June 21, 2013

கோவில் காளையும் உழவு மாடும் –சுந்தர ராமசாமி

பாழடைந்த மாடன் கோவிலில் வசித்துவருகிறான் வைரவன் பண்டாரம். பிச்சை எடுத்து, சமையல் செய்து தன் ஜீவனத்தை நடத்திவருகிறான். அவன் சாப்பிடும் சாப்பாட்டில் அவனோடு தங்கியிருக்கும் நாய்க்கும் ஜீவனம் நடந்துவருகிறது. ஒரு நாள் வயதான கிழவன் ஒருவன் அங்கு வந்துசேர்கிறான். அன்றுமுதல் இருவரும் சாப்பாட்டைப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். பாவம் நாய்க்கான பங்கு கிழவனுக்கு போய்விடுகிறது. கிழவன் தன் கதையைப் பண்டாரத்துக்குச் சொல்கிறான்.

அவனும் அங்கேயே தங்கிவிடுகிறான்.

கிழவன் தினமும் காலையில் சென்று இரவில் திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறான். பண்டாரம் கேட்டதற்கு, மாந்தோப்புக்கு தெற்கே தான் ஒரு வேலையை ஆரம்பித்திருக்கிறேன் என்று சொல்கிறான். என்ன என்று பண்டாரம் கேட்க, வழியில் பயணிக்கும் பலர் தண்ணீர் இல்லாமல் கஷ்டப்படுவதாகவும் அதற்காத் தான் ஒரு கிணறு வெட்ட ஆரம்பித்திருப்பதாகவும் சொல்கிறான். கிழவனின் பேச்சை பண்டாரம் விளையாட்டாய் எடுத்துக்கொள்கிறான்.

கதையைப் படித்துவரும் நமக்கும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. ஆனால் தினமும் தான் செய்த வேலையை கிழவன் வந்து பண்டாரத்திடம் சொல்லும்போது, ஏதோ ஒரு தேவதை அவனுக்கு உதவுகிறதோ அல்லது கடவுளே கிழவன் வடிவத்தில் வந்திருக்கிறானோ என்று நமக்குத் தோன்றுகிறது. தினமும் தான் செய்த வேலையைப் பண்டாரத்திடம் சொல்வதும் அவன் அசிரத்தையாக இருப்பதும் நடக்கிறது. இப்படியே பல நாட்கள் கழிகிறது. ஓரு நாள் பண்டாரம் கிழவன் செய்த வேலையைப் பார்க்கவேண்டும் என்று செல்கிறான். அங்கே சென்றதும் அவன் கண்ட காட்சி அவனை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. கிழவன் நிஜமாகவே கிணற்றை தோண்டியிருக்கிறான். கிணற்றில் தண்ணியும் இருக்கிறது. என்ன ஒரு அசுர உழைப்பு என்று பண்டாரம் வாயடைத்துப்போகிறான்.

அதன் பிறகு கிழவனுக்கு காய்ச்சல் வந்து படுத்துவிடுகிறான். தான் தோண்டிய கிணற்றிலிருந்து குடிக்க தண்ணீர் வேண்டும் என்கிறான். பண்டாரம் தண்ணீர் கொண்டு தருகிறான். அன்று இரவு கிழவன் கண்ணை மூடுகிறான். ஏதோ ஒரு மகத்தான சம்பவத்தை இழந்தது போன்ற உணர்வு பண்டாரத்தின் மனதைக் கசக்கிப் பிழிகிறது.

அன்று நாய்க்கு சாப்பாடு கிடைக்கிறது.

மனித வாழ்க்கை இரண்டு வகை. தனக்காக வாழ்வது ஒன்று. பிறருக்காக வாழ்வது இரண்டாவது. தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளும் காலம்வரை மனிதன் தனக்காக வாழ்வது தவறில்லை. ஆனால் அதன் பிறகும் பிறரைப்பற்றி அக்கரையில்லாமல் இருப்பது சுயநலமாகிறது. கோயில் காளை எப்போதும் வேலை செய்யாமல் தன் ஜீவனத்தை ஓட்டிவிடுகிறது. ஆனால் உழவு மாடு கடுமையாக உழைத்துத்தான் தன் ஜீவனத்தை நடத்தவேண்டியிருக்கிறது. வாழ்க்கையில் சிலர் கோயில் காளையாவும் வேறுசிலர் உழவு மாடாகவும் இருக்கிறார்கள்.

வாழக்கையில் ஒன்றை இழந்துதான் ஒன்றை பெறமுடிகிறது. கிழவன் வந்ததிலிருந்து நாய் தன் உணவை இழந்துவிடுகிறது. ஆனால் கிழவன் சென்றபின் நாய்க்கு மீண்டும் உணவு கிடைக்கிறது. கதையின் அந்த கடைசிவரி நாய்க்கு உணவு கிடைத்தது என்பதை மட்டும் சொல்லவில்லை. கிழவன் இல்லை என்ற ஆதங்கத்தையும் நமக்குள் ஏற்படுத்துகிறது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...