October 21, 2012

அசோகமித்ரனின் தண்ணீர் - ஒரு பார்வை

அசோகமித்திரன் அவர்களின் தண்ணீர் நாவல் பற்றி சில விமர்சனங்களை முன் வைக்கலாம் என்று இருக்கிறேன். தண்ணீர் சிறந்த நாவல் என்றும், அது ஒரு குறியீட்டு நாவல் என்றும் பலரும் சொல்லி வந்திருக்கிறார்கள். உண்மையில் அந்த நாவல் சொல்ல வருவது என்ன? அது சிறந்த நாவல்தானா? எல்லாரும் புகழும் அளவிற்கு அதில் என்னதான் இருக்கிறது? என்பது பற்றி விரிவாகவே இங்கு ஆராய இருக்கிறோம்.

முதலில் ஒரு வீட்டில் தெரியவரும் தண்ணீர் பிரச்சினை, அடுத்து வீதிக்கும், பக்கத்து வீதிக்கும் காட்டப்படுவதின் மூலம், எல்லா இடத்திலும், எல்லாருக்கும் தண்ணீர் பிரச்சினை இருப்பதாக குறிப்பாக காட்டுகிறார் ஆசிரியர். ஆறு அத்தியாயங்கள் வரை மேலோட்டமாக இதுவே சொல்லபடுகிறது. அதற்கு பிறகு ஜமுனா, சாயா இருவருக்கும் இடையேயான பிரச்சினை வருகிறது.

அத்தியாயம் ஏழில், ஜமுனாவின் மனவோட்டங்கள் சித்தரிக்கபடுகிறது. அவளின் மனதின் மூலமாக, அவளுக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையான உறவை ஆசிரியர் இங்கே சுருக்கமாக ஆனால் தெளிவாக சொல்லவேண்டியவற்றை சொல்லுகிறார். அதுவரை வெறும் தண்ணீர் பிரச்சினையை மட்டுமே சொன்னவர் மனிதனுக்கும் வாழ்க்கைக்குமான பிரச்சினை பற்றி சொல்கிறார். அவள் ஏன் அதை செய்கிறாள், அவளுக்கு என்ன நெருக்கடி, போன்றவை வாசக ஊகத்திற்கு விடப்பட்டு கதை நகர்கிறது.

மனிதனின் பெரும் துயரமே அடுத்தவன் தன்னைபற்றி என்ன நினைக்கிறான் என்ற கவலைதான். அந்த கவலை மட்டும் இல்லாவிட்டால் மனிதன் மிகவும் சந்தோசமாக இருப்பான். தன்னை பற்றிய உயர்வான எண்ணமே பிறரிடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதில் அவன் அதிக அக்கறை கொள்கிறான். 'எவ்வளவுதான் நெருங்கியவர்கள் ஆனாலும், சில அந்தரங்கங்கள் ஒருவருக்கொருவர் தெரியாத வரையில்தான் சகித்துக்கொள்ள முடிகிறது' என்ற வரிகள் இதையே தெரிவிக்கிறது.

பிரச்சினையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஜமுனா தற்கொலைக்கு முயலும்போது வீட்டுக்காரம்மா, 'நீ தனியாக  இருக்கவே லாய்க்கில்லாதவ' என்கிறாள். இங்கே மேற்கொண்டு வாசிக்க இயலாமல் புத்தகத்தை மூடுகிறோம். ஆனால் நம் மனம் பல்வேறு சிந்தனைகளுக்கு ஆளாகிறது. நாம் எப்படி வாழ்கிறோம்? தனியாகவா உறவுகளுடனா? இல்லை உறவுகளுடன் இருந்து கொண்டே தனியாகவா? நாம் தனியாக இருக்கும்போது சந்தோசமாக இருக்கிறோமா? இல்லை உடன் ஒருவர் இருக்கும்போது சந்தோசமாக இருக்கிறோமா? நம் இயல்பு எத்தகையது? போன்ற கேள்விகள் எழுந்து மனதில் மோதி நுரைக்கிறது.

தன் மனக்குறைகளை ஜமுனா டீச்சரம்மாவிடம் சொல்கிறாள். பதிலுக்கு டீச்சர் தன் கதையை ஜமுனாவிடம் சொல்கிறாள். பிரச்சினையை காலடியில் போட்டு நசுக்காவிட்டால், அது நம் காலை சுற்றி கழுத்தை நெரித்துவிடும் என்பதாக டீச்சர் அறிவுரை சொல்கிறார்.

பிறகு தண்ணீரில் சாக்கடை நீர் கலந்தது வருகிறது. தண்ணீரில் மட்டுமல்ல ஜமுனாவின் வாழ்க்கையிலும் சாக்கடை கலந்து விடுகிறது என்பதை அசோகமித்திரன் குறிப்பால் உணர்த்துகிறார். நாவல் முடிகிறது.

ஒரு புத்தகத்தை முடித்ததும் நம்முள் பல்வேறு சிந்தனைகள் ஓடும். தண்ணீர் நம்முள் எத்தகைய பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்று பார்க்கும் போது அது நம்மில் பெரிய அதிர்வுகள் எதையும் ஏற்படுத்துவதில்லை. எந்த ஒரு கதாபத்திரமும் அழுத்தமாக சித்தரிக்கபடவில்லை. எல்லாமே கோட்டு ஓவியமாகவே நம் மன கண்ணில் பார்க்கமுடிகிறது. நாவலில் நுட்பங்களை கொண்டுவரவேண்டும் என அசோகமித்திரன் முயற்சி ஒன்றும் செய்யவில்லை. மொத்த கதையுமே மேலோட்டமாகவே நமக்கு காட்சி தருகிறது.

தண்ணீர் மட்டுமல்ல மனித வாழ்க்கையிலும் சாக்கடை கலந்து விட்டது என்பது தவிர தண்ணீர் நமக்கு எவ்விதமான புதிய வாசிப்பு அனுபவத்தையும் தரவில்லை. இருந்தும் எத்தனையோ குப்பைகளை படிப்பதைவிட தண்ணீர் ஒன்றும் மோசமில்லை.

நம் தாகத்திற்கு தண்ணீர் அவசியம் தேவை.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...