May 25, 2013

சமவெளி, தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள் –வண்ணதாசன்

மனித மனம் உணர்வுகளின் சங்கமம். ஏதோ ஒரு சந்தோஷம் தென்றலாய் மனதை வந்து வருடுவதும், ஏதோ ஒரு சோகம் மனதை கசக்கிப் பிழிவதும் வாழ்க்கையில் நாம் அனுதினமும் அனுபவிப்பவையே. சில சமயம் சந்தோஷம் சில சமயம் துக்கம். காரணமே இல்லாமல் கூட இவ்வுணர்வுகள் மாறிமாறி நம் மனதை ஆக்ரமிக்கிறது. எப்போது எந்த உணர்வு தலைதூக்கும் என்று கணிக்க முடியாது. அகக்காரணங்களை விடவும் புறக்காரணிகளே நம் மனதை பெரிதும் பாதிப்படைய வைக்கின்றன. ஏதோ ஒரு சொல், செயல், நம் மனதை பெண்டுலம்போல் துக்கத்துக்கும் சந்தோஷத்துக்குமிடையே ஆட்டுவிக்கிறது. அந்த சொல் அல்லது செயலின் புற்காரணிகளாய் வெளிமனிதர்களே இருக்கிறார்கள். நம் உணர்வுகளை பாதிப்பதாய் அவர்களின் நடவடிக்கைகள் அமைகின்றன. சமூக உறவு, குடும்ப உறவு அனைத்திலும் உள்ள நம்மைச்சார்ந்த மனிதர்களே நம்மை இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்குமிடையே அல்லாடவைக்கிறார்கள் என்பது விசித்திரமான உண்மை.

மனித மனதின் இந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவதாக வண்ணதாசன் அவர்களின் சமவெளி கதையும் தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள் கதையும் அமைந்திருக்கிறது. மனித மனதை நுட்பமாக அவதானித்து இக்கதைகளை வண்ணதாசன் படைத்திருக்கிறார்.

சமவெளி கதையில் ஒரு பெண்ணின் ஓவியத்தை வரையும் ஓவியன் அதில் லயித்து, தன் வாழ்க்கைக்கான நம்பிக்கையை அதிலிருந்து பெற்று உற்சாகமடைவதும், ஓவியத்தைப் பற்றிய அவன் மனைவியின் கருத்து, அவ்வுணர்வுகளிலிருந்து அவனை கீழே புரட்டிப்போடுவதையும் கச்சிதமாக சித்தரித்திருக்கிறார். .

அடுத்து தோட்டத்திற்கு வெளியிலும் சில பூக்கள் கதை.

சுந்தரம் தன் கைக்குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு மாமா வீட்டுக்குச்செல்கிறான். மனைவி இல்லாமல் அவன் மட்டும் செல்கிறான். அவன் மனதில் காரணமில்லாத சந்தோஷம் புரள்கிறது. பேருந்தில் பயணிக்கும்போதும், மாமா வீட்டை அடையும்போதும் அவன் மனதில் அதே சந்தோஷம் ஸ்திரமாய் அமர்ந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் செல்லும்போதும் அவனது பெரிய கொழுந்தியாள், “சின்னக்குட்டீ” என்று ஓடிவருவாள். அவளைத்தொடர்ந்து அவனின் அடுத்த கொழுந்தியாளும் வருவாள். குழந்தையும் “கெக்கெக்“ என சிரித்து தன் சந்தோஷத்தை வெளிப்படுத்தும். இது வழக்கமாக நடப்பது.

ஆனால் இந்த முறை வெளியே வந்தவள், “அக்கா வரலையா?” என்று கேட்கிறாள். இதனால் அவன் சந்தோஷம் வடிந்துவிடுகிறது. தான் குழந்தையோடு வந்திருப்பதை வரவேற்காமல் தன் மனைவியைப் பற்றி விசாரிப்பது அவனுக்கு எரிச்சலைத் தருகிறது. குழந்தையை அவளிடம் தரக்கூடாது என முடிவு செய்து, வீட்டிற்குள் செல்லாமல் அப்படியே ஊருக்குத் திரும்புகிறான். புற்ப்பட்டபோது அவன் மனதில் இருந்த சந்தோஷம் மடிந்துவிடுகிறது. குழந்தை பஸ்ஸில் அழுகிறது. அதை சமாதானப்படுத்த முடியாமல் அவன் தவிக்கிறான். அப்போது ஒரு பெரியவர் குழந்தையை வாங்கி சமாதானம் செய்து தூங்கவைக்கிறார். தன் குழந்தையை எதிர்பார்த்து மனைவி காத்திருப்பாள் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் மீண்டும் சந்தோஷத்தைக் கொண்டுவருகிறது.

நம் வாழ்வில் நாம் இப்படியாக உணர்ந்த தருணங்கள் அநேகம் இருக்கலாம். அதை இக்கதைகளில் நாம் கண்டடையும்போது நம் மனம் ஆழந்த அமைதியையும், அமைதியின்மையையும் ஒருசேர அனுபவிக்கிறது

இந்த இரண்டு கதைகளிலும் எனக்குப் புரியாத ஒரு விசயம் அதன் தலைப்புதான். நானும் எவ்வளவோ யோசித்தேன். கதைத் தலைப்புக்கான காரணம் எனக்குப் பிடிபடவில்லை. அறிந்தவர்கள் விளக்கினால் நலமாக இருக்கும்.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...