July 23, 2013

எங்கள் டீச்சர் –சுந்தர ராமசாமி

நுட்பமான உணர்வுகளை அற்புதமாக வெளிப்படுத்தும் கதை சுந்தர ராமசாமியின் எங்கள் டீச்சர். தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை செய்நேர்த்தியுடன் கட்டமைக்கப்பட்ட கதை. இந்தக் கதை நம்முள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அலாதியானது. கதையைப் படித்து முடித்ததும் எலிசெபத் டீச்சரின் மீது குவியும் சோகமயமான உணர்வு, நம் இதயத்தைப் பிழிவதாக அமைந்திருக்கிறது.

அந்த பள்ளிக்கு எலிசெபத் டீச்சர் புதிதாக வந்துசேர்கிறார். ஏற்கனவே அங்கே பணியாற்றும் பத்மாவதி டீச்சரும் அவரும் தோழியாகிறார்கள். இருவரும் சேர்ந்து பள்ளிக்கு வரும் காட்சிகள், குறிப்பாக அவர்கள் கால்கள் மட்டும் தெரியும் அடுத்த கணத்தில் ஒற்றை ரோஜாவுடன் அவர்களின் தலைகள் படியின் மேல்புறத்தில் முளைக்கும் காட்சிகள் மாணவ, மாணவியருக்கு அலுக்காத ஒரு காட்சியாக அமைந்தவிடுகிறது. எப்போதும் முதலிடத்தை வகித்து கணிதத்தில் முதல் பரிசு பெறுவது பத்மாவதி டீச்சரின் வகுப்புதான். இந்த வருடம் தன் வகுப்பு மாணவர்கள் அந்த பரிசைப் பெறவேண்டும் என்கிறார் எலிசெபத். மாணவர்களுக்கு அது சாத்தியமில்லாததாக தோன்றுகிறது. ஆனால் தனது அயராத உழைப்பினால் அறையாண்டுத் தேர்வில் அவர் வகுப்பைச் சேர்ந்த சரோஜினியை நூற்றுக்கு நூறு எடுத்து முதல் இடத்தைப் பிடிக்க வைக்கிறார்.

கேள்விகளை முன்கூட்டியே சொல்லித் தந்துவிட்டதாக பத்மாவதி டீச்சர் குற்றம் சொல்கிறார். இதனால் பெரிதும் மனமுடைந்து போகிறார் எலிசெபத். நெருக்கமாக இருந்த அவர்களிடையே பிளவு உண்டாகிறது. முழு ஆண்டுத் தேர்வு நடக்கிறது. கணக்குத் தேர்வின்போது, சரோஜினி கடைசி கணக்குக்கு தவறுதலாக விடை எழுதுகிறாள். அதைக் கவனித்த எலிசெபத் அதைச் சரிசெய்யுமாறு மறைமுகமாகக் கூறுகிறார். அதை பத்மாவதி பார்த்துவிடுகிறார். அதன் பிறகு எலிசெபத் அந்த பள்ளியைவிட்டே போய்விடுகிறார்.

அறையாண்டுத் தேர்வில் கேள்வித்தாள் தயாரித்தவர் எலிசெபத் டீச்சர்தான். எனவே, தான் கேள்விகளை முன்கூட்டியே சொல்லித் தந்துவிட்டதாக பத்மாவதி சொன்னபோது அவரால் அது பொய்யென்று நிரூபிக்க இயலவில்லை. முழு ஆண்டுத் தேர்வில் சரோஜினியை நூற்றுக்கு நூறு வாங்கச் செய்வதன் மூலமே தான் குற்றமற்றவள் என்பதை நிரூபிக்க முடியும் என்று கருதுகிறார் எலிசெபத். ஆனால் சரோஜினி கடைசிக் கணக்கில் தவறு செய்துவிடுகிறாள். எனவே ஏற்கனவே தன் மீது சுமத்தப்பட்ட களங்கத்தைத் துடைக்க முடியாது போய்விடும் என்று, அதைச் சரிசெய்யத் தூண்டுகிறார். ஆனால் முடிவு வேறுவிதமாக ஆகிறது.

தான் குற்றமே செய்யாத போதும் தன் மீது சுமத்தப்படும் இல்லாத குற்றத்தை மனித மனம் அவ்வளவு எளிதாக விடுவதில்லை. அதை இல்லை என்று நிரூபிக்க ஆசைப்படுகிறது. ஆனால் அது இயலாத போது வேறோர் குற்றத்தைச் செய்து, முன்னர் செய்த தவற்றை சரிசெய்ய விழைகிறது. தற்போது செய்வதும் குற்றம்தான் என்பதை மனம் மறந்துவிடுகிறது. மனித மனதின் இந்த விசித்திரமான அமைப்பை இந்தக் கதையில் அற்புதமாகச் சொல்லியுள்ளார் சுந்தர ராமசாமி.

தன்னை நிரூபிக்க முற்பட்டு, முடியாமல், இப்போது முன்னர் செய்யாத குற்றமும் செய்த குற்றமாகவே ஆகிறது என்கிறபோது எலிசெபத் டீச்சரின் மீது நம் மனம் கொள்ளும் அனுதாபம் அபரிமிதமானது.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...