April 16, 2013

பிரயாணம் -அசோகமித்திரன்

பிரயாணங்கள் இருவகை. ஒன்று லௌகீக பிரயாணம். மற்றது ஆன்மீகப் பிரயாணம். லௌகீக பிரயாணத்தில் முடிவில் நாம் திரும்ப முடியாது. ஆனால் ஆன்மீகப் பிரயாணத்தில், சம்மந்தப் பட்டவர் விரும்பினால் திரும்ப முடியும். அது யோகத்தினால் சாத்தியமாகிறது. ஞானிகள் போகும் வழியையும் திரும்பும் வழியையும் அறிவார்கள். ஆனால் சாதாரண மனிதர்களுக்கு அது ஒரு வியப்பாக மட்டுமே எஞ்சுகிறது. அப்படி திரும்பிய ஒரு குருவின் கதையை நுட்பமாகச் சொல்வதுதான் அசோகமித்திரனின் பிரயாணம். இந்த அடிப்படை புரிதல் இல்லாமல் இந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது, அதன் இறுதியில் நாம் திருதிருவென விழிக்கவே நேரும்.

இந்தக் கதையில் உரையாடல்களே இல்லை. அசோகமித்திரன் பெரும்பாலும் தன் கதையை உரையாடல்கள் மூலமே நடத்திச் செல்வார். ஆனால் இந்தக் கதை அவரது வழக்கமான மொழி நடையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. நம்மைக் கனவுலகில் சஞ்சரிப்பதான ஒரு மொழி நடையை இக்கதைக்கு அளித்திருக்கிறார் அவர். நீண்ட நீண்ட பத்திகளும் அடர்த்தியான வாக்கிய அமைப்புகளும் இந்தக் கதையை அவரின் பல கதைகளிலிருந்து வித்தியாசப்படுத்துகிறது.

அடிபட்ட தனது குருவை சிஷ்யன் ஒருவன் மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழே கொண்டு வருகிறான். குருதேவர் வழியில் இறந்து போகிறார். அவரை சமவெளியில் அடக்கம் செய்ய, முன்பைவிட எடை கூடிய அவரது உடலை மிகவம் சிரமப்பட்டு கீழே கொண்டுவருகிறான். அப்போது ஓநாய் கூட்டம் ஒன்று தாக்குகிறது. தன்னையும் குருவின் உடலையும் காக்க அவன் போராடுகிறான். ஒரு கட்டதில் அவன் நினைவு தப்பிவிட மயக்கமாகிறான். குருதேவரின் உடலை ஓநாய்கள் பள்ளம் ஒன்றிற்கு இழுத்துச் செல்கிறது. அவன் நினைவு திரும்பி எழுகிறான். குருதேவர் விழுந்த பள்ளத்தை நோக்கி ஓடுகிறான். அங்கே குருதேவர் தலையில்லாமல் கிடக்கிறார். ஒரு ஓநாயின் கால் அதன் தோள்பட்டையோடு பிய்த்து எடுக்கப்பட்டு, குருதேவரின் வலது கைப்பிடியில் இருப்பதை அவன் பார்க்கிறான்.

மனிதனின் எல்லா ஆசைகளிலும் அவன் உடல் மீதான அவனது ஆசையே பிரதானமானது. சாதாரண மனிதர்களுக்கு மாத்திரமல்ல ஞானிகளுக்கும் அப்படித்தான் என்பதை அசோகமித்திரன் இக்கதையில் சொல்கிறார்.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...