May 25, 2017

8. கத்ரு வினதை சகோதரிகள்

பல வருடங்களுக்கு முன்னால் நாகங்களின் அரசனான தட்சகனுக்கு, கத்ரு, வினதை என்ற இரு அழகான பெண்கள் இருந்தனர். அவர்கள் இருவரும் கசியபருக்கு மனைவிகளாயினர். அவர்கள் இருவராலும் வாழ்க்கையில் மிக்க மகிழ்ச்சியுற்ற கசியபர் இருவருக்கும் ஆளுக்கொரு வரம் கொடுக்க விரும்பினார். அதைக்கேட்டு மனைவியர் இருவரும் அளவற்ற ஆனந்தம் அடைந்தனர்.

கத்ரு, ஆயிரம் நாகங்கள் தனக்குப் பிள்ளைகளாக வேண்டுமென்றும் அவர்கள் அனைவரும் நிகரான வல்லமை உடையவர்களாக இருக்கவேண்டும் என்றும் கேட்டாள். வினதை, தனக்கு இரண்டு மகன்கள் வேண்டுமென்றும், அவர்கள் கத்ருவின் குழந்தைகளை விட அதிக பலமும் ஆற்றலும் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டுமென்று கேட்டாள். அவ்வாறே அவர்கள் விரும்பிய வண்ணம் வரத்தை வழங்கிய கசியபர், “உங்கள் கருக்களை கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு கானகம் ஏகினார்.

அதற்குச் சில நாட்களுக்குப் பிறகு கத்ரு ஆயிரம் முட்டைகளை ஈன்றாள். வினதை இரு முட்டைகளை ஈன்றாள். அவர்களின் பணியாள் அவற்றைத தனித்தனியே பாதுகாத்து வைத்தான். ஐநூறு வருடங்கள் சென்றன. 500 வருடங்களுக்குப் பிறகு கத்ருவின் குழந்தைகள் முட்டைகளிலிருந்து வெளிவந்தனர். ஆனால் வினதையின் முட்டையிலிருந்து ஒன்றும் வெளிவரவில்லை. இதனால் பொறாமையும் கோபமும் கொண்ட வினதை தனது முட்டைகளில் ஒன்றை உடைத்துப் பார்த்தாள். உடலின் மேற்பகுதி வளர்ச்சியடைந்தும், கீழ்பகுதி வளராமலும் உள்ள மகனைப் பார்த்தாள். இதனால் கோபமடைந்த மகன், “தாயே! உன்னுடைய பேராசையால் அவரசப்பட்டு முட்டையை உடைத்ததால் என்னை வளரவிடாமல் தடுத்துவிட்டாய். நீ உனக்குச் சரிநிகர் தகுதியுடைய பெண்ணாக யாரைக் கருதுகிறாயோ அவளிடம் ஐநூறு வருடங்கள் அடிமையாகச் சேவகம் செய்யக்கடவாய். உன்னுடைய மற்றொரு மகன் உன்னை அந்த அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுவிப்பான். எனவே மீண்டும் அவசரப்பட்டு இன்னொரு முட்டையை உடைக்காமல் பொருமையாக காத்திரு. அப்போதே நீ விரும்பும் ஆற்றல் கொண்ட மகன் கிடைப்பான்” என்ற மகன் விண்ணுலகம் நோக்கிக் கிளம்பினான்.

ஒரு நாள் இரு சகோதரிகளும் வெளியே உலவிக்கொண்டிருந்த போது குதிரைகளின் அரசனான உச்சிரவஸ் அந்த இரு சகோதரிகளின் கண்ணில் பட்டான். பெருமதிப்புடைய, குதிரைகளில் சிறந்த அவன், பாற்கடலைக் கடைந்தபோது அதிலிருந்து வெளிப்படுகையில் அனைத்துக் கடவுளர்களாலும் வணங்கப்பட்ட சிறப்புடையவன். அழிவற்ற இளமையும், கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆற்றலும் மிக்க அவன் குதிரைகளுக்குரிய அனைத்து லட்சணங்களும் பொருந்தியவனாக, அதிசயத்தக்க வகையில் இருந்தான்.

ஈடு இணையில்லாத ஆற்றல் மிக்க அந்தக் குதிரையைக் கண்ட கத்ரு வினதையிடம், “அன்புடையவளே! உச்சிரவஸின் நிறம் என்ன? உடனடியாக இப்போதே கூறு” என்று கேட்டாள். அதற்கு வினதை, “வாழ்த்தப்பட்டவளே! குதிரைகளின் அரசனான இவனுடைய நிறம் வெண்மையானது. நீ அதை என்ன நிறமென்று நினைத்தாய்? நமக்குள் ஒரு பந்தயம் வைத்துக்கொள்வோம். நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்பதைச் சொல்” என்றாள்.

“இனிய சிரிப்பை உடையவளே! இந்தக் குதிரையின் வால் கருப்பு நிறமானது என நினைக்கிறேன். யாருடைய வார்த்தை தவறாகிறதோ அவர்கள் பிறருக்கு அடிமையாக வேண்டும் என்று பந்தயம் வைத்துக்கொள்ளலாம்” என்றாள் கத்ரு.

இவ்வாறு தங்களுக்கு பந்தயம் வைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குத் திரும்பிய அவர்கள் மறுநாள் குதிரையை பரிசோதிக்க முடிவுசெய்தனர்.

வினதையை ஏமாற்ற எண்ணங்கொண்ட கத்ரு, தனது ஆயிரம் மகன்களிடம், அனைவரையும் கருமை நிறம்கொண்ட முடியாக மாறி குதிரையின் வால்பகுதியில் இருக்கும்படி பணித்தாள். தான் ஒரு அடிமையாக மாறிவிடக்கூடாது என்றே அவள் இதைச் செய்தாள். தன்னுடைய கட்டளையை ஏற்க மறுத்த மகன்களிடம் கோபம் கொண்ட கத்ரு, “பாண்டவ வம்சத்தில் தோன்றிய ஜனமேஜயன் நடத்தும் நாக வேள்வியில் விழுந்து நீங்கள் அனைவரும் மடியவேண்டும்” என்று சாபமிட்டாள்.

கத்ரு இத்தகைய கொடூரமான சாபத்தை வழங்கியதைக் கேட்ட பிரம்மனும், விதியால் உந்தப்பட்டவனாக, அனைத்து உயிர்களின் நலன்களை மனதில் கொண்டு, நாகங்கள் எண்ணிக்கையில் பன்மடங்காக பெருகக் கூடியவை என்பதால், கடவுளர்களோடு சேர்ந்துகொண்டு, சாபம் நிறைவேற சம்மதித்தான். நாகங்கள் கொடிய விஷத்துடன், அதிக ஆற்றலும், பலமும் பொருந்தியவை. யாரையும் எவரையும் கடிப்பது அவற்றின் குணம். எனவே உலக உயிர்களின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, அவற்றின் கொடிய விஷத்தை முறியடிக்கும் வண்ணம் கத்ரு கொடுத்த சாபம் சரியானதே என்று அனைவரும் கருதினர்.

இரவு சென்று காலையும் வந்தது. அடிமையாவதாகப் பந்தயமிட்ட சகோதரிகள் இருவரும் பொறாமையால் உந்தப்பட்டு உச்சிரவஸை காண அவசரமாகச் சென்றனர்.

