July 5, 2013

வடிகால் –வண்ணதாசன்

வடிகால் வண்ணதாசனின் சிறந்த கதை என்று சொல்லலாம். தொடக்கம், நடு, முடிவு என்று கச்சிதமாக அமைந்த கதை. கதையின் ஆரம்பத்தில் சுந்தரத்திற்கு தன் அப்பாவின் மீது ஏன் கோபம் வருகிறது என்பதை பூடகமாகச் சொல்லியவாறு கதையை நகர்த்துகிறார். அதற்கான காரணத்தை எதிர்பார்த்து நாமும் கதையுடன் பயணிக்கிறோம். கதையின் நடுவில் சுந்தரம் இறந்து போகிறான். நாம் சற்றே பிடிபடாத தன்மையுடன் கதையை வாசிக்கிறோம். வாசிக்க வாசிக்க அதன் முடிவை நோக்கி நம் மனம் விரைந்து சென்றுவிடுகிறது. ஆனால் அது எப்படி வெளிப்படும் என்பதை நாம் உணர முடியாமல் கதையை மேற்கொண்டு வாசித்து, அட இப்படித்தான் என்று கண்டடைகிறோம்.

ஒவ்வொரு மனிதனின் துக்கமும் அவனளவில்தான். அடுத்தவன் துக்கம் நமக்கு வெறும் செய்திதானே தவிர, அதில் நம் மனம் பங்கு கொள்வதில்லை. ஒவ்வொரு துக்க வீட்டிலும் அழுகிறவர்கள் தங்கள் துக்கத்திற்காகத்தான் அழுகிறார்களே அல்லாமல் பிறரின் துக்கத்திற்காக அல்ல. தங்கள் துக்கத்தை ஆசுவாசப் படுத்தும் வடிகாலாகத்தான் அடுத்தவரின் துக்கம் நமக்குப் பயன்படுகிறது என்பதை வண்ணதாசன் கச்சிதமாகவும் சிறப்பாகவும் இந்தக் கதையில் சொல்லியிருக்கிறார்.

வண்ணதாசனின் நடையால், அவர் சித்தரிக்கும் காட்சிகள், முப்பரிமாண உருவம் கொண்டு நம்முன் துலக்கம் பெறுகின்றன. அழகானதும் நுணக்கமானதுமான காட்சிகளின் சித்தரிப்பு நம் வாசிப்பை இயல்பானதாகவும் எளிதானதாகவும் ஆக்குகிறது. அவரின் பெரும்மான்மையான கதைகளில் ஓவியம் அல்லது அது பற்றிய செய்தி நிச்சயம் இடம் பெற்றிருக்கும். இந்தக் கதையில் அப்படி எதுவும் இல்லை எனலாம். அதற்கு மாற்றாக மொத்த கதையின் வடிவமும் ஓவியமாக நம்முன் விரிகிறது.

2 3கதையில் வர்ணணைகளின் கவித்துவமான இந்தப் பகுதி நம்முள் அபாரமான கற்பனையைத் தோற்றுவிக்கிறது. சிறுகதைகளில் வெறும் கதையையும், கதையின் போக்கையும் மட்டுமே படிக்க முடிகிற நிலையில் வண்ணதாசனின் எல்லாக் கதைகளிலும் இத்தகைய ரசனையுடன் கூடிய வர்ணணைகளை வாசிக்கமுடிவது ஓர் அலாதியான உணர்வுதான்.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...