June 30, 2013

விடியுமா? –கு.ப.ரா.

ஒரு நிகழ்வு நடக்கும் வரைதான் நம்முள் அதன் விளைவைப் பற்றிய பதட்டமும், பரபரப்பும் இருக்கும். அது நடந்து முடிந்துவிட்டாலோ, அப்பாடா பிரச்சினை முடிந்தது என்ற ஆசுவாசம், நிம்மதி ஏற்பட்டுவிடும். நம் அனுபவத்தில் எல்லா விசயங்களிலும் இதை நாம் காண முடியும். அதுவும் பிரச்சினையை நாம் எதிர்கொள்ளும நேரம் இரவு என்றால் அது நீண்ட இரவாக, விடியாத இரவாக, விடியுமா என்ற ஏக்கத்தை ஏற்படுத்தும் இரவாக அது அமைந்துவிடுகிறது. முடிவு நமக்குப் பாதகமாக இருக்கும் என்பதை மனம் ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறது. எனவே காணும் காட்சிகளையும், கேட்கும் பேச்சுக்களையும் தான் விரும்பும் சாதகமான முடிவுக்கு அறிகுறியாக மனம் பற்றிக்கொள்கிறது. அதன் மூலம் தன் பதட்டத்தைத் தணித்துக்கொள்ள மனம் விழைகிறது. ஆனால் உண்மையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் முடிவு வேறுவிதமாக இருக்கும்போது, அப்படி அமைந்த முடிவினால் நாம் அடையும் சாதகங்களை நினைத்து மனம் நிம்மதியடைகிறது. ஒன்றின் இருப்பு அல்லது இழப்பின் சாதகத்திற்கு ஏற்பவே நம் மனம் துக்கமோ இன்பமோ அடைகிறது. மனித மனத்தின் இந்த இயல்பை தன் விடியுமா? என்ற கதையின் மூலம் அற்புதமாக சித்தரித்திருக்கிறார் கு.ப.ரா.

குஞ்சம்மாளின் கணவன் ஷயரோகத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர், சென்னையில் அதற்காக மருத்துவம் பார்த்து வருகிறார். அவள் தன் கணவனுக்காக கும்பகோணத்தில் தன் அம்மா வீட்டில் விரதமிருக்கிறாள். இரண்டு மாங்களுக்கு முன்னர்தான் தன் கணவன் நலமாக இருக்கிறான் என்பதை அறிந்த பிறகுதான் கும்பகோணம் வருகிறாள். ஆனால் தற்போது தன் கணவன் உடல் நிலை ஆபத்தாக இருப்பதாக மருத்துவ மனையிலிருந்து தந்தி வருகிறது. குஞ்சம்மாள் அதிர்ந்து போகிறாள். அவளும் அவன் தம்பியும் அன்றைய ரயிலில் சென்னை கிளம்புகிறார்கள். வழி முழுதும் ஓயாத சிந்தனைகள். தன் கணவனுக்கு ஒன்றும் நேராது என்று தன்னையே சமாதானம் செய்து கொள்கிறாள். அந்த இரவு எப்போது விடியும் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் சென்னையை அடைந்ததும் அவள் கணவன் நேற்றிரவே இறந்து போனதாக அறிகிறாள். இருவரும் பிரேதத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

கதையின் கடைசி வாக்கியங்களை கு.ப.ரா. இப்படி அமைத்திருக்கிறார்:

ஒரு வழியாக மனத்திலிருந்த பயம் தீர்ந்தது; திகில் தீர்ந்தது.
பிறகு?
விடிந்துவிட்டது!

தன் கணவன் இறந்ததில் என்ன திகில் தீர முடியும்? அது எப்படி விடியலாகும்? ஷயரோகம் பிடித்தவனுடன் இனி வாழவேண்டியதில்லை என்ற எண்ணமே திகலைத் தீர்த்து வைக்கிறது. இத்தனை நாளும் இருட்டிலிருந்த குஞ்சம்மாவின் வாழ்க்கைக்கு இப்போது விடிவு வந்துவிட்டது.

மனிதனின் தன் இழப்பிலும் சிவவற்றைப் பெறுகிறான். இழப்பின் துயரத்தைவிடவும், சிலவிசயங்களில், அதன் இருப்பின் துயரமே நமக்கு அதிகமாக இருக்கிறது. எனவே அதை இழந்துவிடுவதில் ஒரு நிம்மதி ஏற்படவே செய்கிறது. இழப்பது பொருளாக இருப்பினும் சரியே அல்லது மனித உயிராக இருப்பினும் சரியே.

ஆக, உறவுகளின் இருப்பு நமக்கு இன்பமா? இல்லை பாரமா? என்பது அந்த உறவினால் நாம் பெறும் பலன்களைப் பொருத்தே இருக்கிறது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...