அவர்கள் சென்ற வழியில் ஆழமான பெரிய கடலைக் கண்டனர். திமிங்கிலங்களை விழுங்கும் எண்ணற்ற பெரிய மீன்களும், எண்ணிடலங்கா சுறாக்களும், பல்வேறு உருவங்களில் ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களும் அந்தக் கடலில் இருந்தன. ஒருபோதும் குறையாத பயங்கரமான முதலைகளும், ஆமைகளும் இருந்தமையால் ஏனைய உயிரினங்கள் அணுக முடியாததாக இருந்தது. ரத்தினங்களுக்கு ஆதாரமாக, வருணனின் வசிப்பிடமாக, நாகங்களுக்கு மேன்மையான வீடாக, கடல்களின் அரசனாக, பூமிக்கடியில் உள்ள நெருப்புக்கு இருப்பிடமாக, அசுரர்களின் புகலிடமாக, அனைத்துயிர்களுக்கும் அச்சம் தருவதாக இருந்தது அந்தக் கடல். தண்ணீரின் வற்றாக ஊற்றாக, அமிர்தத்திற்கு ஆதாரமாக, விளங்கிய அந்தக் கடல் அளவிடமுடியாததாக, கற்பனைக்கெட்டாததாக, புனிதமானதாக விளங்கிற்று.

கடலில் வாழும் நீர்வாழ் உயிரினங்களின் பயங்கரமான உறுமலும், ஆழ்கடல் அலைகளின் பெருத்த ஓசையும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. படபடக்கும் காற்றின் வேகத்தால் கொந்தளித்து கிளர்ந்தெழும் அலைகள் தங்கள் கைகளை ஆட்டி எங்கும் நடனமிடுவது போலத் தோன்றியது. நிலவின் மாற்றங்களுக்கேற்ப கடலின் அலைகள் எழும்பித் துடிக்கும் இந்தக் கடலே, சிறந்த ரத்தினங்களுக்கும், வாசுதேவனின் பாஞ்சஜன்யத்திற்கும் மூலம்.

முன்பொரு முறை விஷ்ணு பன்றி வடிவமெடுத்து பூமியைக் குடைந்து நிலத்தின் அடியைக் கண்டடைந்தது இந்தக் கடலில்தான். பிரம்ம ரிஷி அத்ரி நூறு வருடங்கள் முயன்றும் ஆழங்காண முடியாதது இந்தக் கடலே. ஒவ்வொரு யுகத்தின் தொடக்கத்திலும் விஷ்ணு உறக்கத்தில் ஆழ்ந்து யோகத் துயில் கொள்கையில் படுக்கையாக அமைவது இந்தக் கடல்தான். இது புனிதமனாது; அநாதியானது; பரந்தது; எல்லையற்றது; ஆறுகளுக்கெல்லாம் அரசனானது.

இதற்கிடையே, தாயின் விருப்பம் நிறைவேறாது போனால் அவள் தங்களை எரித்துவிடுவாள் என்ற பயத்திலும், அவள் விருப்பத்தை நிறைவு செய்தால் ஒருவேளை அவள் தங்களுக்கிட்ட சாபத்திலிருந்து விடுவிப்பாள் என்றும் கருதி ஆயிரம் நாகங்களும் குதிரையின் வாலில் முடிகளாக அமைந்து வாலைக் கருப்பு நிறமாக்கினர்.

இத்தகைய கடலையே கத்ருவும் வினதையும் கண்டனர். ஆயிரக்கணக்கான ஆறுகள் வேகத்துடனும் பெருமையுடனும் ஒடிவந்து காதலர்கள் போலக் கடலில் கலந்ததைக் கண்டனர். கடலைக் கடக்கையில் கத்ரு வேகமாகச் செல்ல அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள் வினதை. இருவரும் குதிரை இருக்குமிடம் வந்து, குதிரையின் வாலை பரிசோதிக்கையில் அது கருப்பு நிறமாக இருப்பதைக் கண்டனர். எனவே பந்தயத்தில் தோற்ற வினதை கத்ருவுக்கு அடிமையானாள்.

Read more ...

இதுவரை எழுதியதில்...

எப்படியோ தொடங்கி எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன். இன்னும் மூன்று பர்வங்களைக் கூடத் தாண்டவில்லை. அதற்குள் எத்தனை எத்தனை கதைகள். அந்தக் கதைகளுக்குள் எத்தனை விஷயங்கள். கதைகளின் விளக்கத்தையும் பொருளையும் எழுத ஆரம்பித்தால் அதுவே பெரும் கதையாக ஆகும். மகாபாரதம் குறித்த கட்டுரைகள் எழுதும் எண்ணம் மேலோங்குகிறது. வியாசபாரதத்தோடு வில்லிப்புத்தூரார் பாரதத்ததையும் ஒப்பிட்டால் பல சுவையான விஷயங்கள் கிடைக்கும்.

இதுவரை எழுதியதில் தேவாசுர யுத்தம் மிகச் சிறப்பாக வந்திருக்கிறது என்பேன். ஆரம்பத்தில் இருந்த தடுமாற்றம் நீங்கி வார்த்தைகள் தம்போக்கில் வந்து விழுந்து வாக்கியங்களை அமைக்க எளிதாக உணர்ந்தேன். எழுத்தில் என்னை நான் திரும்பப் பெற்றுவிட்டேன் என மகிழ்கிறேன்.

இன்னும் செல்லவேண்டிய தூரம் மிக அதிகம். ஏதோ உருப்படியாக ஒன்றைச் செய்கிறோம் என்ற சந்தோஷம் ஏற்படுகிறது. இதை எத்தனை பேர் வாசிப்பார்கள் அல்லது விரும்புவார்கள் என்று தெரியவில்லை. அதற்காக நான் கவலையும் படவில்லை. ஏனெனில் எனக்காகவே நான் இதை எழுதுகிறேன்.

Read more ...

May 24, 2017

7. தேவாசுர யுத்தம்

வெகு காலத்திற்கு முன்னர், தன்னுடைய ஆற்றலால் பிரகாசிக்கும் மேரு எனும் பெயரை உடைய மலை ஒன்றிருந்தது. பொன்னிறமான அதன் சிகரங்களில் சூரியனின் கதிர்கள் விழுகையில் அவை எத்திசையும் பிரகாசித்தன. தங்கத்தால் அணிசெய்யப்பட்டது போல ஜொலிக்கும் அந்த மலைக்குக் கடவுளர்களும் காந்தர்வர்களும் அடிக்கடி வந்துபோவார்கள். ஆனால் பாவமிழைத்தவர்கள் அந்த மலையை அணுக முடியாமலிருந்தது புரிந்துகொள்ள முடியாததாக இருந்தது. பல்வேறு மூலிகைகளால் பிரகாசிக்கும் அந்த மலைச் சிகரங்களில் இரையைத் தேடி காட்டு விலங்குகள் பல பயத்துடன் உலவி வந்தன. கற்பனையிலும் நினைத்துப் பார்க்கமுடியாத வகையில் சொர்க்கத்தின் கதவுகளைத் தொட்டுவிடுவது போல அந்த மலை உயர்ந்து நின்றது. பல மரங்களாலும், ஆறுகளாலும், பாடும் பறவைகளின் இன்னிசையாலும் அந்த மலை சூழப்பட்டிருந்தது. பல யுகங்களாக அந்த மலை அப்படியே நின்றிருந்தது.

