April 30, 2013

சத்தியமா by தி.ஜா. யுகதர்மம் by அ.மி.

தன் வாழ்க்கையின்  வெற்றி ஒன்றை மட்டுமே குறியாகக்கொண்டு செல்லும் முனைப்பில் இருக்கிறான் இன்றைய மனிதன். எனவே செல்லும் வழி வெற்றியை நோக்கியா இல்லையா என்பதுதான் அவனுக்கு முக்கியமானதே தவிர வழிகளின் சரி தவறு பற்றிய ஆராய்ச்சி இல்லை.  ஒன்றின் வெற்றிக்காக அவன் எத்தகைய கீழான வழியை பின்பற்றவும் தயாராகிறான். வென்றபின் வெற்றி அவனது எல்லாத் தவறுகளையும் மறந்துவிடுகிறது; மறைத்துவிடுகிறது. இதற்கு மாறாக வழியின் சரி தவறுகளைப் பற்றி யோசிப்பவன் வெற்றிபெற முடியுமா? அத்தகைய சரியான வழியைத்தான் நாம் நம் பிள்ளைகளுக்கு கற்றுத்தருகிறோமா? என்ற கேள்விகள் நாம் யோசிக்கவேண்டிய கேள்விகளாக இருக்கினறன.

இந்தக் கேள்விகளின் பின்புலத்தில் தி.ஜாவின் சத்தியமா கதையும் அசோகமித்திரனின் யுகதர்மம் கதையும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

பாலு பரிட்சையில் குறைந்த மதிப்பெண் எடுக்கிறான். அவன் அப்பா கேட்கும்போது, “எல்லோரும் பிட் அடித்தார்கள். நான் எனக்குத் தெரிந்ததை எழுதினேன்“ என்கிறான். அவன் அப்பாவோ, ”நீயும் பிட் அடிக்கவேண்டியதுதானே?” என்கிறார்.

அசோகமித்திரன் தன் கதைக்கு யுகதர்மம் என்று தலைப்பிட்டுள்ளார். உண்மையில் இது யுகத்தின் தர்மமா அல்லது மனிதனின் தர்மமா? காலம் எங்கேயாவது மாறுமா என்ன? மனிதர்கள்தான் மாறுகிறார்கள். தங்கள் மாற்றத்தை காலத்தின் மாற்றமாக்கும் வித்தையை மனிதன் மட்டுமே செய்யமுடியும். தான் செய்யும் அனைத்து தவறுகளுக்கும் சுலபமாக காலத்தின் மீது பழியைச் சுமத்திவிடுகிறான். ஒருவன் ஒரு தவறை செய்யும்போது அது அவனின் தவறாகிறது. அதுவே எல்லோரும் செய்யும்போது காலத்தின் தவறாகிவிடுகிறது. காலத்தின் போர்வையால் தன் தவறுகளையும் குற்றங்களையும் மறைத்துவிடுகிறான்.

பள்ளி மாணவர்கள் தங்களது மதிப்பெண் பட்டியலுக்கு நிஜமான பிரதி சான்றிதழ் வாங்குவது பற்றி அசோகமித்திரன் விரிவாக இக்கதையில் பேசுகிறார். அதன் அவசியம் என்ன? நிஜமான பிரதி சான்றிதழ் வாங்கினாலும், அவனது மதிப்பெண்கள் நிஜமானவைதானா? அவன் படித்து வாங்கியவைதானா? நிஜமான சான்றிதழே பொய்யாய் இருக்கும்போது அதன் நகல் எவ்வாறு நிஜமான பிரதி ஆகும்? போன்ற கேள்விகளை இதன் மூலம் எழுப்புகிறார் அவர்.

தி.ஜாவின் சத்தியமா கதை, தான் ஆசை ஆசையாய் வாங்கிய காலண்டரை தன்னோடு படிக்கும் நண்பன் நைச்சியமாக பேசி கவர்ந்துகொள்வதைச் சொல்கிறது. அதைப் பார்க்கும் அவன் தந்தை அதே யுக்தியைக் கையாண்டு காலண்டரைத் திரும்பப் பெறச்சொல்கிறார். ஆனால் அது முடியாமல் அவன் அதற்குப் பதிலாக அழி ரப்பரை வாங்கிவருகிறான். தன் மகனின் அறியாமையை நினைத்து அந்த அப்பா வருந்துகிறார்.

இரண்டு கதைகளிலும் அப்பாக்கள் தங்கள் மகன்களின் அறியாமையை, இயலாமையை நினைத்து வருந்துகிறார்கள். குறுக்கு வழியை உபயோகிப்பதும், அடுத்தவர்களை ஏமாற்றுவதும் தங்கள் மகன்களால் முடியாதிருப்பதையே அவர்களின் அறியாமையாகவும் இயலாமையாகவும் இந்த அப்பாக்கள் பார்க்கிறார்கள். இவர்கள் அப்பா ஆன பின்னால் தங்கள் குழந்தைகளையும் அப்படியே நினைப்பார்கள் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது இந்த கதைகளின் வீச்சு நமக்கு விளங்குகிறது.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...