April 26, 2015

THE DOUBLE -FYODOR DOSTOEVSKY: நகல் படுத்துதலும் சுயம் இழத்தலும்

It was nearly eight o’clock in the morning when the titular councillor Yakov Petrovich Goliadkin came after a long sleep, yawned, stretched, and finally opened his eyes all the way. For some two minutes, however, he lay motionless on his bed, like a man who is not fully certain whether he is awake or still asleep, whether what is happening around him now is a reality or a continuation of the disordered reveries of his sleep. Soon, though, Mr.Goliadkin’s sense began to receive their usual everyday impressions more clearly and distinctly. The dirtyish green, sooty, and dusty walls of his little room, his mahogany chest of drawers, the imitation mahogany chairs, the redpainted table, the oilcloth Turkish sofa of a reddish color with little green flowers, and finally his clothes, hastily taken off the night before and thrown in a heap on the sofa, all gazed at him familiarly. Finally, the gray autumn day, dull and dirty, peeked into his room through the dim window so crossly and with such a sour grimace that Mr.Goliadkin could in no way doubt any longer that he was not in some far-off kingdom but in the city of Petersburg, in the capital, on Shestilavochnnay Street, on the fourth floor of a quite large tenement house, in his own apartment.

ஃபியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி தன் கதையின் நாயகன் அன்றைய தினம் படுக்கையிலிருந்து எழுந்திருப்பதை விவரிக்கும், மிக அற்புதமான அபாரமான இந்த விவரணைகளோடும் சித்தரிப்போடும், நாவல் தொடங்குகிறது. நாயகன் அலுவலகம் ஒன்றில் பணிபுரிகிறான். அங்கே அனைவரும் தன்னை ஏளனத்தோடும், கேலியோடும் அணுகுவதான ஒரு எண்ணம் அவனை மிக அதிகமாக வாட்டுகிறது. அதற்காக மருத்துவரைப் பார்க்கிறான். தனக்கு எதிரிகள் அதிகமிருப்பதாகவும், அவர்களை ஒழிக்க ஏதாவது வழிவகை உண்டா என்றும் அவரிடம் கேட்கிறான். மருத்துவர் அவன் ஏற்கனவே சாப்பிடும் மருந்துகளையே சாப்பிடுமாறு சொல்கிறார். மருத்துவரைச் சந்திக்க வேண்டாமா இல்லையா என அவனுக்கு ஏற்படும் குழப்பத்தை விவரிக்கும் போதே அவன் குண இயல்புகளை நாம் அறியுமாறு செய்துவிடுகிறார் தஸ்தயேவ்ஸ்கி. 

அன்றைய தினம் தன் அலுவலக மேலதிகாரியின் வீட்டில் நடக்கும் விருந்து ஒன்றுக்கு அழைப்பு இல்லாமலேயே செல்கிறான். அங்கிருந்து விரட்டப்படும் அவன் மழை பெய்யும் அந்த இரவில் மனக்குழப்பத்தோடு, சஞ்சலத்தோடு தன் குடியிருப்பை நோக்கித் திரும்புகிறான். அந்தக் காட்சியின் சித்தரிப்புகள் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் எழுத்தில் நம்மில் மனவெழுச்சியை கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. The wind howled in the deserted streets, heaving the black water of the Fontanka higher than the mooring rings and perkily brushing up against the skinny streetlamps of the embankment, which in their turn seconded its howling with a thin, shrill creaking, which made up an endless, squeaking, rattling concert, quite familiar to every inhabitant of Petersburg. Rain and snow fell at once. Streams of rainwater, broken up by the wind, sprayed almost horizontally, as if from a fire hose, and pricked and lashed at the wretched Mr.Goliadkin’s face like thousands of pins and needles. Amid the night’s silence, broken only by the distant rumble of carriages, the howling of the wind, and the creaking of the streetlamps, the splashing and burbling water pouring down from all the roofs, porches, gutters and eaves onto the granite pavement of the sidewalks had a dismal sound. There was not a soul either near or far, nor did it seem there could be at such an hour and in such weather. என்ன ஒரு நேர்த்தியான அசத்தலான சித்தரிப்பு!

இவ்வாறு பெய்யும் மழையினூடே தன்னைத் தொடரும் ஓர் உருவத்தைக் கண்டு திடுக்கிடுகிறான். அப்போது அவனைத் தொடரும் அது அவன் குடியிருப்புக்கும், அலுவலகத்திற்கும் வருகிறது. அத்தோடு அவன் பணிபுரியும் இடத்திலேயே பணிக்கும் அமர்கிறது. இதில் என்ன வியப்பு என்றால் அந்த மனிதன் அச்சு அசலாக நமது நாயகனைப் போலவே இருக்கிறான்; நாயகனின் பெயரையே கொண்டிருக்கிறான். இதனால் நாயகனுக்குப் பல்வேறு குழப்பங்களும், மனச் சிக்கல்களும் தொடர்ந்து ஏற்படுகின்றன. இதனால் ஒவ்வொரு நாளும் அவன் அச்சத்துடனும் சஞ்சலத்துடனுமே எழவேண்டியிருக்கிறது. அந்த அச்சமும் சலனமும் அவன் எழுவதிலிருந்து உறங்கும் வரை தொடர்கிறது.