ஒரு முறை, மதிப்பு மிக்க கடவுளர்களால் கூடிய சபை ஒன்று, ரத்தினங்களால் ஆன ஆபரணம் பூண்டது போல அந்த மலையை  அலங்கரித்தது. அவர்களில் தவத்தில் சிறந்தவர்களும், விரதங்களைக் கடைபிடிப்பவர்களும் என பலரும் அமிழ்தத்தை பெறுவது எப்படி என்று ஆலோசனை செய்தனர். அனைவரும் தங்கள் கருத்துகளை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து விவாதம் செய்தபோது, நாராயணன் பிரம்மனிடம், “தேவர்களையும் அசுரர்களையும் கொண்டு பாற்கடலை கடையச்செய்வோம். அப்படிச் செய்தால் அமிர்தமும், மூலிகை மருத்துகளும், ரத்தினங்களும் கிடைக்கும்” என்றார்.

மேகங்களால் சூழப்பெற்ற மந்தரா என்ற பெயரை உடைய மலை ஒன்றிருந்தது. எண்ணற்ற செடிகொடிகளாலும், பறவைகளின் மெல்லிசையாலும், உணவிற்காக வேட்டையாடித் திரியும் கொடிய விலங்குகளாலும் சூழப்பட்ட அந்த மலைக்கு அடிக்கடி கின்னரர்களும், தேவர்களும், தேவகன்னிகைகளும் வந்து செல்வார்கள். பூமிக்கு மேலாகப் பதினோராயிரம் யோஜனை உயரமும், பூமிக்குக் கீழாக பதினோராயிரம் யோஜனை அடியிலுமாக விஸ்தாரம் கொண்டிருந்தது அந்த மலை. பாற்கடலைக் கடைவதற்காக அந்த மலையைப் பெயர்த்தெடுக்க முயன்று தோற்ற தேவர்கள் விஷ்ணு மற்றும் பிரம்மனிடம், “எங்களது நன்மைக்காக இந்த மந்தரா மலையைப் பெயர்த்தெடுக்கும் வழியைக் கூறுங்கள்” என்று முறையிட்டனர்.

“அதற்கு உரிய வழி ஒன்றுதான்” என்ற நாராயணனும் பிரம்மனும் அதைச் செய்வதற்காக ஆற்றல் மிக்க அனந்தா என்ற நாகத்தை வரவழைத்தனர். விஷ்ணுவின் படுக்கையாகத் திகழும் அந்த ஆதிசேஷன் தன்னுடைய ஆற்றலால் அந்த மலையை, அதில் உள்ள காடுகளோடும், அந்தக் காடுகளில் வாழும் உயிரினங்களோடும் பெயர்த்தெடுத்தான். அந்த மலையுடன் கடற்கரைக்குச் சென்ற தேவர்கள், “ஓ கடலே! அமிர்தத்தைப் பெறும் பொருட்டு நாங்கள் உன்னைக் கடையப்போகிறோம்” என்றனர். அதற்கு கடல்தேவன், “அப்படியே செய்யுங்கள். ஆனால் எனக்குரிய பங்கைக் கொடுத்துவிட வேண்டும். அப்போதுதான் என்னைக் கடைவதால் ஏற்படும் அளவற்ற அழுத்தத்தை என்னால் பொருத்துக்கொள்ள முடியும்” என்றான். அதன் பிறகு தேவர்களும் அசுரர்களும் அக்குபரா என்ற ஆமைகளின் அரசனிடம் சென்று, “மந்தரா மலையை உன்னுடைய முதுகில் சுமக்கவேண்டும்” என்றனர். ஆமையும் அவ்வாறே ஒப்புக்கொள்ள, இந்திரன் மலையை ஆமையின் முதுகில் பொருத்தினான்.

இவ்வாறாக, மந்தரா மலையை மத்தாகவும், வாசுகி நாகத்தைக் கயிறாகவும் கொண்டு தேவர்களும் அசுரர்களும் கடலைக் கடைந்தனர். அசுரர்கள் வாசுகியின் தலைப்பகுதியையும், தேவர்கள் வால் பகுதியையும் பிடித்துக்கொண்டு கடலைக் கடைந்தனர். அருகிலிருந்த நாராயணர் நாகத்தின் தலையை உயர்த்துவதும் தாழ்த்துவதுமாக இருந்தார். அப்படிக் கடைந்தபோது வாசுகியின் வாயிலிருந்து கரும்புகையும் நெருப்பும் வெளிப்பட்டது. அவ்வாறு வெளிப்பட்ட புகை மேகமாக உருக்கொண்டு மின்னலுடன் மழையாகப் பொழிந்தது. அவ்வாறு பெய்த மழை சோர்வுற்றுக் களைத்திருந்த அவர்களைக் குளிர்வித்தது. மந்தரா மலையிலிருந்து கொட்டிய நானாவித வண்ண மலர்கள் அசுரர்களையும் தேவர்களையும் புத்துணர்வு கொள்ளச் செய்தது. அவர்கள் அவ்வாறு மலையைக் கடைந்தபோது, மேகங்களிலிருந்து வெளிப்படும் பெருத்த இடியோசையை ஒத்த அதிபயங்கரமான கர்ஜனை ஒலித்தது. அனைத்து வகையான கடல் வாழ் உயிரினங்களும் மலையின் அழுத்தம் தாங்காமல், அந்த உப்புக் கடலில் தங்களது உயிரை விட்டன. கடலின் ஆழத்தில் வசித்த பலவகை உயிரினங்களும் தங்கள் அழிவைச் சந்தித்தன.

சுழலும் மந்தரா மலையால் மரங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதி, பூமியில் பதிந்திருந்த வேர்களோடு பெயர்ந்து, அதில் வசிக்கும் பல்வேறு பறவைகளோடு கீழே விழுந்தன. மரங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று உராய்ந்து, அதிலிருந்து அவ்வப்போது தீ ஜூவாலைகள் எழுந்தன. கரும் மேகங்களை ஒளியால் கோடிட்டது போல மந்தரா மலை காட்சியளித்தது. சிங்கங்கள், யானைகள் மற்றும் பிற உயிரினங்கள் அனைத்தும் எரிந்தழிந்தன. அதைக்கண்ட இந்திரன் எரியும் ஜூவாலைகளை அமைதிப்படுத்தும் விதமாக மேகங்களிலிருந்து மழையைப் பொழியச் செய்தான். பலவகையான மூலிகைச் செடிகளின் சாறுகளும், பல்வேறு பெரிய மரங்களின் மரப்பிசின்களும் கடல் நீரில் கலந்தன. அவ்வாறு வெளிப்பட்ட சாறானது, உருகிய தங்கத்தோடு கலந்து, அமிர்தத்திற்கு நிகராக, தேவர்களை அழிவற்றவர்களாக்கியது. மூலிகைச் செடிகளின் சாறும் மரப்பிசினும் கலந்தமையால் கடல் பாற்கடலாகி, பிறகு சுத்தமான வெண்ணையாகத் திரண்டது.

அப்படியும் அமிர்தம் வெளிப்படாதது கண்ட தேவர்கள் பிரம்மனிடம் சென்று, “பகவானே! நாங்கள் எவ்வளவு முயன்றும் அமிர்தம் வெளிப்படவில்லை. நாரயணர் உதவவில்லையெனில் இனி மேற்கொண்டு எங்களால் கடலைக் கடைய முடியாது” என்று முறையிட்டனர்.

உடனடியாக பிரம்தேவன் நாரயணனிடம், “விஷ்ணுவே! நீங்கள்தான் எங்களின் இறுதிப் புகலிடம். இவர்களுக்கு தெய்வத்தின் ஆற்றலைக் கொடுங்கள்” என்று வேண்டினார். “எவரெல்லாம் இந்த நற்செயலில் ஈடுபடுகிறார்களோ அவர்கள் அனைவருக்கும் நான் ஆற்றலைக் கொடுக்கிறேன். எனவே மீண்டும் கடலைக் கடையுங்கள்” என்று உத்ரவிட்டார் நாராயணர். அனைவரும் தங்கள் ஆற்றல் பெருகியதைக் கண்டு, மீண்டும் மந்தரா மலையைக் கடைந்தனர்.

