April 1, 2013

குழந்தைகள் -அசோகமித்திரன்

அசோகமித்திரனின் குழந்தைகள் கதை என் மனம் கவர்ந்த கதை. அசோமித்திரனின் கதைகளின் சிறப்பு கதை எளிமையாக வேகமாகப் படிக்கும்படி இருக்கும். அதனாலேயே அவர் சொல்லவந்த பல விசயங்களை நாம் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறோம். அவர் தன் கதைகளில் எதையும் வெளிப்படையாகச் சொல்வதில்லை. வெறும் கதையைச் சொல்வதோடு அவர் நின்றுவிடுகிறார். கதையிலிருந்து நாம்தான் நம் கற்பனையை வளர்த்தெடுக்க வேண்டும்.

பிரசவத்திற்காக தாய் வீட்டிற்கு தன் மூத்த பிள்ளை தன்ராஜீடன் செல்லும் வந்தனாவை  அவள் கணவன், இரண்டு மைத்துனர்கள், மற்றும் அவளின் மாமனார் வழியனுப்புகிறார்கள். வந்தனாவிற்கு கால் சற்று ஊனம். அவள் கணவன் வங்கி ஒன்றில் பணியாற்றுகிறான். மைத்துனர்கள் அவரது அப்பாவின் வியபாரத்தைக் கவனிக்கிறார்கள். அவள் போட்டுவந்த வெள்ளியும் தங்கமும் வியபாரத்திற்கு பயன்படுகிறது. அந்த வீட்டில் அவளை நொண்டி என்று சொல்லாதது அவள் கணவனும் மாமனாரும்தான். அவர்கள் தனிக்குடித்தனம் சென்ற பிறகு அவர்கள் வீட்டுக்கு ஒரு முறை கூட செல்லாத மாமனார் அவளை வழியனுப்ப வந்தது வந்தனாவுக்கு மகழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

ரயில் கிளம்புகிறது. அவர்கள் விடைபெற்றுத் திரும்பிப் போவதுவரை பார்க்கிறாள் வந்தனா. தன்ராஜ் பசிக்கிறது என்கிறான். அவனுக்கு சாப்பாட்டை எடுத்து வைக்கும் அவள் வழக்கமாக, ”இன்று உண்ணப்போகும் உணவு நல்லதையே செய்வதற்கு உதவட்டும்“ என்று பிரார்த்தனை செய்கிறாள். இந்த நல்லது கெட்டது பற்றி அவளுக்கு சமீபமாக சில ஐயப்பாடுகள் தோன்றியிருக்கிறது. ஏதோ ஒரு விரும்பத்தகாத ஒன்று நிகழப்போவதாக அவள் உணர்கிறாள். சாப்பிடும் முன் பிச்சைக்கார பையன் ஒருவனுக்கு பூரியைக் கொடுக்கச் சொல்ல, தன்ராஜ் மறுத்துவிடுகிறான். அவளே அச்சிறுவனை அழைத்துக் கொடுக்கிறாள்.

சாப்பிட்ட பின்பு செஸ் ஆடலாம் என்கிறான் தன்ராஜ். வீட்டிலும் கடந்து ஐந்தாறு மாதமாகத்தான் இந்த செஸ் விளையாட்டு ஆரம்பித்தது. வந்தனா நன்றாக விளையாடுவாள். அவள் கணவனுக்கும் பல நுணுக்கங்களை அவள் சொல்லித் தந்திருக்கிறாள்.

வந்தனாவும் தன்ராஜீம் விளையாடுகிறார்கள். தன்ராஜின் ஆட்டம் மோசமாக இருக்கிறது. அவள் அவனது காய் நகர்த்தலின் விளைவைப் பற்றி சொல்கிறாள். ஆனால் அவனோ அவள் தப்புத் தப்பாக சொல்லித்தந்துவிட்டதாக புகார் செய்கிறான். திடீரென்று அவன் எல்லாக் காய்களையும் கலைத்துவிட்டு அவள் தொடையில் ஓங்கிக் குத்துகிறான். “அம்மா“ என்று கத்துகிறாள் வந்தனா. அவனுக்கு என்ன ஆச்சு என்று புரியாமல் அவனைப் பார்க்கிறாள். தன்ராஜ் வெறுப்புடன் அவளையே பார்க்கிறான். அவன் கண்ணில் தோன்றிய வெறி அவளைப் பயமுறுத்துகிறது. அவளுக்குள் தனக்குப் பிறக்கப் போகும் குழந்தை பற்றியும், எல்லாப் பெண்களுக்கும் பிறக்கப் போகும் குழந்தைகள் பற்றியும் நினைவு வருகிறது என்பதாக கதை முடிகிறது.

கதையின் ஆரம்பத்தில் எடுத்தவுடன் வந்தனா ஊனம் என்பதை அசோகமித்திரன் சொல்லவில்லை. ஏதோ ஒரு குறை என்பதாக நமக்குப் புரியவைத்து பிறகுதான் கால் பாதம் சிறியது என்பதாகவும் சொல்கிறார். எனவே அதை வைத்து கதை நகரப்போவதாக நாம் ஊகிக்கிறோம். ஆனால் அப்படி எதுவும் ஆவதில்லை. மாறாக அவள் குடும்பத்தைப் பற்றி சில விசயங்கள் வருகிறது. பிறகு கதை செஸ் விளையாட்டுக்குத் திரும்புகிறது. நம் மனதில் கதை எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்று நிச்சயமில்லாத தன்மை நிலவுகிறது. பிறகு எதிர்பாராத விதமாக கதை தன்ராஜின் கோபத்தில் சென்று, வந்தனாவின் குழந்தைகள் பற்றிய ஞாபகத்தில் முடிகிறது.

யாரிடமும் எதற்காகவும் தோற்றுப் போக விரும்பாத குழந்தைகளின் மனோபாவமே வந்தனாவை பெரிதும் அதிர்ச்சியடைய வைத்து, எதிர்கால குழந்தைகள் பற்றிய நினைவை அவளுக்குத் தருகிறது. தன்ராஜின் நடவடிக்கையால்,  தனக்குப் பிறக்கப் போகும் குழந்தை மூலம் அவளது வலியை உணர்த்தும் அசோகமித்திரன், பிற பெண்களுக்கு பிறக்கும் குழந்தைகள் நினைவின் வாயிலாக பிறரின் வலியையும், இந்தச் சமூகத்தின் வலியையும் காட்டுகிறார். .

இந்தக் கதைக்கு அவளது கால் ஊனமும் செஸ் ஆட்டமும் ஏன் தேவையாகின்றன? ஒருவரிடம் இருக்கும் ஊனத்தை பரிதாபத்தோடு பார்க்கும் பலர், அவர்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்படும் போது அதே ஊனத்தின் மீது தன் தாக்குதலையும் தொடுப்பார்கள் என்பதைக் காட்டவே அசோகமித்திரன் வந்தனாவின் கால் ஊனத்தைக் காட்டியுள்ளார். விளையாட்டில்கூட தான் தோன்றுப் போவதை ஏற்றுக் கொள்ளாத மனோபாவம், பிற விசயங்களில் எப்படி வெளிப்படும் என்பதை நாம் உணரச் செய்யவே செஸ் விளையாட்டு கதையில் வருகிறது.

இது சிறுகதைதான் என்றாலும் ஒரு குறுநாவலுக்கான பல விசயங்களை நாவலில் சொல்லியுள்ளார் அசோகமித்திரன். இருந்தும் சிறுகதையில் அதன் வடிவம் கச்சிதமாக அமைந்து நம் மனதை வெகுவாகக் கவர்கிறது.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...