June 14, 2013

வான்கா –ஆண்டன் செகாவ்

செகாவின் ஆகச்சிறந்த கதைகளில் ஒன்று வான்கா. ஒன்பது வயதுச் சிறுவன் ஒருவனின் துயரத்தையும் ஏக்கத்தையும் நம் மனம் உருகுமாறு அற்புதமாக புனையப்பட்ட கதை இது. இந்தக் கதை நம்முள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அசாதாரணமானது. கதையை வாசித்து முடித்ததும் நம் மனம் கொள்ளும் துயரம், அந்த சிறுவன் மீது நாம் கொள்ளும் பரிவு, வார்த்தைகளில் சொல்லமுடியாதது.

புதைமிதி தாயாரிக்கும் அல்யாஹினிடம் வேலை பழகுவதற்காக விடப்படுகிறான் வான்கா. அங்கே அவன் முதலாளியாலும் சக தொழிலாளர்களாலும் கொடுமைப் படுத்தப்படுகிறான். அங்கிருந்து தப்பித்தால் போதும் என்றிருக்கிறது அவனுக்கு. எனவே தன்னை அங்கிருந்து கூட்டிச் செல்லுமாறு தன் தாத்தாவுக்குக் கடிதம் எழுதுகிறான்.

கதை சாதாரணமானதுதான். ஆனால் செகாவ் என்ற படைப்பாளி அதில் காட்டும் நுட்பங்களும், கதைசொல்லும் திறனும் நம்மை பிரமிக்கச் செய்கிறது. சிறுகதை என்பது ஒரு சிறு நிகழ்வுதான். ஆனால் அதில் மூன்று காலங்களையும் கொண்டுவந்து இக்கதைக்கு மெருகேற்றுகிறார் செகாவ். கதை வான்கா கடிதம் எழுதுவதில் ஆரம்பிக்கிறது. “எனக்கு அப்பாவும் இல்லை, அம்மாவும் இல்லை; உன்னை தவிர யாருமே இல்லை எனக்கு.” என்று ஆரம்பிக்கும் கடிதம் வான்காவின் துயரத்தை நமக்குச் சொல்லாமல் சொல்கிறது. கடிதம் எழுதும் போது, அவனது தாத்தா என்ன செய்துகொண்டிருப்பார் என்று அவரைப்பற்றிய நினைவுகள் அவன் மனதில் ஓடுகின்றன. அவரோடு சேர்ந்து கிறிஸ்மஸ் மரம் நடும் கடந்த கால நினைவுகள் அவனுள் எழுகிறது.

தான் படும் இன்னல்களை விவரித்து எழுதுகிறான். தாத்தா தன்னை திருப்பி அழைத்துச் செல்லாவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற சந்தேகம் அவனுள் எழுகிறது. எனவே அவன், தன் தாத்தாவை எப்படியெல்லாம் பார்த்துக்கொள்வேன் என்று எழுதுகிறான். ”நான் பெரியவனானதும் உன்னைக் கருத்துடன் கவனித்துக் கொள்வேன். யாரும் உன்னைத் துன்புறுத்த விடமாட்டேன். நீ இறந்த பின் உன்னுடைய ஆத்மாவுக்காக பிரார்த்தனை செய்வேன், என் அம்மாவுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறேனே அதே போல செய்வேன் உனக்காகவும்.” தன் தாத்தா எப்படியாவது தன்னை கூட்டிச் சென்றுவிட்டால் போதும் என்ற அவனது ஏக்கத்தை இதன் மூலம் செகாவ் நம் மனதில் ஆழப் பதிக்கிறார்.

கடிதத்தை எழுதிமுடித்து,

கன்ஸ்தந்தீன் மக்காடிச். கிராமம்.

என்று முகவரியை எழுதுகிறான். பிறகு அருகில் இருக்கும் தாபால் பெட்டியில் கடிதத்தைச் சேர்ப்பிக்கிறான். அவன் மனம் அமைதியடைகிறது. தன் தாத்தா தன்னை இங்கிருந்து அழைத்துச் சென்றுவிடுவார் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கு ஏற்படுகிறது. அவர், தான் எழுதிய கடிதத்தை சமையல்காரிக்குப் படித்துக் காண்பிப்பதாய் அவன் மனதில் ஓடும் சிந்தனைகள் அவனைத் தட்டிக்கொடுத்து தூங்கவைக்கின்றன.

வான்காவின் ஏக்கமும் துயரமும் கதை முழுதும் விரவிக்கிடக்கிறது. அவனை எப்படியாவது அங்கிருந்து விடுவித்து அழைத்துச் சென்றுவிடவேண்டும் என்று நமக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அநதக் கடிதத்தில் முகவரி இல்லை என்பதையும், அநதக் கடிதம் அவன் தாத்தாவுக்குப் போய்ச்சேராது என்பதையும் நாம் அறியும்போது நம் மனதில் ஏற்படும் வலியும், அந்த சிறுவன் மீது நாம் கொள்ளும் அனுதாபமும் பன்மடங்காகப் பெருகுகிறது. அதுவே செகாவின் இந்தக் கதையை உலகப் புகழ் பெற்றதாகச் செய்கிறது.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...