அவ்வாறு கடையத் தொடங்கியதும், கடலிலிருந்து சப்தமில்லாத, குளிர்ந்த, பிரகாசமான நிலவு வெளிப்பட்டது. பிறகு வெள்ளை உடையணிந்த இலக்குமி வெளிப்பட்டாள். அதன் பிறகு தேவர்களின் சோமபானமும், வெள்ளைக் குதிரையும் வெளியேறியது. அதன் பின்னர் நாராயணரின் மார்பை அலங்கரிக்கப் போகும் கௌஸ்துபா என்ற ரத்தின ஆரம் வெளிப்பட்டது. இறுதியாக அழகே வடிவான தன்வந்தரி தன்னுடைய கையில் வெள்ளை நிறப் பாத்திரத்துடன் அமிர்தத்தை ஏந்தி வந்தார். அதைக் கண்டதும் அசுரர்கள், “அது எங்களுடையது” என்று பெருங் கூச்சலிட்டு அபகரித்தனர்.

அப்போது நாராயணர் அழகிய பெண்வடிவம் எடுத்து அசுரர்களிடம் சென்று அவர்களை மதிமயங்க வைத்து அவர்களிடமிருந்த அமிர்தத்தைத் திரும்பப் பெற்றார். அதன் பிறகு சுதாரித்த அவர்கள் ஒன்றுகூடி, யுத்தம் செய்யும் பொருட்டு பல்வேறு ஆயுதங்களுடன் தேவர்களை நோக்கி விரைந்து சென்று அமிர்தத்தைக் கைப்பற்றினர். அப்போது பெண் வடிவிலிருந்த நாரயணன் அசுரர்களின் தலைவனிடமிருந்த அமிர்தத்தை மீண்டும் பறித்தார். இந்தக் குழப்பத்தில் அனைத்து தேவர்களும் நாராயணனிடமிருந்து அமிர்தத்தை வாங்கிக் குடித்தனர். அதைக் கண்ட ரகு என்ற அசுரன் தேவன் வடிவமெடுத்து அமிர்தத்தை வாங்கிக் குடித்தான். அதைக் கண்ட சூரியனும் சந்திரனும், தேவர்களின் நலன் கருதி, அமிர்தம் அந்த அசுரனின் தொண்டையை அடைவதற்கு முன்னரே நாராயணனிடம் தெரிவித்தனர். எனவே அமிர்தமானது அந்த அசுரனின் தொண்டையில் இறங்கும் போதே நாராயணர் தன்னுடை சக்கராயுதத்தால் அவன் தலையை வெட்டி எடுத்தார். பெரும் ஓலமிட்டுக் கொண்டே அந்த அசுரனின் தலை தரையில் விழுந்தது. அப்போதிருந்து ரகுவிற்கும் சந்திர சூரியனுக்கும் இன்றும் பகை இருந்துகொண்டே இருக்கிறது.

அப்போது தனது பெண் வடிவத்திலிருந்து நீங்கிய நாராயணன் அசுரர்கள் அஞ்சும்படி பல்வேறு ஆயுதங்களை அவர்களை நோக்கி வீசினார். இப்படியாக அந்த உப்பு நிரம்பிய கடலின் கரையில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் பயங்கரமான போர் மூண்டது. ஆயிரக்கனக்கான கூரிய ஈட்டிகளும், கூர்மையாக சீவப்பட்ட கம்புகளும் இன்னபிற ஆயுதங்களும் அவர்களுக்கிடையே சுழன்றன. ஆயுதங்களால் வெட்டப்பட்ட அசுரர்களின் உடம்பிலிருந்து வெளியேறிய குருதி அந்தக் கடற்கரையை நனைத்தது. அந்த பயங்கரமான போரில் வெட்டப்பட்ட அசுரர்களின் தலைகள் தொடர்ச்சியாகத் தரையில் விழுந்த வண்ணம் இருந்தன. தரையெங்கும் குருதியில் நனைந்து விழுந்துகிடந்த அசுரர்களின் உடல்கள் பார்ப்பதற்குச் சிவப்பு நிற மலை முகடுகளாகத் தெரிந்தன. 

சூரியன் சிவப்பு நிறம் பெற்று மங்கத் தொடங்கிய வேளையில் ஆயிரக்கணக்கான குரல்களின் ஓலம் அந்தக் கடற்கரையெங்கும் ஒலித்தது. “வெட்டு” “குத்து” பிடி” “விடாதே” “கிழே தள்ளு” “முன்னேறு” என்ற ஒலிகள் நாலா பக்கங்களிலும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. இவ்வாறு சீற்றத்துடன் போர் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த போது நரனும் நாராயணனும் போரில் பங்கெடுத்தனர். நரணின் கையிலிருந்து வில்லைக்க கண்ட நாராயணன் சுதர்சன சக்கரத்தை மனதில் நினைத்தார். நினைத்த மாத்திரத்தில், எதிரிகளை பொசுக்குவதும், சூரியனைப் போன்ற ஒளி பொருந்தியதுமான அந்தச் சக்கரம் ஆகாயத்திலிருந்து அவரெதிரே வந்ததது. யானை துதிக்கை போன்ற கைகளை உடைய நாராயணன் அந்தச் சக்ரத்தைப் பெற்று, மிகுந்த ஆற்றலுடன், எதிர்படும் அனைத்தையும் அழிக்கும் வேகத்தில் வீசினார். உலகத்தை அழிக்கையில் வெளிப்படும் ஒளி பொருந்திய ஜூவாலையைப் போன்று அங்குமிங்கும் பறந்து சென்ற நாராயணின் சக்கராயுதம் தைத்தியர்களையும் தானவர்களையும் சந்ததியின்றி கொன்றழித்தது.

சிலசமயம் எரியும் ஜூவாலையாகவும், சில சமயம் பூதங்களை அழிக்கும் எமனாகவும் சக்கராயுதம் சுழன்று சுழன்று வந்தது. ஒரு சமயம் அது வானலிருந்தது. மற்றொரு சமயம் அது தரையிலிருந்தது. துர்க்குணம் கொண்ட ஆவியாக அந்தச் சக்கரம் யுத்தத்தில் அசுரர்களின் இரத்தத்தைக் குடித்தது. அப்போதும் உறுதி குலையாத அசுரர்கள் ஆகாயத்தில் எழும்பி மேகங்களாகக் கலைந்து மலைகளைத் தூக்கி தேவர்களின் மீது வீசினார்கள். மரங்களையும் முகடுகளையும் தன்னகத்தே கொண்ட அந்த மலைகள் பெரும் மேகக்கூட்டமென ஆகாயத்திலிருந்து இறங்கி ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி பயங்கராமான சத்தத்தை உண்டாக்கின. தேவர்கள் ஓலமிட, காடுகளோடு கூடிய பெரும் மலைகள் கீழே விழுந்து பூமியை ஸ்தம்பிக்க வைத்தது.

அப்போது ஒப்பற்ற நரன் அங்கே தோன்றி பொன் நிறம் பூணப்பட்ட முனைகள் கொண்ட அம்பால் அந்த மலைகளைச் சிதறடித்து புழுதியாக்கி பூமியில் விழச்செய்தான். அப்போது தேவர்கள் ஒருபுறம் அசுரர்களை விரட்டியடிக்க, சுதர்சன சக்கரம் மறுபுறம் அவர்களை விரட்டியது. இரு புறமும் தப்பியவர்கள் கடலில் குதித்தோடினர். இவ்வாறு வெற்றியடைந்த தேவர்கள் மந்தரா மலையை மீண்டும் அதனிடத்தில் வைத்தனர். அதன் பிறகு அமிர்தம் யாரும் அணுகமுடியாதவாறு பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டது.

