June 11, 2013

நடனத்துக்குப் பின் –டால்ஸ்டாய்

மனித வாழ்வை நடத்துவன சூழ்நிலைகளா இல்லை தற்செயலாய் நிகழும் சம்பவங்களா எனும் கேள்வியை முன்னிருத்தி நடனத்துக்குப் பின் என்ற கதையைப் படைத்துள்ளார் லியோ டால்ஸ்டாய். இந்தக் கருத்தே நமக்கு முரண்பாடாகத் தெரிகிறது. சூழ்நிலைகள் வேறு தற்செயலாய் நிகழும் நிகழ்வுகள் வேறா என்ற கேள்வி நமக்குள் எழுகிறது. நாம் சிந்தித்துப் பார்க்கும்போது அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. அப்படியாயின் டால்ஸ்டாய் இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் எழுதியிருக்கிறார் என்ற முடிவுக்கு நாம் வரமுடியுமா? அப்படி இல்லை. இதில் நுட்பமான ஒரு கருத்து சூட்சுமமாக ஒளிந்திருக்கிறது.

சூழ்நிலை என்பது இந்த உலகம் முழுதும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நிகழ்வு. சதா நம்மைச் சுற்றி இந்த நிகழ்வு நடந்தபடியிருக்கிறது. அதில் நாம் பங்கெடுக்காத வரை அவைகள் நம்மை பாதிப்பதில்லை. அதில் நாம் பங்கெடுத்துவிட்டாலோ, அதன் விளைவு எத்தகையதாக இருக்கும் என்பதை நாம் தீர்மானிக்கமுடியாது. எனவே நம்மைச் சுற்றி நிகழும் சூழ்நிலையில் நாம் நுழையும்போதுதான் அதன் விளைவுகள் நம்மை பாதிக்கின்றன. அந்தச் சூழ்நிலைகளில் நாம் விழுவது தற்செயலாகத்தான் நிகழ முடியும். திட்டமிட்டோ அல்லது வேறு சாத்தியங்களாலோ அதில் நாம் பங்கெடுக்க முடியாது.

கதைசொல்லியாக வரும் வஸீல்யெவிச் கதையின் ஆரம்பத்திலேயே இக்கருத்தை சொல்லித்தான் தன் கதையைச் சொல்கிறான். அழகான ஒரு பெண்ணுடன் நடன அரங்கத்தில் நடனமாடுகிறான். அவள் அழகு அவனை காதல் வசப்படவைக்கிறது. அவள் தந்தை அவளுடன் நடனமாடுவதையும் பார்க்கிறான். பிறகு நெடுநேரம் கழித்து வீடு திரும்புகிறான். அடுத்த நாள் காலை வெளியே செல்கிறான். சாலையில் அந்த பெண்ணின் அப்பாவான கர்னல் ஒரு கைதியை அடித்து இழுத்து வருவதைப் பார்க்கிறான். அடி தாங்காமல் கைதி வேதனையில் கதறுகிறான். இதனால் பாதிக்கப்படும் அவன் மனதில் அந்த பெண்ணை நினைக்கும்போதெல்லாம் அவள் அப்பாவின் நினைவும் வந்து அவனை இம்சிக்கிறது. எனவே அந்த பெண்ணைப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கிறான். அவன் காதலும் மடிந்துபோகிறது.

தான் பார்த்த அந்தக் காட்சி தன் வாழ்வை மாற்றிவிட்டதாகச் சொல்லி கதையை முடிக்கிறான் வஸீல்யெவிச். சாலையில் அந்தக் கைதியை அடித்து இழுத்துச் செல்வது அவனைச் சுற்றி நிகழும் சூழ்நிலை. ஆனால் அந்த காலையிலேயே அவன் அங்கே வந்து அதைப் பார்க்கும்படி நேர்ந்தது ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு. அந்த நிகழ்வில் அவன் பங்கெடுத்துக்கொண்டதாலேயே அவனுக்கு அவ்வாறு நேர்கிறது.

மேலும் இந்தக் கதையில் வேறோர் செய்தியும் நம்மைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. அந்தக் கைதி அடிபடுவதைக் காணமுடியாமல் அவன் தவிக்கும்போது அவன் மனதில், ‘கர்னலுக்குத் தெரிந்திருப்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தால் நான் கண்டதைப் புரிந்து கொண்டிருப்பேன், அது எனக்குத் துன்பமளித்திருக்காது’ என்று நினைக்கிறான். அது என்ன என்ற கேள்வி நமக்கு எழுகிறது. இதை life of balancing என்று சொல்லலாம். மனித வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றிலும் இரட்டைகள் இருக்கின்றன. அன்பு என்றால் கோபமும் இருக்கவே செய்யும். பகைக்கு நட்பும் இருக்கும். இந்த இரண்டுக்கும் இடையே வாழ்க்கையை பேலன்ஸ் செய்து நடத்தவேண்டும். ஏதோ ஒரு பக்கமாகச் சார்ந்திருக்கும்போதுதான் நமக்குத் துன்பம் வருகிறது. இதை வஸீல்யெவிச் அறியவில்லை. ஆனால் அந்தக் கர்னல் அறிந்திருக்கிறார். அவரால் நடன அரங்கத்தில் நடனமாடவும் முடிகிறது. வெளியே ஒரு கைதியை தண்டிக்கவும் முடிகிறது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...