்கை இவ்வாறுதான் இருக்கிறது. ஆனால் நிகழ்காலத்தில் மட்டும் வாழ்வதுதான் யோகம் என்றும் விழிப்புணர்வு என்றும் ஆன்மீகத்தில் சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் வாழ்க்கை இக்கணம் இப்போதே என்று நிகழ்காலத்தில் வாழ்பவர்களை உலகம் பைத்தியம் என்கிறது. நம்மில் பெரும்பான்மையோர் அப்படியில்லாத போது, அப்படி இருப்பவனை, உலகம் அறிவற்றவன் என்று சொல்வதில் வியப்பு ஒன்றுமில்லை. கதையில் அப்படியான ஒரு பாத்திரம்தான் தத்தோஜி ராவ். அந்த பாத்திரத்தைப் பற்றி சொல்லும்போது, ”மனுஷனுக்கு கோபமே வராது. திட்டினாலும் புன்சிரிப்புத்தான். வேகமாக நடக்கமாட்டார். வியக்கமாட்டார். அதிர்ந்து பேசமாட்டார்.” என்கிறார் தி.ஜா. நிகழ்காலத்தில் மட்டும் வாழப் பழகியவர்களின் குணாம்சம் இது. மேலும் அவரது தோற்றத்தை ராஜ கம்பீரத்துடனும் களையுடனம் ஒப்பிடுகிறார் தி.ஜா. கடந்தகாலம் பற்றிய அதிருப்தியும் எதிர்காலம் பற்றிய கவலையும் இல்லாத போது இவையெல்லாம் தன்னியல்பாய் கூடிவரும்தானே?

கதைசொல்லியாக வரும் கௌரியின் கணவன் கையில் இருக்கும் காசு இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு வரும், எது எதற்கு செலவு செய்யவேண்டும் என்று தன் வாழ்க்கையை அந்த மாதக் கடைசி வரை திட்டமிடுகிறான். போதாக்குறைக்கு கடந்த காலத்தில் கடன் கொடுத்துவிட்ட பத்து ரூபாயும் அவனை அலைக்கழிக்கிறது. இவனுக்கு தத்தோஜி ராவ் உதவாக்கரையாகவும், மடையனாகவும்,  காட்சியளிக்கிறான். இதுவே நிகழ்காலத்தில் வாழாதவர்களின் இயல்பு, நம் அனைவரின் இயல்பு என்பது சொல்லத் தேவையில்லை. இப்படி இருப்பவர்களின் கடவுள் நம்பிக்கை போலியானது என்பதுதான் உண்மை. கடவுளிடம் நம்பிக்கை வைப்பவன் நாளை பற்றி கவலை கொள்வானேன்? அவனது கடவுள் நம்பிக்கை, ”படைத்தவன் வயிற்றுக்கு படைக்காமலா இருப்பான் என்று வேதாந்தம் பேசுகிறார்களோ தெரியவில்லை, வயிற்றுக்கு படைக்கிற வெண்கலப் பானையே அடகுக்குப் பெயர்ந்துவிட்டது” என்று பேசுமளவில்தான் இருக்கிறது.

ரெட்டிப்பாளையம் மல்லிகைப் பூவின் மணத்தை நாம் நிகழ்காலத்திலேயே சுவாசிக்க முடியும். கடந்த காலத்திலோ எதிர்காலத்திலோ இல்லை!

ஆக, கோதாவரிக் குண்டில் இரண்டு குண்டுகள் இருக்கின்றன. ஒன்று கீழே வெடிக்கும் ஊசிவெடி மற்றது வானத்தில் வெடிக்கும் ராக்கட்!

(மறுபிரசுரம். முதல் பிரசுரம் ஏப்ரல் 17, 2013)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...