Read more ...

May 23, 2017

6. ஜரத்காரு ஜரத்காருவை மணந்த கதை

ஆஸ்திகரின் தந்தை பிரஜாபதியைப் போல ஆற்றலும் பலமும் மிக்கவர். எப்போதும் சிறந்த தவத்தைச் செய்யும் அவர் கடுமையான பிரம்மச்சரியம் மேற்கொண்டிருந்தார். உணவு உண்பதில் கட்டுப்பாடுடன் இருந்த அவர் தன்னுடைய விந்தை ஒருபோதும் சிந்தியதில்லை. அவர் ஜரத்காரு என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார். சரியான, கடுமையான விரதங்களை மேற்கொண்டு பிச்சை எடுத்து உண்பவர்களில் அவர் முதன்மையானவராக இருந்தார். ஒரு நாள் அவர் பயணம் செய்துகொண்டிருந்த போது குகை ஒன்றில் அவருடைய முன்னோர்கள் தலைகீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டார். ஜரத்காரு அவர்களைப் பார்த்து, “புற்களால் ஆன கயிற்றால் கட்டப்பட்டு, அவைகள் எலிகளால் கொறிக்கப்பட்ட நிலையில், இந்தக் குகையில் தலைகீழாகத் தொங்கும் நீங்கள் யார்? இந்தக் குகையில் ரகசியமாக வாழ்பவர் யார்?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு அவர்கள், “நாங்கள் கடுமையான விரதங்களை மேற்கொள்ளும் யாயாவார எனும் முனிவர்கள். சந்ததிகள் இல்லாததால் நாங்கள் பூமியில் புதைந்து கொண்டிருக்கிறோம். எங்களுக்கு ஜரத்காரு என்று ஓரே ஒரு வாரிசு இருக்கிறான். ஆனால் நாங்கள் துரதிருஷ்சாலிகள். தனக்கொரு மகன் மனைவி வேண்டும் என்பதை எண்ணிப் பார்க்காத அந்த முட்டாள் தவத்தையே முதன்மையாகக் கொண்டு வாழ்கிறான். நாங்கள் பூமியில் புதைந்து கொண்டிருக்கும் காரணத்தால் இந்தக் குகையில் தலைகீழாகத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். பாவிகளைப் போல நாங்கள் பாதுகாப்பற்றவர்களாகி விட்டோம். ஒரு உறவினரைப் போல எங்கள் மீது பரிதாபம் கொண்டு கனிவுடன் வினவும் நீ யார்?” என்று கேட்டார்கள்.

“நானே ஜரத்காரு. எனது தந்தையும் பாட்டனும் நீங்களே. நான் என்ன செய்வேண்டும் என்பதைச் சொல்லுங்கள்” என்று ஜரத்காரு கேட்டார்.

“உனது நலனுக்காவும் எங்கள் நலனுக்காகவும் நீ முயற்சி செய்து ஒரு மகனை அடைவதன் மூலம் எங்கள் சந்ததியைத் தொடரவேண்டும். மகனே! அதுவே முறை. தான தர்மங்களாலும், தவத்தாலும் கிடைக்கும் பலனை விடவும் ஒருவன் ஒரு மகனைப் பெறுவதால் கிட்டும் பலன் உயர்ந்தது. எனவே நாங்கள் சொல்லியபடி நீ ஒருவளை மணமுடித்து ஒரு மகனைப் பெறவேண்டும். மகனே! நீயே எங்களின் புகலிடம்! அப்படிச் செய்வதன் மூலமாகவே எங்களுக்கு நன்மை உண்டாகும்” என்றனர் மூதாதையர்கள்.

“எனக்கு ஒரு மனைவி வேண்டும் என்று நான் இதுநாள் வரை தீர்மானிக்கவில்லை. இருந்தும் உங்களது நன்மைக்காக நான் திருமணம் செய்துகொள்கிறேன். ஆனால் எனது நிபந்தனையின்படி அமையும் பெண்ணையே நான் சடங்குகளின் முறைப்படி மணந்துகொள்வேன். எனது பெயரைக் கொண்ட பெண்ணையே நான் திருணம் செய்வேன். அதுவும் அவளை அவரது உறவினர்கள் எனக்குப் பரிசாகத் தரவேண்டும். ஆனால் என்னைப் போன்ற ஏழைக்கு யார் பெண் தருவார்கள்? இருந்தபோதும் எனக்குப் பிச்சையாகக் கொடுக்கும் பெண்ணேயே நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். இந்த எனது நிபந்தனையின்படி நான் மணம்புரிய பெண்ணைத் தேடிப் போகிறேன். வேறு எந்தவகையிலும் நான் பெண்ணை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். உங்களின் நன்மைக்காக நான் அவளை பிள்ளை பெறச்செய்கிறேன். அதனால் விண்ணுலகம் சென்று மகிழ்ச்சியாக வாழுங்கள்” என்றார் ஜரத்காரு.

அதன் பிறகு ஜரத்காரு தனது நிபந்தனைக்குட்பட்ட பெண்ணைத் தேடி உலகெங்கும் அலைந்தார். ஆனால் அப்படி ஒரு பெண் கிடைப்பது அவ்வளவு சுலபமாக இல்லை. ஒரு நாள் காட்டிற்குச் சென்ற ஜரத்காரு, அங்கு பார்த்த ஒரு பெண்ணிடம், தனது மூதாதையர் சொன்னதை நினைவுகூர்ந்து, தீனமான குரலில் மூன்று முறை வேண்டினார். அப்படி வேண்டியதும் வாசுகி என்ற நாகங்களின் அரசன் அவர் முன்னர் தோன்றி தனது தங்கையை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு சொன்னான். அவள் தனது பெயரையே கொண்டிருக்க மாட்டாள் என்று நினைத்து ஜரத்காரு அவளை ஏற்க மறுத்தார்.

“ஓ நாகமே! உண்மையாகச் சொல், உனது தங்கையின் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார் ஜரத்காரு.

“ஜரத்காரு! எனது இளைய சகோதரியின் பெயரும் ஜரத்காருதான். எனவே இந்த மெல்லிடையாளை உனது மனைவியாக ஏற்றுக்கொள். அவளை இதுநாள் வரை உனக்காகவே பாதுகாத்து வந்தேன். அதனால் அவளை ஏற்றுக்கொள்வாயாக” என்றான் வாசுகி. பல காலங்களுக்கு முன்பு நாகங்களின் தாய் தனது குழந்தைகளை, “நீங்கள் அனைவரும் காற்றை ரதமாகக் கொண்ட ஜனமேஜயன் செய்யும் யாகத் தீயில் அழிந்துபோவீர்கள்” என்று சாபமிட்டாள். அந்தச் சாபத்தின் தீவிரத்தைச் சமன் செய்யும் பொருட்டே வாசுகி, ஒப்பற்ற முனிவரான ஜரத்காருவுக்குத் தன் தங்கையைக் கொடுத்தான்.

Read more ...

