February 8, 2013

புயலிலே ஒரு தோணி: தமிழின் பெருமிதம்

1987-ல் சி.மோகன் சொல்லியிருந்த நாவலின் பட்டியலில் இந்நாவலை அறிந்தபோதே, அதன் தலைப்பு என்னை வெகுவாக ஈர்த்து வந்தது. ஆனால் நாவல் சுலபத்தில் கிடைக்கவில்லை. பலவருட தேடலுக்குப் பிறகே கலைஞன் பதிப்பகத்தின் வெளியீடாகக் கிடைத்தது. படிக்க ஆரம்பித்தபோது பல முறை முயன்றும் நாவலில் உட்புகவே முடியவில்லை. வெகுநாட்கள் படிக்காமலே வைத்திருந்தேன்.1999-ல்,  தமிழினி வெளியீடாக வந்தது. அதன் அச்சும் அமைப்பும் நேர்த்தியாக இருக்கவே, வாங்கினேன். அப்போதே என்னால் முழுமையாக வாசிக்கமுடிந்தது. வாசித்து முடித்ததும் என்ன அற்புத நாவல் என்று வியந்துபோனேன். இன்று, இந்த விமர்சனத்திற்காக வாசித்தபோது அவ்வளவு சிரமங்கள் தெரியவில்லை. வாசிப்பில் இருந்த பல மனத்தடைகள் இன்று நீங்கிவிட்டிருப்பதை அறிய முடிந்தது.

இரண்டாம் உலகப்போரில் ஜெர்மன் படைகள் ரஷ்யாவில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்த காலம். ஜெனரல் தொமயூக்கி யாமஹித்தான் தலைமையில் சிங்கப்பூரை வென்ற ஜப்பானியத் துருப்புகள் மெடான் நகரில் நுழைவதில் கதை ஆரம்பிக்கிறது. இதே மெடான் நகர் கெர்க் ஸ்ட்ராட்டில் இதற்கு முன்னர் ஆங்கிலேயர்கள், போர்த்துக்கீசியர்கள், அரேபியர்கள், தமிழர்கள் காலடி வைத்திருக்கிறார்கள், இப்போது ஜப்பானியர்கள் என்று சொல்லும் சிங்காரம் மனித வாழ்க்கையின் நிலையாமையைச் சூசகமாகச் சொல்கிறார். மனிதர்கள் வருவார்கள் போவார்கள் ஆனால் உலகம் அப்படியேதான் இருக்கிறது. மனித இயல்புகளும் அப்படியேதான் மாறாமல் தொடர்ந்து வருகிறது என்பதைக் காட்டுகிறார்.

மொஸ்கி ஸ்ட்ராட்டில் மொய்தீன் ராவுத்தர் கடையில் கிளர்க்காக பணிபுரியும் பாண்டியன் என்ற கதாபாத்திரத்தின் மூலம் கதையைச் சொல்கிறார் சிங்காரம். வாயில் தீயொளி வீசும் சிகரெட்டுடன் நாயகன் பாண்டியன் வரும் ஆரம்பம், நம்மூர் திரைக் கதாநாயகர்கள் அறிமுகமாவதை ஒத்திருக்கிறது. ஜப்பானிய வீரர்கள் வெற்றிக் களிப்பில் கடைகளைச் சூறையாடுகிறார்கள். கொள்ளையடிக்கிறார்கள்.  சிலர், பெண்களை நடு வீதியில் மானபங்கப் படுத்துகிறார்கள். அக்காட்சியை வர்ணிக்க, ”பகலவன் பார்த்திருந்தான். நிலமகள் சுமந்திருந்தாள். ஊரார் உற்று நோக்கிக் களித்து நின்றனர்” என்ற கவித்துவமிக்க வரிகளைக் கையாள்கிறார். விமானங்கள் குண்டுகளை வீசுகின்றன. துப்பாக்கிகள் வெடிக்கும் ஓசை எங்கும் நிரம்புகிறது. இவ்வாறு ஹாலிவுட் படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகள் போல் நாவலின் ஆரம்பம் நடந்தேறுகிறது. அரசாங்க உத்தரவின்படி, கொள்ளை அடித்தவர்களின் தலையைக் கொய்து, எச்சரிக்கும் விதமாக,  நடுவீதியில் வைக்கிறார்கள். அந்த ஐந்து வீரர்களின் தலையை ஒரு வீரன் சீப்பைக்கொண்டு சிரத்தையாக சீவிவிடும் காட்சியை சித்தரித்துப் போரின் கோர தாண்டவத்தைப் பகடி செய்கிறார்.

