April 18, 2013

தி.ஜாவின் சிலிர்ப்பு vs அசோகமித்திரனின் குழந்தைகள்

இலக்கியத்தின் இருபெரும் சாம்ராட்கள் அசோகமித்திரனும் தி.ஜானகிராமனும். இருவருமே சிறுகதையில் சிகரத்தைத் தொட்டிருக்கிறார்கள். இருவரின் கதைகளும் வாசிப்பில் நமக்கு மேலான அனுபவத்தையும், நெகிழ்வையும், பரவசத்தையும் தருபவைதான். அசோகமித்திரன் கதைகளிலிருந்து நீங்கள் எதையாவது நீக்க விரும்பினால் அது முடியாது. அவ்வளவு கச்சிதமாக சொற்சிக்கனத்துடன் கதைகள் அமைந்திருக்கும். ஆனால் தி.ஜா. அப்படி அல்ல. அவர் கதைகளிலிருந்து வேண்டியதில்லை என்று சிலவற்றை நாம் தாராளமாக நீக்க முடியும். நீக்க முடியும் என்றால், கழுத்தின் அலங்காரத்துக்கு அதிகப்படியான சுமை அவ்வளவுதான்! தன்னை அன்றாட வாழ்வில் பாதிக்கும் நிகழ்வுகளின் அனுபவத்தின் சாரத்தை தனக்கேயான நடையில் கதையாக்குகிறார் அசோகமித்திரன். ஆனால் தி.ஜா. அவற்றோடு கொஞசம் ஜோடனை, நெளிவு, சுளிவு போன்ற நகாசு வேலைகளைச் செய்கிறார். அதுதான் வித்தியாசம்.

அசோகமித்திரனின் குழந்தைகள் கதையும், தி.ஜாவின் சிலிர்ப்பு கதையும் குழந்தைகளின் இருவேறு மனோபாவத்தைக் காட்டுகின்றன. இரண்டு கதைகளுமே ரயிலைக் கதைக் களமாகக் கொண்டுள்ளன. இரண்டிலுமே, கதையின் ஆரம்பத்தில் ரயில் நிலையம் மற்றும் பயணிகள் பற்றிய விவரணைகள் வருகின்றன. அ.மி. கதையில் பையனுடன் பயணிப்பது அவனது அம்மா. தி.ஜாவில் அப்பா. சிலிர்ப்பில் பையனின் அன்பும் பாசமும் வெளிப்படுகிறது. குழந்தைகளில் பையனின் கோபமும் வெறுப்பும் வெளியாகிறது. தி.ஜா. பையனின் அன்பில் இறைவனைக் கண்டு சிலிர்க்கிறார். அ.மி. பையனின் வெறுப்பில் எதிர்காலம் குறித்த பயத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

ஒரே மனிதனுக்குள் விருப்பும் வெறுப்பும், அன்பும் பகையும் இருக்கும்போது இருவேறு குழந்தைகளுக்குள்ளே இந்த பேதம் இருக்காதா என்ன? இந்த உலகமே அப்படியான இரட்டைகளால் ஆனதுதானே? இருந்தும் அசோகமித்திரனின் குழந்தைகள் நம் மனதில் தரும் வலி அசாதாரணமானது. தி.ஜாவின் சிலிர்ப்பு நம் மனதில் தரும் நெகிழ்ச்சி சாதாரணமானது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். சிலிர்ப்பில் கதையைத் தாண்டி நாம் சிந்திக்க ஏதுமில்லை. ஆனால் குழந்தைகளில் கதைக்கு அப்பாலும் நாம் சிந்திக்க பல இருக்கின்றன.

இரண்டு கதைகளையும் ஒப்பிட்டால் என்ன என்ற யோசனையின் விளைவே இந்தப் பதிவு.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...