July 18, 2015

நாற்காலி -கி.ராஜநாராயணன்: கஞ்சனும் சுயநலவாதியும்

கதை சொல்லியாக வருபவனின் குடும்பத்தில் முதன் முதலாக நாற்காலி ஒன்று செய்ய உத்தேசிக்கிறார்கள். அப்போது அவனது மாமனார் தனக்கும் ஒரு நாற்காலி வேண்டும் என்கிறார். அவர் கஞ்சன் என்ற அபிப்ராயம் அந்த குடும்பத்தில் அனைவருக்கும் இருக்கிறது. அதைக் குறித்து அவரிடம் அவர்கள் கிண்டலாகப் பேசுவதும் உண்டு.

இரண்டு நாற்காலிகள் தயாராகிறது. இரண்டும் பார்க்க ஒன்று போலவே இருக்கிறது. அவர்கள் ஒன்றையும் அவன் மாமனார் ஒன்றையும் வைத்துக் கொள்கிறார். எல்லோரும் அதில் உட்கார்ந்து சந்தோஷிக்கிறார்கள். ஒரு நாள், அவர்களது நாற்காலியை இரவல் கேட்டு வரவே கொடுக்கிறார்கள். கொடுத்த பிறகுதான் அது இறந்தவரின் இறுதிச் சடங்கிற்குப் பயன்படுவதை அறிகிறார்கள். இது தொடர்கதையாக அடுத்தடுத்த மரணத்தின் போதும் நிகழ்கிறது. அந்த நாற்காலியில் உட்காரவே அவர்களுக்குப் பயமாக இருப்பதோடு, நாற்காலியில் உட்கார்ந்து அனுபவிக்கும் சுகம் போய்விட்டதே என்று வருந்துகிறார்கள். அதைத் தடுக்க உபாயம் ஒன்றை கதைசொல்லியும் அவன் அண்ணனும் செய்கிறார்கள். தங்களிடமிருந்த நாற்காலி தங்கள் மாமனார் வீட்டில் இருப்பதாகச் சொல்லி விடுகிறார்கள். இதனால் தங்கள் நாற்காலியை இரவல் தரும் தொந்தரவிலிருந்து தப்பிக்கிறார்கள்.

கதைசொல்லி சிறிது நாள் கழித்து மாமனாரின் வீட்டிற்குப் போகிறான். அங்கே நாற்காலி இல்லை. இறந்தவர்களின் இறுதிச் சடங்கிற்கான காரியத்திற்கே அதைக் கொடுத்துவிட்டதாக மாமனார் சொல்கிறார். இச்செய்தியை தனது அண்ணனிடம் சொல்லவேண்டும் என வீட்டுக்கு வேகமாக விரைகிறான்.

ஆனால் வரவர என்னுடைய வேகம் குறைந்து தன் நடையாயிற்று.

என்று கதையை முடிக்கிறார் கி.ராஜநாராயணன்.

குறுகிய மனம் படைத்தவர்கள், பரந்த மனம் உடையவர்கள் என இருவகை மனிதர்கள் உலகில் உண்டு. குறுகிய மனம் உடையவர்களுக்குத் தாம் அப்படியாக இருப்பது அவர்களுக்கே தெரிவதில்லை. ஒரு முக்கியமான சூழ்நிலையில் அவர்கள் எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்துத்தான் தாங்கள் எப்படி என்பதை அவர்களே உணரும் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கிறது.

தன் மாமனாரைக் கஞ்சன் என்று சொல்லும் கதைசொல்லிக்குத் தங்கள் நாற்காலியை அப்படியான காரியத்துக்கே கொடுத்துவிடலாம் என்று தோன்றவே இல்லை. எப்படியாயினும் ஏதேனும் செய்து தங்கள் நாற்காலியைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறார்கள். தன் மாமனார் அத்தகைய காரியத்திற்கே நாற்காலியைக் கொடுத்துவிட்டார் என்று அறியும்போது கூட அவன் அதைச் சந்தோஷமாகச் சொல்லவே வீட்டை நோக்கி விரைகிறான். ஆனால் அப்படிச் செல்லும் போதுதான் சட்டென அவனைப்பற்றியே அவனுக்கு உறைக்கிறது. நாம் எவ்வளவு சுயநலமாக இருந்துவிட்டோம் என அறிகிறான். கி.ராஜநாராயணன் வெளிப்படையாக இதைச் சொல்லவில்லை. மாறாக அவன் நடையின் வேகம் குறைந்து போயிற்று என்று சொல்வதன் மூலமாக இவற்றையெல்லாம் நாம் விளங்கிக்கொள்ளுமாறு செய்கிறார். ஒரு நல்ல படைப்பு இத்தகைய நுட்பங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பது அவசியம். நாற்காலி கதையில் அது அற்புதமாகக் கூடி வந்திருக்கிறது. கி.ராஜநாரயணின் சுவாரஸ்யமாக கதைசொல்லும் ஆற்றல் இக்கதையில் அழகாகவும் நுட்பமாகவும் அமைந்து வாசிப்பனுபவத்திற்கு இன்பம் சேர்க்கிறது.


(மறுபிரசுரம். முதல் பிரசுரம் ஜீலை 7, 2013)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...