April 2, 2013

விரல் -அசோகமி்த்திரன்

அசோகமித்திரன் அவர்களின் விரல் சிறுகதை நண்பர்களிடையேயான உறவைச் சொல்லும் ஒரு கதை. பள்ளியில், கல்லூரியில் படித்த நண்பர்கள் பலர் இருப்பார்கள். அவர்களின் சிலரின் நட்பு மட்டும் கடைசிவரை தொடர்ந்து வரும். பல பேரின் நட்பு நண்பர்களின் மனைவிகளாலேயே நசுக்கப்படுவதும் உண்டு. நண்பர்களுக்கிடையேயான நட்பு தங்களை அந்நியப்படுத்துவதாகக் கருதியே பல மனைவியர் தங்களின் கணவன்மார்களின் நட்பை விரும்புவதில்லை. அதிலும் நண்பர்கள் குடிகாரர்களாக இருந்தால் கேட்கவே வேண்டியதில்லை. ஆரம்பத்தில் தங்களின் நண்பர்களுக்காக வாதாடுபவர்களும்கூட காலப்போக்கில் தங்கள் மனைவியின் எண்ணத்தைப் பிரதிபலிப்பவர்களாக ஆகி விடுகிறார்கள். இத்தகைய சிந்தனையே விரல் கதையைப் படித்ததும் நமக்குள் எழுகிறது. கதையைப் படித்ததும் நாம், நம் நண்பர்களாக எஞ்சியிருப்பவர்களைப் பற்றியும், நண்பர்களாக இருந்து மறந்தவர்களையும் நினைத்துப் பார்ப்பது அவசியமாகிறது.

இந்தக் கதை என்னுள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் அசாதாரணமானது. இக்கதை தரும் வாசிப்பு அனுபவமும் அலாதியானது. படித்து முடித்ததும் ஏற்பட்ட வியப்பு இன்னும் அடங்கவேயில்லை. வெறும் உரையாடல் மூலமாகவே கதையை அற்புதமாக எழுதியிருக்கிறார் அசோகமித்திரன். உரையாடல்கள் கூட பெரும்பாலும் இரண்டு வரிகளே இருக்கின்றன. அவற்றினூடே எத்தனை எத்தனை விசயங்களை இந்த மனிதர் பொதிந்து வைத்திருக்கிறார் என்று மலைப்புத் தட்டியது.

மனிதன் தான் விரும்பியதைச் செய்யமுடியாத போது கிடைத்ததை தக்கவைத்துக் கொள்வது சிரமமானதாகவே இருக்கிறது. என்னதான் நல்லவனாக இருந்தாலும் குடிப்பவன் மீது சமூகத்தில் ஒரு தப்பான அபிப்ராயமே இருக்கிறது. ஒரு பொருள் எத்தனையோ காரியங்களுக்குப் பயன்பட்டாலும், நாம் நேசிக்கும் ஒன்றுக்கு அது பயன்படும் போதுதான் அதன் இருப்பு முழுமையடைகிறது. போன்ற பலவற்றை இக்கதை நம் கற்பனையிலிருந்து யாசிக்கிறது.

மனிதனின் துக்கம் வெளிப்படும் விதம் அவனது மனோபாவத்துக்கும் இயல்புக்கும் ஒத்தாகவே இருக்கும்.  “இனிமேல் எழுதவே முடியாது” என்று ராமசாமி புலம்புவதிலிருந்து அவன் தன் விரலின் இழப்பை எழுத்தோடு சம்பந்தப்படுத்தி துக்கமடைகிறான். அப்போது ரங்கநாதன் ஆத்திரமாக,

”இனிமே நீ எழுதி என்னாகனும்? பெண்டாட்டி குழந்தைகளை ஊரிலே தவிக்கவிட்டு இங்கே வந்து மத்தவங்க பிராணத்தை எடுக்கறே. யார் யார் கால்ல கையில விழுந்து வேலை வாங்கிக் கொடுத்தா இரண்டு நாள் நிக்கறதில்லே.”

என்று சொல்கிறான். இந்த மூன்று வரி உரையாடலையும் ராமசாமியின் துக்கத்தையும், அவனது குடிப் பழக்கத்தையும் இணைக்கும்போது அவனைப் பற்றிய மொத்த வாழ்க்கையும் நமக்கு புரிந்துவிடுகிறது. பக்கம்பக்கமாக எழுதுவதைவிட, சாதாரணமான வார்த்தைகளையும் வாக்கியங்களையும் கொண்டு கதையைச் சொல்லும் சோகமித்திரனின் ஆற்றல் அசாதாரணமானது. அவரது மேதமைக்கு விரல் கதை ஒரு எடுத்துக்காட்டு. அவரது ஆகச் சிறந்த கதைகளில் ஒன்றாக விரல் கதையை மதிப்பிடுகிறேன்.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...