May 22, 2017

5. ருருவும் பிரம்மத்வராவும்

பிருகு முனிவரின் மகன் சியவனனுக்கு சுகன்யா மூலமாகப் பிறந்தவன் பிரம்மாதி. அந்த பிரம்மாதி தன் மனைவி கிரிடாச்சி மூலம் பெற்ற மைந்தன் ருரு. ருரு பிறந்த சமயத்தில் வாழ்ந்துவந்தவர் ஸ்தூலகேசர் என்ற முனிவர். பெரும் தவவல்லமை கொண்டிருந்த அவர் உலக உயிர்கள் அனைத்திற்கும் உதவும் பண்பால் எங்கும் புகழ்பெற்றிருந்தார். அப்போது விஸ்வாவசு என்ற காந்தர்வன் மூலமாக தேவகன்னியான மேனகை கருவுற்றிருந்தாள். தக்க சமயம் வந்தபோது ஸ்தூலகேசர் முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு அருகே அவள் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். பெற்ற குழந்தையை ஆற்றின் கரையிலேயே விட்டுவிட்டு அவள் சென்றுவிட்டாள். ஒளிபொருந்திய பேரழகு மிக்க அந்தப் பெண் குழந்தையைக் கண்ட ஸ்தூலகேசர் அவளை எடுத்து வளர்த்தார். பண்பிலும் அழகிலும் அனைவரிலும் சிறந்து விளங்கிய அவளுக்குப் பிரம்மத்வரா என்று பெயரிட்டார்.

ருருவும் பிம்மத்வராவும் வளர்ந்து தக்க பருவத்தை அடைந்போது, ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்க நேர்கையில் ருரு பிரம்மத்வராவை விரும்பினான். தன்னுடைய நண்பர்கள் மூலமாகத் தன் விருப்பத்தை தந்தை பிரம்மாதிக்குத் தெரிவித்தான் ருரு. பிரம்மாதி ஸ்தூலகேசரை சந்தித்து வரும் பூர நட்சத்திரத்தில் இருவருக்கும் திருமணம் செய்ய நிச்சயித்தார். திருமணத்திற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்னர், தன்னுடைய தோழிகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த பிரம்மத்வரா, விதியால் உந்தப்பட்டு தரையில் சுருண்டிருந்த ஒரு பாம்பை காலால் மிதித்தாள். அந்தப் பாம்பும் விதியின் விருப்பத்தின்படி, அஜாக்கிரதையாய் இருந்த அவள் காலில் தன்னுடைய நஞ்சுப் பற்களைப் பதித்தது. பாம்பால் கடிபட்ட சில நொடிகளில் அவள் மயங்கிக் கீழே விழுந்தாள். வாழ்ந்தபோது மிக அழகாயிருந்த அவள் சாகும் தருணத்தில் மிக்க வேதனையுற்றாள். இருந்தபோதும் அந்த மெல்லிடையாள் உயிருடன் இருந்ததைவிட பூமியில் தூங்கும்போது அழகாக இருந்ததற்கு அந்தப் பாம்பின் விஷத்திற்கு நன்றிசொல்ல வேண்டும். தரையில் அழகானதொரு தாமரையாக விழுந்து கிடந்த அவளை அனைவரும் வேதனையுடன் பார்த்தனர். சுவஸ்தியாத்ரேயர், மஹாஜானு, குசிகர், சங்கமேகலர், உத்தாலகர், கடர், ஸ்வேதர், பரத்வாஜர், கௌணகுத்சியர், ஆர்ஷ்டிஸேணர், கௌதமர், பிரம்மாதி போன்ற பலரும் அங்கு ஒன்று திரண்டு வந்து, பாம்பு தீண்டி இறந்த அந்த அழகியைக் கண்டு அழுதனர். அங்கேவந்த ருருவும் வேதனை தாங்கமுடியாமல் சீக்கிரமே அங்கிருந்து சென்றான்.

அங்கிருந்து சென்ற ருரு அடர்ந்த கானகத்தினுள்ளே சென்று வாய்விட்டு அழுதான். அவனது புலம்பல் கேட்பதற்கு மிகுந்த பரிதாபகரமானதாக இருந்தது. பிரம்மத்வராவை நினைத்து நினைத்து அழுது அரற்றினான். “அந்த மெல்லிடையாள் தரையில் விழுந்து கிடந்து என்னுடைய துக்கத்தையும் உறவினர்கள் துக்கத்தையும் பன்மடங்கு பெருக்கிவிட்டாள். இதைவிட துன்பம் தரக்கூடியது வேறென்ன இருக்கிறது? நான் நோன்புகளையும் தானதர்மங்களையும், பெரியோர்களிடம் மரியாதையாகவும் நடந்துகொண்டது உண்மையானால் அதன் பலன் என்னுடைய அன்பானவளை உயிர்பெறச் செய்யட்டும். நான் பிறந்ததிலிருந்தே ஆசைகளை அடக்கி சடங்கு சம்பிராதயங்களை முறைப்படி செய்திருந்தேன் என்றால் அழகிய பிரம்மத்வரா எழட்டும்” என்றான்.

அவனது புலம்பலைக் கேட்ட தேவலோகத் தூதன் ஒருவன் அவன் முன் தோன்றி, “ஓ ருரு! துன்பத்தில் புலம்பும் உன்னுடைய வார்த்தைகளுக்கு எந்தப் பலனும் இல்லை. இந்த உலகத்தில் எவரொருவருடைய காலம் முடிந்துவிட்டதோ அவர்கள் ஒருபோதும் மீண்டும் உயிர் பெறுவதில்லை. காந்தர்வனுக்கும் அப்சரசுக்கும் பிறந்த அவளின் துன்பகரமான வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது. எனவே சிறிய துயரத்திற்காக உன்னைப் பறிகொடுக்காதே. இருந்தபோதிலும் அவளது உயிரை மீட்கும் வழியை தேவர்கள் இதற்கு முன்னரே சொல்லிவைத்துள்ளனர். நீ அதைச்செய்தால் உன்னுடைய பிரம்மதவராவைத் திரும்பப் பெறலாம்” என்றான்.

அதைக்கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த ருரு, “தேவலோகத் தூதரே! தேவர்கள் முன்னரே சொல்லிவைத்திருந்த அந்த வழியைச் சொல்லுங்கள். தாங்கள் என்ன சொல்கிறீர்களோ அதை அப்படியே செய்கிறேன். மரியாதைக்குரியவரே! தயவுசெய்யுங்கள்” என்று மண்டியிட்டு அந்தத் தூதனை வணங்கினான்.

“பிருகு வம்சத்தில் வந்தவனே! உன்னுடைய வாழ்நாளின் பாதியை அவளுக்குக் கொடு. ஓ ருரு! அப்படிச்செய்தால் உன்னுடைய மனைவி பிரம்மத்வரா மீண்டும் எழுந்து வருவாள்” என்றான்.

அந்தத் தூதனின் வார்த்தை கேட்ட ருரு பெருமகிழ்வுற்று, “தேவலோகத் தூதர்களில் சிறந்தவனே! நான் என்னுடைய வாழ்நாளின் பாதியை அவளுக்குத் தருகிறேன். என்னவளை முன்புபோலவே அன்புடனும் அழகுடனும் எழுந்திருக்க அருள் செய்” என்றான்.

அதன்பிறகு தேவலோகம் சென்ற அந்தத் தூதன் எமதர்ம ராஜனிடம், “தர்மராஜனே! உனக்குச் சம்மதமிருந்தால், இறந்துவிட்ட ருருவின் அழகான மனைவிக்கு அவனுடைய பாதிநாள் வாழ்வைக் கொடுத்து எழச்செய்” என்றான்.

“கடவுளின் தூதனே! உன்னுடைய விருப்பத்தின்படியே ருருவின் மனைவி அவனது வாழ்நாளின் பாதியைப் பெற்று எழுந்திருக்கட்டும்” என்று எமதர்மராஜா வாழ்த்த பிரம்மத்வரா தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவள் போல முன்னிருந்தபடியே உயிர்பெற்றெழுந்தாள்.

