May 28, 2013

தனுமை –வண்ணதாசன்

ஞானப்பன் வாழ்வில் எதிர்படும் டெய்ஸி என்ற வாத்திச்சி, கால் ஊனமான தனு என்ற இரண்டு பெண்களைப் பற்றிய கதை தனுமை. தினமும் கல்லூரிக்குச் செல்லும் தனுவை ஞானப்பன் பார்க்கிறான். டெய்ஸி வாத்திச்சியையும் பார்க்கிறான். திரட்சியான தேகம் கொண்ட வாத்திச்சியைவிட கால் ஊனமான தனுவின் மீது அவனுக்கு ஈடுபாடு ஏற்படுகிறது. வாத்திச்சியின் மீது அவனுக்கு சொல்லமுடியாத வெறுப்புதான் வருகிறது. இது வாத்திச்சிக்கும் தெரிகிறது. ஒரு மழை நாளான்று அவள் அவனிடம் இதை வெளிப்படையாகச் சொல்லவும் செய்கிறாள் என்பதாகக் கதை முடிகிறது.

பெண்களுக்கு அவர்களின் அழகையும், கவர்ச்சியையும் விட வேறு ஏதோ ஒன்று பிரதானமாகத் தேவைப்படுகிறது. அது இல்லாவிட்டால் இந்த அழகும் கவர்ச்சியும் இருந்தும் பயனில்லை என்பதை இந்தக் கதை சொல்கிறது.  அது என்ன என்பதை தனுவின் பெயரோடு மை விகுதியை இணைத்து கதையின் தலைப்பாக வைத்து நம்மைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறார் வண்ணதாசன்.

கதையின் ஓரிடத்தில் ஞானப்பன் கிதாரை இசைத்து ஏசுவின் பாடலைப் பாடுகிறான். அந்த பாடல் உயிரின்றி, அலுமினியத் தட்டும தம்ளருமாக கோதுமை உப்புமாவுக்கும், மக்காச்சோள கஞ்சிக்கும் எதிர்பார்த்திருக்கும் உணர்வை அவனுக்குத் தருகிறது. கடவுள் என்ற தத்துவம் வயிற்றுப்பாட்டைத் தீர்க்கும் வெறும் கருவியாக மட்டுமே கையாளப்படுவதையும், நம் மனோபாவத்துக்கும் ஆசைக்கும் ஏற்பவே நாம் கடவுளையும் காண்கிறோம் என்பதையும் இதன் மூலம் வண்ணதாசன் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அந்த பாடல் ஞானப்பனுக்குத் தரும் உணர்வை வண்ணதாசன் பின்வருமாறு சொல்கிறார்:

 Tanumai-Vannadasan-004-004

Tanumai-Vannadasan-005-005

இசை என்பது நம்மை வானத்தில் சிறகடித்து பறக்கவைப்பதாக இருக்கவேண்டுமே அல்லாமல் நம்மை மண்ணுக்குள் புதைப்பதாக இருக்கக்கூடாது என்பதை இதன் மூலம் நமக்குப் புரியவைக்கிறார் வண்ணதாசன். டெய்ஸியின் அருகாமை ஞானப்பனுக்கு ஒரு மோசமான இசையாகவும், தனு ஒரு நல்ல இசையாகவும் படுகிறது.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...