June 5, 2013

எல்டொராடோ -சுஜாதா

தந்தைக்கும் வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போன மகனுக்கும் இடையேயான உறவை, நெருக்கத்தைச் சொல்லும் கதை. வீட்டில் உள்ள அனைவராலும் வெறுக்கப்படும் இளைய மகன் பரத், தன் அப்பா சாகக்கிடக்கும்போது பார்க்க வருகிறான். அவர்கள் இருவருக்குமிடையான நெருக்கத்தை குடும்பத்திலுள்ளவர்கள் அறியாதிருக்கிறார்கள். அவர் வாழ்க்கையில் வந்துபோன சரசு என்ற பெண்ணைப்பற்றி அவன் அறிந்திருக்கிறான். ஆனால் அதை யாரிடத்தும் அவன் சொல்வதில்லை. வாழ்க்கை ஒரு கற்பனைதான் என்பதை இருவருமே அறிந்திருக்கிறார்கள். அதுவே அவர்களை நெருக்கமானவர்களாகச் செய்திருக்கிறது. பரத் தன்னைப்போலவே இருப்பதால் அவருக்கு அவனைப் பிடித்திருக்கிறது. அவனுடன் உரையாடியதில் அவர் பெரிதும் நிம்மதி அடைகிறார். தன் சொத்துக்களை அவனுக்கு எழுதிவைத்திருப்பதாகச் சொல்லி, இறந்து போகிறார். அவனோ அந்த சொத்துக்களை தன் அண்ணனுக்கே திருப்பி எழுதித் தருவதாகச் சொல்லிச் சென்றுவிடுகிறான்.

வழக்கமான சுஜாதாவின் நடையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட கதை. கதை முழுதும் உரையாடல் மூலமாகவே சொல்லப்படுகிறது. உரையாடல்களிலும் அவரது பாணி வெளிப்படவில்லை. சுஜாதா என்ற பெயர் போடாதிருந்தால் இது அவர் எழுதிய கதைதான் என்று சொல்ல முடியாது.

மனிதர்கள் யாருமே முழுமையானவர்கள் அல்ல. எல்லோரும் குற்றம் குறை உடையவர்களே. அந்த குற்றம் குறைகளோடு அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு வாழும்போதுதான் உறவுகள் சிறக்கின்றன. அப்படியில்லாது அந்த குற்றம் குறைகளை பெரிதுபடுத்தும்போது உறவுகள் விரிசலடைகின்றன. நாம் நேசிக்கும் ஒருவர் அப்படி குறைகளோடு இருக்கும்போது நாம் அவர்களை நோக்கி வீசும் முதல் ஆயுதம் வெறுப்புதான். அந்த வெறுப்பு உறவுகளிடையேயான நெருக்கத்தை குறைத்து வாழும் காலம் வரையிலான விரிசலை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. உறவுகளில் யாருமே யாரையும் புரிந்துகொள்ளவதில்லை மாறாக, தன்னை பிறர் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற ஆதங்கமும் முனைப்புமே எல்லோரிடத்தும் மிகுந்திருக்கிறது. எனவே உறவுகள் மேம்போக்கானதாக இருக்கிறது.

இந்தக் கருத்தை வெளிப்படுத்துவதாக கதை அமைந்துள்ளது. இந்தக் கதை பெரிய அளவில் நம்மில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. வழக்கமாக சுஜாதா எழுதும் பாணியில் எழுதியிருந்தால் இக்கதையின் வீச்சு இன்னும் சிறப்பானதாக இருந்திருக்கும் என்ற வகையில் இந்தக் கதை முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...