April 3, 2013

பிரசாதம் -சுந்தர ராமசாமி

பிரசாதம் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்தே நாம் புன்னகையுடன்தான் படிக்க முடியும். ஆனால் கடைசியில் படித்து முடித்ததும், புன்னகை மறைந்து நம் கண்கள் கலங்குவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

அடுத்த நாள் வரும் தன் குழந்தையின் பிறந்த நாளைக் கொண்டாட போலீஸ் கான்ஸ்டபிள் படும் அவஸ்தையைச் சொல்லும் கதை பிரசாதம். அந்த நாளில் என்ன செய்யவேண்டும் என்று அவனது மனைவி அவனிடம் சொல்கிறாள்:

‘நாளை விடியக் கருக்கலில் எழுந்திருக்க வேண்டும். சுடு தண்ணீரில் குழந்தையைக் குளிப்பாட்ட வேண்டும். பட்டுச்சட்டை போட்டு, கலர்நூல் வைத்துப் பின்ன வேண்டும். அந்தப் பின்னலில் ஒரு ரோஜா – ஒன்றே ஒன்று – அதற்குத் தனி அழகு. நாம் இருவரும் குழந்தையைக் கோயிலுக்கு எடுத்துச் செல்கிறபொழுது தெருவில் சாணி தெளிக்கும் பெண்கள், கோலம் இழைக்கும் பெண்கள் எல்லோரும் தலைதூக்கித் தலைதூக்கிப் பார்க்க வேண்டும். அவர்கள் தலைதூக்கிப் பார்ப்பதை நான் பார்க்க வேண்டும். நான் பார்த்து, உங்களைப் பார்க்க வேண்டும். நீங்கள் எல்லோரும் பார்ப்பதைப் பார்க்கவேண்டும். பார்த்துவிட்டு என்னைப் பார்க்க வேண்டும்.’
என்ன ஒரு கற்பனை! மனித வாழ்க்கையில் கற்பனைகள் சுகமானவை. ஆனால் நடைமுறை என்று வரும்போதுதான் சிக்கலும் சிடுக்குகளும் புகுந்துவிடுகின்றன. அந்த கற்பனையில் மயங்கித்தான் அதை செயல்படுத்த பாடாய் படுகிறான் அவன். ஆனால் அன்று பார்த்து எந்த கேசும் அகப்படவில்லை. அதை முதல் பாதிக்கதையில் தனக்கேயான நகைச்சுவை மிளிர சொல்கிறார் சுந்தர ராமசாமி. வெறுத்துப்போய் கடைசியில் தபால் பெட்டியில் தபால் போட வரும் அர்ச்சகர் ஒருவரை மடக்குகிறான் அவன். அவரிடம் அவன் என்ன கறக்கிறான் என்பதை மீதிக்கதை சொல்கிறது.

அர்ச்சகரை மடக்க அவன் படும் சிரமத்தின் உரையாடல்கள் அனைத்தும் சுந்தர ராமசாமிக்கே உரியவை. சொல்லப்போனால் அவரது டிரேட்மார்க்!

இது வெறும் கதையாக மட்டுமல்லாது சீரழிந்து வரும் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியை யதார்த்தமாக எடுத்துக்காட்டுவதாக இருக்கிறது. அதைச் சீர்படுத்தும் பிரசாதமாக இந்தக் கதையை சுந்தர ராமசாமி படைத்திருக்கிறார் என்றே சொல்லவேண்டும். டாக்டர்களுக்கு வியாதியஸ்தர்கள் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் போலீசுக்கு குற்றவாளிகள். ஒருவரின் பிழைப்பு மற்றவர் கஷ்டத்தில்தான் இருக்கிறது. இது பொதுவான உலக நீதியாக இருந்தாலும், மனிதனின் ஆசைகள் பெருகப்பெருக இந்த உலக நீதி இயல்பாய் இல்லாமல் வலிந்து பிடுங்குவதாக மாறிவிடுகிறது. சுந்தர ராமசாமியின் ஆகச்சிறந்த கதையான பிரசாதம் அப்படியான ஒரு பிடுங்கலைச் சொல்வதோடு நின்றிருந்தால், நம்முள் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்க முடியாது. ஆனால் சுந்தர ராமசாமி, மனிதனின் பிடுங்கும் ஆசையைவிட கொடுக்கும் ஆசை உயர்ந்தது என்று சொல்லும்போது கதை வலிமையானதாக, சிறப்பானதாக ஆகிறது. மனித மனதில் இன்னும் ஈரம் முழுமையாக வற்றிவிடவில்லை என்றுணரும்போது நம் கண்களிலும் நாம் ஈரத்தை உணர்கிறோம். மனிதம் மீதும், மனித வாழ்க்கையின் மீதும் இன்னும் கொஞ்சம் நம்பிக்கை பிறக்கிறது.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...