அதன் பிறகு அவர்கள் இருவருக்கும் முன்னர் நிச்சயிக்கப்ட்ட நன்நாளில் திருமணம் சிறப்பாக நடைபெற்றது. இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் அன்புடனும், சாஸ்திரங்களில் சொல்லியபடியும் வாழ்க்கையை நடத்தினர். இருந்தும் தன் மனைவியைக் கடித்த பாம்பின் மீது அளவற்ற கோபம் கொண்டிருந்த ருரு அனைத்துப் பாம்புகளையும் அழிக்க சபதம் மேற்கொண்டான். எப்போது பாம்புகளைப் பார்த்தாலும் அளவற்ற கோபத்துடன் அவற்றைக் கொல்வதை வாடிக்கையாகக் கொண்டான்.

ஒரு நாள் ருரு ஒரு பெரிய அடர்ந்த கானகத்துக்குள் சென்றான். அங்கே விஷமற்ற துந்துபா என்ற வயதான பாம்பைக் கண்டான். உடனே அதைக் கொள்ளும் நோக்கத்தோடு கையிலிருந்த தடியை ஓங்கினான். அதைக்கண்ட துந்துபா, “அந்தணரே! நான் தங்களுக்கு எந்தக் கெடுதலும் செய்யவில்லையே அப்படியிருக்க என் மீது கோபம் கொண்டு என்னைக் கொல்ல முயலும் காரணம் என்ன?” என்று கேட்டது.

“நான் மிகவும் நேசித்த என் அன்பான மனைவியை ஒரு நாகம் கடித்துவிட்டது. அதனால் நான் கண்ணில் காணும் நாகங்கள் அனைத்தையும் கொல்வதாக சபதம் ஏற்றிருக்கிறேன். அதனாலேயே நான் உன்னை அடிக்க முயன்றேன். இப்போது நான் உன்னை கொல்லப்போகிறேன்” என்றான் ருரு.

“அந்தணரே! மனிதர்களைக் கடிக்கும் நாகங்கள் பல உள்ளன. துந்துபாக்களாகிய நாங்கள் வாசனையால் மட்டுமே நாகங்களாக கருதத்தக்கவர்கள். எனவே நீ எங்களைக் கொல்வது தகாது. கடிக்கும் நாகங்களுக்குரிய நற்பேறுகள் எங்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் அவர்களுக்குரிய கெடுதல்கள் அனைத்தும் எங்களுக்கும் நேர்கின்றன. அவர்களுக்கான கஷ்டங்களை நாங்களும் பகிர்ந்துகொள்கிறோம். ஆனால் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் இன்பங்களை நாங்கள் அனுபவிப்பதில்லை. எனவே எங்களில் யார் நல்லவர்கள் யார் கெட்டவர்கள் என்பதை நீ வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியாதவனாக இருப்பதால் எங்களைக் கொல்லாதே” என்று துந்துபா கேட்டுக்கொண்டதும், அது ஒரு முனிவராக இருக்கலாம் என்று பயந்து ருரு அதைக் கொல்லாமல் விட்டான்.

அவன் அந்த நாகத்தை அமைதிப்படுத்தும் விதமாக, “ஓ நாகமே! நீ விரும்பினால், இந்த உருவத்தில் வந்திருக்கும் நீ யார் என்பதைச் சொல்” என்று கேட்டான். அதற்கு அந்த நாகம், “ஓ ருரு! நான் முன்பு சஹஸ்ரபத் என்ற முனிவராக இருந்தேன். ஒரு அந்தணரின் சாபத்தால் நான் நாகமாக மாறினேன்” என்றது.

“நாகங்களில் சிறந்தவனே! நீ கோபம் கொண்ட அந்தணரால் சபிக்கப்பட காரணம் என்ன? எத்தனை காலமாக நீ இப்படி இந்த உருவத்தில் இருக்கிறாய்?” என்று ருரு கேட்டான்.

“முன்பொரு காலத்தில் ககமா என்ற அந்தண நண்பனொருவன் எனக்கிருந்தான். தவத்தின் வல்லமை மிக்க அவன் எப்போதும் உண்மை பேசுபவனாக இருந்தான். அவன் ஒரு முறை அக்னி வேள்வி ஒன்றைச் செய்துகொண்டிருந்த போது, நான் புற்களாலான நாகமொன்றைச் செய்து அவனைப் பயமுறுத்தினேன். அவன் பயத்தில் மயக்கமுற்றான். மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த அவன் கோபத்துடன், “பொம்மை நாகத்தைச் செய்து என்னை பயமுறுத்திய நீ என்னுடைய சாபத்தால் சக்தியற்ற நீர்ப்பாம்பாக ஆகக்கடவாய்” என்று சபித்தான். “என்னுடைய நண்பனான உன்னை விளையாட்டுக்காவே அப்படி பயமுறுத்தினேன். எனவே உன்னை கூப்பிய கரங்களுடன் வணங்கி கேட்டுக்கொள்கிறேன். நீ என்னை மன்னித்து உன்னுடைய சாபத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்” என்று கெஞ்சினேன். “நான் என்ன சொன்னேனோ அது நடந்தே தீரும். இருந்தும் நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள். எப்போது பிரம்மாதியின் மகன் ருரு உன்னைக் காண்கிறானோ அப்போது நீ சாபவிமோசனம் பெறுவாய்” என்றான் அவன்.

“நீயே பிரம்மாதியின் மைந்தன் ருரு என்பதை அறிகிறேன். நான் எனது சுய உருவத்தைப் பெற்றதும் உனக்கு ஒரு நல்லதைச் சொல்கிறேன்” என்ற துந்துபா என்ற நீர்ப்பாம்பு தன்னுடைய சுயவடிவைத் திரும்பப் பெற்று, “மனிதர்களில் சிறந்தவனே! பிற உயிர்களைக் கொல்லாமையே அறங்களில் சிறந்தது. எனவே ஒரு அந்தணன் பிற உயிர்களைக் கொல்வது தகாது. அந்தணன் என்பவன் வேதங்களில் சொல்லிபடி எப்போதும் அமைதியானவனாக, உண்மையானவனாக, அனைத்து உயிர்களையும் கொல்லாது மன்னிக்கும் இயல்புடையவனாக இருக்கவேண்டும். ஒரு சிறந்த அந்தணனின் கடமை வேதங்களைக் கற்று அவற்றை அழியாமல் நிலைத்திருக்கச் செய்வதுதான். ஆனால் ஒரு ஷத்திரியன் அப்படி அல்ல. எனவே நான் சொல்வதை கவனிப்பாயாக. செங்கோலைக் கையில் ஏந்தி அதிகாரத்துடன் அனைவரையும் காப்பது ஷத்திரியனின் கடமை. எனவே முன்பொரு முறை ஜனமேஜயன் நாகங்களைக் கொல்லும் வேள்வி ஒன்றைச் செய்தான். அப்போது அந்தணர்களில் முதன்மையானவரும், வேதங்களை முழுதும் கற்றவரும், தவத்தின் ஆற்றல் மிக்கவருமான ஆஸ்திகர் பயங்கொண்ட நாகங்களை அந்த வேள்வியில் சாகாமல் காப்பாற்றினார்” என்றார் சஹஸ்ரபத்.