Generally it may be said that the happenings of the previous day had shaken Mr.Goliadkin to his foundations. Our hero rested very poorly, this is, did not fall completely asleep even for five minutes: as if some joker had put cut-up bristles in his bed. He spent the whole night in some sort of half-sleeping, half-waking state, tossing and turning from side to side, sighing, groaning, falling asleep for moment, waking up again a moment later, and all this was accompanied by some strange anguish, vague recollections, grotesque visions-in short every available unpleasantness… என்பதாக தஸ்தயேவ்ஸ்கி தன் நாயகன் சந்திக்கும் மன உழைச்சல்களை, தன் எழுத்து வன்மையால் நம்மிலும் விதைத்து விடுகிறார்.

வெளியில் மட்டுமில்லாது அலுவலகத்திலும் தனக்கான சந்தர்ப்பங்களையும், வாய்ப்புகளையும் தனது நகலான மனிதன் பறித்துக்கொள்ள, அவற்றை சரிசெய்ய முயலும் வழியொன்றும் அறியாது நாயகன் தவிக்கிறான். இதன் பொருட்டு அவன் படும் சிரமங்களும், அவஸ்தைகளுமே நாவல் முழுதும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியால் அபாரமாக விவரிக்கப்படுகிறது. இதனால் அவன் எவ்வளவு தூரம் பலவீனனாக ஆகிவிடுகிறான் என்பதை, “The breath labored in Mr.Goliadkin’s chest; he flew as on the wings after his quickly retreating adversary. He felt in himself the presence of a terrible energy. However, despite the terrible energy, Mr.Goliadkin could boldly trust that at the present moment even a simple mosquito, had it been able to live at such a season in Petersburg, could quite easily have knocked him down with its wing” என்ற வரிகளில் மிகச் சிறப்பாக உணர்த்தி விடுகிறார் நாவலாசிரியர். கொசு கூட வேண்டியதில்லை கொசுவின் இறகே போதும் என்பது, நாயகன் தன் மனநிலையில் எத்தகைய பலவீனத்தை, பிறழ்வை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறான் என்பதையே நமக்கு உணர்த்துகிறது.

இறுதியில் கதையின் நாயகன் மனம் பிறழ்ந்து பைத்தியமாகிறான். தனது செய்நேர்த்தியான, அழுத்தமான சித்தரிப்புகளால் ஒரு மனிதன் மனதில் ஏற்படும் அகப்போராட்டத்தை மெல்ல மெல்ல அதன் உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்று இறுதியில் மனப்பிறழ்வில் நிறுத்துகிறார் தஸ்தயேவ்ஸ்கி. இறுதியல் நாயகன் தன்னைச் சந்திக்கும் மருத்துவரையே இரட்டையாகக் காண்பதன் மூலம் அவன் தன் மனதால் எவ்வளவு தூரம் இரண்டாக பிளவுபட்டிருக்கிறான் என்பதைச் சொல்கிறது நாவல்.

இந்தக் கதையை நாம் பலவிதங்களில் அர்த்தப்படுத்திக் கொள்ள முடியும். முக்கியமாக, இன்று எந்தவொரு மனிதனுக்கும் சுயம் என்பது இல்லாமலாகிவிட்டது. எல்லோரும் பிறரை நகல் படுத்தும் வாழ்க்கையையே தேர்ந்தெடுத்து வாழ்கிறார்கள். அந்த நகல் படுத்துதல் மூலம் ஒருவன் தன்னுடைய தனித்தன்மையை முற்றாக இழந்துவிடுகிறான். எல்லோரும் அடுத்தவரை, அடுத்தவரது வாழ்க்கையைத் தங்களுடைய சொந்த வாழ்க்கையாக மாற்றிக் கொள்ள முயற்சிக்க, அவ்வாறன்றி இந்த நகல் படுத்துதலில் தன்னை இழந்துவிடாமல், தன்னைத் தக்க வைக்கப் போராடும் மனிதன் இறுதியாக தோல்வியுற்று எந்நிலையை அடைகிறான் என்பதையே இந்நாவலில் தன்னுடைய தனித்துவமிக்க மொழி நடையில் வலுவாகச் சித்தரித்திக்கிறார் தஸ்தயேவ்ஸ்கி. இந்நாவல் இன்னும் தமிழாக்கம் பெறாமலிருப்பதில் வியப்பு ஏதுமில்லை என்றே தோன்றுகிறது. காரணம் இந்நாவலின் உள்ளடக்கம், நடை இரண்டையும் தமிழில் கொண்டுவருவதற்கு அசாத்தியமான முயற்சி வேண்டும். (யாரேனும் அதைச் சாத்தியமாக்கினால் அனைவருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்).

1846-ல் வெளியான இந்நாவல் இன்று படிக்கும்போதும் புதிதாக இருக்கிறது. இந்நாவலின் உள்ளடக்கத்தின் தாக்கம் அன்றைவிட இன்றே மிக அதிகமாக, ஏற்புடையதாக இருக்கிறது எனலாம்.  2013-ல் இது Richard Ayoade என்பவரால் திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...