July 26, 2013

அவதாரம் -ஜெயமோகன்

சோற்றுக்கணக்கில் அன்பாக வெளிப்பட்ட அறம் அவதாரத்தில் சீற்றமாக வெளியாகிறது. கடவுள் மனிதன் மூலமாக தன்னை வெளிப்படுத்தும் போது அன்பு அல்லது கோபம் என்ற இரண்டு ரூபத்திலேயே வெளிப்படுகிறார். பலவற்றை அன்பின் மூலமாக சரிசெய்கிறார். அப்படி முடியாதபோது கோபமாக வெளிப்பட்டு அவற்றை சரிசெய்யவேண்டிய தேவை அவருக்கு எழுகிறது. அதானால்தான் அவர் அவதாரத்தின் ரூபங்கள் பலவாறாக இருக்கின்றன.

வலியவனை எளியவன் வெல்வது சாத்தியமில்லை. அப்படி எளியவன் வெல்லும் போது அவனிடத்தில் அறம் இருக்கிறது என்றே பொருள்படுகிறது. அறம் இருக்குமிடத்தில் கடவுள் இருக்கிறார். எனவே வெல்வது சாத்தியமாகிறது. எளியவனிடமிருந்து குறைந்த பட்ச தகுதியைக் கொண்டு வலியவனை வெல்லும் ஆற்றல் கடவுளால் சூட்சுமமாக உணர்த்தப்படுகிறது. எவையெல்லாம் எளியவனின் குறையாக வலியவன் காண்கிறானோ அதுவே எளியவனின் ஆயுதமாகிறது.

இவற்றையெல்லாம் நாமாக கதையிலிருந்து உணர்ந்துகொள்ளும் சந்தர்பத்தை ஜெயமோகன் நமக்குக் கொடுக்கவில்லை. அனுபவக்கதை என்றதனால் சிறுகதையின் தன்மைகள் கதையில் கூடிவரவில்லை. பலவற்றையும் ஜெயமோகன் நமக்கு விளக்குவதாகப் படுகிறது. இதனால் அழகாக வெளிப்பட வேண்டிய சிறுகதையின் வீச்சு பாதிப்படைந்துவிட்டது.

இருந்தும் இக்கதை நம்முள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் ஆழமானது. கடவுள் என்ற சித்தாந்தத்தை நோக்கி அடி எடுத்துவைக்கும் சந்தர்பத்தை இக்கதை நமக்குக் கொடுக்கிறது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...