June 21, 2013

பல்லக்குத் தூக்கிகள் –சுந்தர ராமசாமி

 
என்ற கதைசொல்லியின் புலம்பலிலிருந்து கதை ஆரம்பிக்கிறது. அவனுக்கு ஏன் இத்தகைய துக்கம்? அதற்கான காரணம் என்ன? என்ற கேள்வியுடன் நம் வாசிப்பு தொடங்குகிறது. ஆனால் அதற்கான காரணத்தையோ அவனது கதையையோ கதையாசிரியர் சொல்லவில்லை. மாறாக பல்லக்கு தூக்கும் ஆட்களின் சிரமத்தைக் காட்டுகிறார். பல்லக்கில் கற்களை ஏற்றி கோயிலை நோக்கி நடக்கிறார்கள் அவர்கள். ஆனால் கோயில் கண்ணில் தென்படவில்லை. அது தென்படும் தருணத்திற்காக கதைசொல்லி காத்திருக்கிறான். கடைசியில் சிறு கோயில் தென்படுகிறது. அங்கே அவர்களுக்காக காத்திருந்த ஒருவன், பெரியவர் இன்று வரவில்லை என்றும், என்று வருவார் தெரியாது என்றும், வரும்வரை தினமும் விடாமல் பயிற்சி செய்யவேண்டுமென்றும், அப்போதுதான் பழக்கம் விட்டுப்போகாமல் இருக்கும் என்றும் சொல்லிச் செல்கிறான். பல்லக்குத் தூக்கிகள் மீண்டும் கல்லைத் தூக்கி பல்லக்கில் வைத்து சுமந்துகொண்டு செல்கிறார்கள்.

கதைசொல்லி தன் துயரத்தை நிவர்த்தி செய்யும் விதமாக அந்த மலைக்கு வந்துசேர்கிறான். அவன் துயரத்திற்கான காரணம் எதுவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அது முக்கியமல்ல. எத்தகைய துயரமானாலும் அதற்கான தீர்வு ஒன்றுதான். அவனைப் பொருத்தவரை வாழ்க்கை அவனுக்கு அர்த்தமற்றதாகத் தெரிகிறது. தன் வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் என்னவென்றோ அது நிறைவேறும் காலம் எப்போது என்றோ அவன் அறியாதிருக்கிறான். எனவே முயற்சி என்பது அலுப்பும் சலிப்பும் தருவதாகவே அவனுக்கு இருக்கிறது. வாழ்க்கையில் எல்லாமே திரும்பத் திரும்ப நிகழும் நிகழ்வுகள்தாம் என்று அவனுக்கு போரடித்துப்போகிறது. அவனது அந்த மனநிலைக்குக் காரணம், நிகழும் ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் அவன் புதுமையைக் காணவில்லை. அல்லது வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகள் அவனுக்கு பழக்கமாகவில்லை. எந்த ஒன்றும் நமக்குப் பழக்கமானால் அது நம் இயல்பாகிவிடும். அப்படி எல்லாமே இயல்பாகிவிடும்போது வாழ்க்கை எளிமையாகிறது.

இந்த இரண்டுமே கதைசொல்லிக்கு நிகழவில்லை. எனவேதான் அவன் துயருருகிறான். அவன் துயரத்திற்கு விடையாகத்தான் அவன் காணும் காட்சிகள். என்றோ வரப்போகும் பெரியவரை சுமந்துசெல்ல அவர்கள் பயிற்சி செய்கிறார்கள். நமக்கும் வாழ்க்கையில் நம் இலட்சியம் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. இருந்தும், வாழ்வதே அதை அடைவதற்கான பயிற்சிதான். அதை கதைசொல்லி செய்யவேண்டும் என்பதான தீர்வையே அவன் காணும் காட்சிகளின் வாயிலாக நமக்கு உணர்த்துகிறார் கதையாசிரியர்.

மனிதர்கள் அனைவருமே பல்லக்குத் தூக்கிகள்தான். அவரவர் பல்லக்கின் சுமையை அவரவர் சுமக்கத்தான் வேண்டும். அதிலிருந்து யாரும் தப்பிக்கமுடியாது. பழக்கம் விட்டுப்போகமலிருக்க தினமும் சுமக்கவேண்டிய கட்டாயம் எற்படுகிறது.

வாழக்கையில் ஏதோ ஒன்றைத் தேடிப்போகிறோம். ஆனால் நம் கண்ணில்படுவது வேறொன்றாக காண்கிறது. யோசிக்கும்போது கண்ணில் படுவது வேறாக இருப்பினும், கூர்ந்து நோக்கினால் அதில் நமக்கான விடையும் மறைந்திருக்கிறது என்பதை அறியலாம். நாம் தேடிப்போகும் ஒன்று அதே ரூபத்தில் கிடைக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஒன்றும் இல்லை.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...