July 5, 2013

குகை ஓவியங்கள் -அசோகமித்திரன்

மனிதனுக்குப் போக்கிடம் அவசியம். இருக்கும் இடத்தைவிட்டு எங்கேயாவது போகவேண்டும். அதற்காக முன்கூட்டியே திட்டமிடுவதும், ஏற்பாடுகள் செய்வதும் பிரமாதமாக இருக்கும். குறிப்பிட்ட இடத்தை அடையும் வரை பரபரப்பும், ஆவலும் இருக்கும். ஏதேதோ கற்பனைகள் மனதில் விரியும். முன்னரே பார்த்தவர்களின் விவரணைகள் நம் ஆவலைத் தூண்டுவதாக இருக்கும்.

பல சிரமங்கள் அடைந்து அந்த இடத்தை அடைவோம். அங்கே ஏற்கவே வந்துசேர்ந்தவர்களின் கூட்டம் அலைமோதிக் கொண்டிருக்கும். நாமும் விறுவிறுப்பாக அந்த இடத்தை அடைவோம். நம்முடன் வந்த ஓட்டுனரோ எல்லோரையும் இறக்கிவிட்டு, வண்டியில் காலை நீட்டி தூங்க ஆரம்பிப்பார். என்னது எப்பேர்ப்பட்ட இடத்தில் இந்த மனிதன் தூங்குகிறான் என்று நினைப்போம். கூட்டத்தை முண்டியடித்து சென்று பார்ப்போம். ஓரிடத்தில் மலை மீதிருந்து சன்னமாக தண்ணீர் வடிந்துகொண்டிருக்கும். அங்கே கடவுள் சிலையோ, மரமோ அல்லது வேறு ஏதாவதோ மஞ்சள் பூசி குங்குமம் தீட்டியிருக்கும். அல்லது வேறு ஏதாகினும் இருக்கலாம்.

நமக்கு சப்பென்றாகிவிடும். பிறகு திரும்பி கொண்டு போயிருந்து மூட்டை முடிச்சை அவிழ்த்து சாப்பிடுவோம். அரட்டை அடிப்போம். மீண்டும் ஊருக்குத் திரும்ப தயாராவோம். நம் எல்லா பிரயாணத்திலும் பெரும்பாலும் நடப்பது இதுவே. சாப்பிடுவதையும், அரட்டை அடிப்பதையும் வீட்டிலேயே செய்திருக்கலாமே என்று தோன்றும். இருந்தும் மறக்காமல் அடுத்த வருடமும் இப்படியான ஒரு பயணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்வோம்.

இப்படியாக இரண்டாயிரம் படிகள் மலை மேல் ஏறி குகையிலிருக்கும் ஓவியத்தை பார்வையிடும் சுற்றுலாப் பயணிகளின் அனுபவத்தை குகை ஓவியங்கள் கதையில் சொல்கிறார் அசோகமித்திரன். நம் வாழ்க்கை இப்படியான அர்த்தமற்ற பிரயாணத்தில்தான் கழிகிறது. நமது எல்லா பிரயாணங்களும் நமக்கு உவகையையும் உற்சாகத்தையும் தருவதில்லை என்றாலும் நாம் பிரயாணம் மேற்கொள்வது தவிர்க்க இயலாததாகிறது. சாப்பிடுவது பழக்கமாகி விட்டதுபோல் பிரயாணமும் நமக்கு ஒரு பழக்கம். பிரயாணத்தின் மூலம் நாம் அடையும் இன்பத்தைவிட துன்பங்களே அதிகம் என்றபோதிலும் நாம் பயணத்தைக் கைவிட முடியாது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...