இக்காட்சிகளினூடே பாண்டியன் அங்குமிங்கும் அலைந்தபடி இருக்கிறான். கைதிகளைக் கொண்டு அர்னேமியா ஆற்றில் மணல் அள்ளும்போது கைதிகளின் தலைவனான டில்டனுக்கு உணவு, காபி, சிகரெட் கொடுத்து உதவுவதின் மூலம் பாண்டியனின் உள்ளத்தை நாம் அறியமுடிகிறது. நிலைமை ஓரளவு சீர் பட்டதும் பாண்டியன் தன் நண்பர்களுடன் சிற்றுண்டியில் சாப்பிடுகிறான். வீர இளைஞர்கள் படை ஒன்றை நிறுவ வேண்டும் என அவர்கள் ஆவேசமாகப் பேசிக்கொள்கிறார்கள். சங்கத் தமிழ் பாட்டுக்கள் பல அவர்கள் உரையாடலின் பிரதான அம்சமாக இருக்கிறது. போருக்குப் பின் வியபாரம் சீரழிந்துவிட்டதால் பலரும் பினாங் சென்று வியாபாரம் செய்ய நிச்சயிக்கிறார்கள். பாண்டியனும் செல்கிறான்.

அதன் பிறகு ஆயிஷா என்ற வேசையில் ஆரம்பித்துப் பயணிக்கும் பாண்டியனின் நினைவுகள் சிறப்பான புனைவு என்றால் அதைத் தொடர்ந்து வரும் பக்கங்களில் பினாங்கு செல்லும் கப்பலில், ஆண்டியப்ப பிள்ளை வாயிலாகச் சொல்லப்படும் கதைகளும் பின்னர் வரும் புயலும் புனைவின் உச்சமாகச் சொல்லலாம். பாண்டியனின் நினைவுகளினூடே இளங்கோ அடிகளைக் கிண்டல் செய்யும்விதமாக அமையும் காட்சிகள், முதன் முதலாக வாசிக்கும் வாசகனைத் தூக்கி வெளியே வீசிவிடும். ஆனால் கடந்த காலத்தையும் நிகழ் காலத்தையும் ஒப்பிட்டு அவர் செய்யும் கிண்டலும் கேலியும் நுட்பமானவை. ஆண்டியப்ப பிள்ளையின் கதை வாயிலாக மனித வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களையும், பணத்திற்காக நாடுவிட்டு நாடு வந்து படும் இன்னல்கள் மற்றும் அவலங்களைச் சொல்லி, மனிதனும் வாழ்க்கை எனும்  கடலில் தத்தளிக்கும் ஒரு தோணிதான் என்று குறிப்பாக உணர்த்துகிறார் சிங்காரம்.

கப்பலில் பயணிக்கும் பாண்டியன் தன் பால்யகால நினைவுகளில் பிரவேசிக்கிறான்.  தன் ஊரான மதுரை பற்றிய நினைவுகளில் மூழ்குகிறான். மதுரைக் காட்சிகளை மிகத்துல்லியமாக வடித்து, பழைய மதுரை பற்றிய சித்திரத்தை அற்புதமாக வரைந்திருக்கிறார். அவர் சொல்லிச் செல்லும் நடையழகும் பாங்கும், நம் மன ஏட்டில் வரைந்த ஓவியமாக துலக்கம் பெறுகின்றன. கடலலைகள் கப்பலில் வந்து மோதிமோதிச் செல்வதுபோல் பாண்டியனின் நினைவுகளும் வந்துவந்து விலகிச் செல்கின்றன. அவனது நினைவுகளையும், கப்பலின் நிலையையும் மாற்றி மாற்றிக் காண்பித்து, தேர்ந்த கேமராக் காட்சியின் கோணமாக  நம் மனதில் பதிக்கிறார் சிங்காரம். புயலில் அகப்பட்டு கப்பல் தத்தளிக்கும் காட்சியைத் தத்ரூபமாக கண்முன் கொண்டுவரும்படியாக வர்ணனைகள் உள்ளன. புயல் நின்ற பிறகு பெரும் அமைதி நிலவுகிறது. அதைச் சொல்வதற்காக சிங்காரம் பயன்படுத்தும் வார்தைகளும், வாக்கியங்களும் பெரும் சூன்யத்தை, நம் மனதில் வீசிச் செல்கிறது.

கடற்கூத்து எவ்வளவு நேரம் நீடித்ததென்று கணக்கிட முடியவில்லை. தொடங்கியபோதோ, முடிந்தபோதோ, முடிந்து வெகுநேரம் வரையிலோ யாரும் கடிகாரத்தைப் பார்க்கவில்லை. பார்த்தபோது எல்லாக் கடிகாரங்களும் நின்று போயிருந்தன.

புயலிலிருந்து உயிர்ச்சேதம் ஏதுமின்றி பொருட்சேதத்துடன் கரை சேர்கிறார்கள். பாண்டியன் பினாங்கில் பலரையும் சந்திக்கிறான். உறவினர்கள், நண்பர்கள் கொடுத்த செய்தியை அங்குள்ளவர்களுக்குப் பகிர்கிறான். நண்பர்களுடன் ஞான்யாங் விடுதியில் சந்தித்து, வழக்கம்போல் சங்கத்தமிழ்ப் பாடல்களைப் பற்றி இலக்கிய விசாரம் செய்கிறான்.  மனிதனைப் போலவே நாட்டுக்கும் தோற்றம், வளர்ச்சி, சரிவு, அழிவு இருக்கிறது என்பது பற்றி விவாதிக்கிறார்கள். அந்த அத்தியாத்தை சிங்காரம் ஓரங்க நாடக பாணியில் அமைத்திருக்கிறார். அவருக்கு அப்போதே அப்படி செய்யத்தோன்றியது குறித்து நம் மனதில் வியப்பு மேலிடுகிறது.

போர் உச்சகட்டத்தை அடைந்துகொண்டிருக்கிறது. தமிழர்கள் பலரும் இந்திய சுதந்திர சங்கத்தில் இணைந்து உற்சாகமாகப் போர்ப் பயிற்சி மேற்கொள்கிறார்கள். பாண்டியனும் நீசூன் ராணுவ அதிகாரிகள் பள்ளியில் சேர்ந்து பயிற்சி பெறுகிறான். அங்கு தேறிய அவன் கொரில்லா படை ஒன்றின் செகண்ட் லெப்டிணன்டாகிறான். ராணுவத்திற்கு உணவுப் பொருள் கொண்டுவருவதில் சில தில்லுமுல்லு நடக்கிறது. அது பிரச்சினையாகி கொலையில் முடிவே, பல்வேறு அணிகள் தன்னிச்சையாகச் செயல்படுகின்றன. பாண்டியன் ஜராங் முகாமின் புதிய கமாண்டொ ஆகிறான். நிலவரம் அறிந்து அங்கு வரும் நேதாஜி பாண்டியனின் பதவியைப் பறித்து ராணுவ கோர்ட் விசாரணைக்கு உத்தரவிடுகிறார். ஒரு ஜேம்ஸ்பாண்ட் படத்தின் படக்காட்சிபோல் இந்தப் பக்கங்கள் நம் மனதில் விரிகின்றன.

பின்னர் பாண்டியன் விடுதலை செய்யப்படுகிறான். பர்மா விடுதலைச் சேனைத் தலைவர் அவுங்சான் நேதாஜிக்கு எழுதிய கடிதமொன்று, ஜெனரல் சிவநாத்ராயிடமிருந்து காணாமல் போகிறது. முக்கிய கடிதமான அதைக் கொணரும் பணி பாண்டியனுக்கு வழங்கப்படுகிறது. அதைக் கண்டுபிடிக்க அவன் பேரழகியான விலைமாது விலாசினியைச் சந்திக்கிறான். அவள் அறிமுகமாகும் அத்தியாத்தில் அவளின் மனமொழியை அனாசயமான நடையில் எழுதியிருக்கிறார் சிங்காரம். கடிதம் மேஜர் சடாவோ யாமசாக்கியிடம் அகப்பட்டு விட்டதாகச் சொல்கிறாள் விலாசினி. தற்போது மெடானில் இருக்கும் யாமசாக்கியிடமிருந்து கடிதத்தை மீட்க மூவர் படையை அங்கு அனுப்புகிறார் நேதாஜி. பாண்டியன் தலைமை வகித்து, மெடான் சென்று யாமசாக்கியைக் கொன்று கடிதத்தைக் கொணர்கிறான். இடையிடையே ஊடாடும் போர்க் காட்சிகளிடையே பாண்டியன் நிகழ்த்தும் சாகசங்கள் இந்நாவலுக்கு புதியதோர் பொலிவைத் தருபவை. அது நம் மனங்களி்ல் நிகழ்த்தும் பரவசத் தருணங்கள் நாவல் வாசிப்பில் நமக்குப் புதியதோர் அனுபவம். அதற்காக இதை நாம் வெறும் சாகச நாவல் என்று வகைப்படுத்திவிட முடியாது. சொல்லப்போனால், மனிதன் வாழ்க்கையோடு கொள்ளும் போராட்டம் சாகசம் அன்றி வேறென்ன?

பணி முடிந்து பாண்டியன் லீவில் செல்கிறான். போர்ச் சூழல்கள் மாற்றமடைகின்றன. ஹிரோஷிமா, நாகசாகியில் குண்டு மழை பொழிகிறது. ஜப்பான் அடிபணிகிறது. நேதாஜி விமான விபத்தொன்றில் மரணமடைகிறார். பினாங்கில் ஹவில்தார் சுந்தரம் பணத்துக்காக எல்லோரையும் காட்டிக்கொடுப்பதாக பாண்டியனுக்குத் தகவல் வருகிறது. கோபம் கொண்ட அவன் பினாங் சென்று, நண்பர்களுடன் சேர்ந்து அவனைத் தீர்த்துக்கட்டுகிறான். பின் பேங்காங் பயணிக்கிறான். அங்கே தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஓரியண்டல் டிரேடிங் கம்பனி ஒன்றை ஆரம்பிக்கிறான். பணம் கொழிக்கிறது. உல்லாசத்திலும் கேளிக்கையிலும் மூழ்கித் திளைக்கிறான். நுட்பமான சித்தரிப்புகள் கொண்ட அற்புதமான பகுதிகள் இவை. மொழியும், நடையும், கற்பனையும் செறிவுடன் கூடிய இப்பகுதிகள், சிங்காரத்தின் படைப்புத் திறனின் சிகரம் என்று போற்றத்தக்க வகையில் நேர்த்தியாக அமைந்துவிட்டிருக்கின்றன.

பிறகு பாண்டியன் பேங்காங்கிலிருந்து பினாங் செல்கிறான். அங்கிருந்து மெடான் செல்லும் அவன் யோசனையை நண்பர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். அங்கே அவன் உயிருக்கு ஆபத்து என்று எச்சரிக்கிறார்கள். பாணடியன் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் அங்கே செல்கிறான். மெடான் நகரம் பெரும் மாற்றமடைந்திருக்கிறது. டச்சுக்காரர்கள் தற்போது மெடானை ஆக்ரமித்திருக்கிறார்கள். எல்லாம் எதற்காக? இறுதியில் மிஞ்சுவது என்ன? என்ற தத்துவ விசாரத்தில் இறங்குகிறான். நண்பர்களிடம் கற்பனையே உலகை ஆள்கிறது என்று விவாதிக்கிறான். எல்லோருக்கும் பற்றி படர ஏதாவதொன்று வேண்டும். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொன்று, எனக்கு யுத்தம். என்று சொல்லும் அவன் காடுகளில் மறைந்து டச்சுக்காரர்களுக்கு எதிராகக் கொரில்லா தாக்குதல் நடத்துகிறான். டச்சுக்காரர்களுக்குத் தலைவலியாக இருக்கிறான். அவன் உருவம் மக்களின் மத்தியில் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது.  ஒரு கட்டத்தில் மறைவு வாழ்க்கை அவனுக்குக் கசக்கிறது. சொந்த ஊர் ஞாபகங்கள் எழுகின்றன. நண்பர்கள் உதவியுடன்  ஊர் திரும்ப முயற்சிக்கும் போது சுடப்பட்டு மரணமடைகிறான்.

மரணத்தருவாயில் இருக்கும் பாண்டியனின் நினைவுகள், வேகமாக ஓட்டப்படும் படச்சுருளைப் போல், பால்யத்திலிருந்து ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஓடுகின்றன. கடைசியில் அவனில் வந்து நிற்கிறது. பிறகு அதுவும் மறைந்து போகிறது. தன் எழுத்தின் ஆற்றலால் அக்காட்சிகளை மிகச் சிறப்பாக எழுதியிருக்கிறார் சிங்காரம். அவர் கற்பனையின் உச்சம் அது என்றால் மிகையாகாது.

நாவலை வாசித்து முடித்த தருணத்தில், புயலுக்குப் பின் உண்டாகும் அமைதி நம்மில் நிலவுகிறது. நம் மனக் கடிகாரமும் சில கணங்களுக்கு நின்று விடுகிறது. வாழ்க்கை மீது நேசமும் மனிதர்கள் மீது பிரியமும், இவை இரண்டையும் உள்ளடக்கிய இயற்கையின் மீது பெருவியப்பும் நாவல் முழுதும் வியாபித்திருக்கிறது. காலத்தின் எல்லையற்ற  வெளியில் பயணித்ததான உணர்வு, நமக்குக் கிடைக்கும்   பேரனுபவம். நாவலின் கூறுகள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதாக அமைந்திருப்பது இந்நாவலின் பெரும் சிறப்பு. நாவலின் கதைக் களமும், மொழி நடையும் வேறு எந்த தமிழ் நாவலிலும் நமக்கு வாசிக்கக்  கிடைக்காதவை. ப.சிங்காரம் என்ற தேன் கூட்டிலிருந்து வடித்தெடுத்த, என்றென்றும் நம் நினைவில் தித்திக்கும், தேன் துளிகள் அவை.  இந்நாவலின் வசீகரம் என்றும் நம் நெஞ்சைவிட்டு நீங்காது நிலைத்திருக்கும். புயலிலே ஒரு தோணி, தமிழன் என்றென்றும் பெருமிதம் கொள்ளும்படியான படைப்பு, தமிழின் தலைசிறந்த படைப்பு என்பதை அறுதியிட்டுச் சொல்லலாம்.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...