“அந்தணர்களில் சிறந்வரே! ஜனமேஜயன் நாகங்களகை் கொல்ல முயன்றது ஏன்? ஆஸ்திகர் அந்த நாகங்களை ஏன் காப்பாற்றினார்? நான் அவற்றை முழுவதுமாக கேட்க விரும்புகிறேன்” என்று ஆவலுடன் கேட்டான் ருரு. “ருரு! அவற்றை நீ ஒரு அந்தணன் வாயிலாக அறிவாயக” என்று சொல்லி சஹஸ்ரபத் அங்கிருந்து மறைந்தார்.

மாயமான அவரை ருரு கானகம் எங்கும் தேடியும் கண்டுபிடிக்க முடியாமல், களைப்பு மேலிட தரையில் மயங்கி விழுந்தான். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் சுய உணர்வு பெற்றுத் தன்னுடைய வீட்டிற்குத் திரும்பித் தந்தையிடம் அவற்றைக் கேட்டறிந்தான்.

Read more ...

May 21, 2017

4. பிருகு முனியும் அக்னியும்

தெய்வங்களான இந்திரன், அக்னி, வருணன் ஆகியவர்களால் மதிக்கப்பட்டவரும் பிருகு வம்சத்தைச் சேர்ந்தவருமான பிருகு ஒரு ஒப்பற்ற முனிவராவார். அவருக்கு புலோமை என்ற அன்பான மனைவி இருந்தாள். அவள் கர்ப்பந்தரித்து மிகப்பெரிய ஆகிருதியுடன் இருந்தாள். ஒருநாள் பிருகு நீராடுவதற்காக ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றிருந்தார். அப்போது புலோமன் என்ற பெயர் கொண்ட அரக்கனொருவன் அங்கு வந்தான். களங்கமற்ற அழகுடன் திகழந்த புலோமையைக் கண்ட அவன் தன்னுடைய அறிவை இழந்து அவள் மீது காமம் கொண்டான். அவனை விருந்தினனாக உபசரித்த புலோமை அவனுக்குக் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் கொடுத்தாள். காமத்தால் மதியிழந்திருந்த அவன் அந்தக் களங்கமற்றவளை எடுத்துச் சென்று தன்னுடையவளாக ஆக்கிக்கொள்ள விரும்பினான்.

அவன் வேள்வித் தீ எரிந்துகொண்டிருந்த அறைக்குச் சென்று, “அக்னியே! சத்தியத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு உண்மையைச் சொல் இவள் யாருடைய மனைவி? இந்த அழகான பெண் முன்பு எனக்கு மனைவியாக நிச்சயிக்கப்பட்டவள். ஆனால் அதன் பிறகு மனம்மாறிய அவளுடை தந்தை அவளை பிருகுவிற்குக் கொடுத்துவிட்டார். உண்மையாக இவள் பிருகுவின் மனைவியாகக் கருதத்தக்கவள்தானா என்பதைச் சொல். ஏனெனில் நான் இவளை இங்கிருந்து எடுத்துச்செல்ல விரும்புகிறேன். எனக்கு மனைவியாக வரவேண்டிய இந்த மெல்லிடையாளை பிருகு மனைவியாக வரித்தையை நினைக்கையில் என் உள்ளம் எரிகிறது” என்ற அரக்கன் அக்னியிடம் அந்த நிச்சயமற்ற கேள்வியை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்.

“ஹே அக்னியே! அனைத்து உயிர்களின் உள்ளுறைந்து அவர்களின் நற்செயல்களுக்கும் தீச்செயல்களுக்கும் சாட்சியாக விளங்கும் மதியாளனே! என்னுடைய கேள்விக்கு பதில் சொல். எனக்கே முதலில் மனைவியாக வரவேண்டிய இவளை பிருகு அபகரித்துக்கொண்டான். எனவே உன்னிடமிருந்து நான் உண்மையை அறிய விரும்புகிறேன். அவள் பிருகுவின் மனைவியா இல்லையா என்பதை உன்னிடமிருந்து தெரிந்துகொண்ட பிறகு, உன் எதிரிலேயே அவளை எடுத்துச் செல்லப்போகிறேன். ஆகவே உண்மையைச் சொல்வாயாக” என்று அரக்கன் அக்னியிடம் கேட்டான்.

ஏழு செந்நாவையுடைய அக்னி அரக்கனின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் மருகினான். உண்மையைச் சொல்லாது பொய்யுரைத்தால் அதன் சாபமும், உண்மையைச் சொன்னால் பிருகு முனிவரின் சாபமும் கிடைக்கும் என்று பயந்து இருகொள்ளி எறும்பாய்த் தவித்தான்.

“அரக்கனே! புலோமை உனக்கே முதலில் மனைவியாக நிச்சயிக்கப்பட்டாலும் முறையான சடங்குகள் மூலம் அவளை நீ ஏற்கவில்லை. எனவே முறையான சடங்குகளோடு வேத மந்திரங்கள் முழங்க என் முன்னிலையில் அவளைக் கைப்பிடித்தது பிருகு முனிவர்தான்” என்றான் அக்னிதேவன்.

அதைக்கேட்ட அரக்கன் ஒரு காட்டுப் பன்றியின் வடிவமெடுத்து கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் புலோமையைத் தூக்கிச் சென்றான். இந்தக் கொடுஞ் செயலால் புலோமையின் கர்ப்பத்திலிருந்த பிருகுவின் குழந்தை கோபமடைந்து கருப்பையிலிருந்து கீழே விழுந்தது. அதன் காரணமாக அவன் சியவனன் என்ற பெயர் பெற்றான். அப்படிக் கீழே விழுந்த குழந்தை சூரியனைப் போல பிரகாசமாக ஒளிர்வதைக் கண்டதும் அரக்கன் அவளைக் கீழே விட்டுவிட்டு எரிந்து சாம்பலானான்.

அழகிய இடையுடைய புலோமை வேதனையால் துன்புற்று, ஏறக்குறைய மயங்கிய நிலையில் சியவனனை எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து சென்றாள். அனைத்து உலக உயிர்களுக்கும் பெருந்தகப்பனான பிரம்மன் களங்கமற்ற பிருகுவின் மனைவி கண்ணிர் விட்டு அழுவதைக் கண்டு அவளைத் தேற்றினான். அவள் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர் நதியாக மாறி அவளுடைய காலடியைப் பின்பற்றி பின்தொடர்ந்து சென்றது. அதைக்கண்ட பிரம்மன் அந்த நதிக்கு வதூசரா என்று பெயரிட்டான். அந்த நதி பிருகு முனிவரின் ஆசிரமத்தைச் சுற்றி ஓடியது.

சியவனனையும் புலோமையையும் கண்ட பிருகு கோபமுற்று, “உன்னை இங்கேயிருந்து தூக்கிச் செல்லுமாறு காட்டிக்கொடுத்தது யார்? அந்த அரக்கனுக்கு நீதான் என்னுடைய மனைவி என்று தெரியாது அப்படியிருக்க அதைச் சொன்னது யார்? நான் கோபத்தால் அவனைச் சபிக்க விரும்புகிறேன். என்னுடைய சாபத்திற்கு அஞ்சாதவர் யார்? அதை மீறிச் செல்லும் துணிவு கொண்டவன் எவனிருக்கிறான்?” என்று கேள்விகளைத் தொடுத்தார்.

அதற்குப் புலோமை, “என் இறைவனே! அந்த அரக்கனுக்கு என்னைத் தெரியச் செய்தவன் அக்னிதேவனே! அதனாலேயே அவன் என்னைத் தூக்கிச் சென்றான். தங்களது குழந்தையின் அளவற்ற ஆற்றலாலேயே நான் அந்த அரக்கனிடமிருந்து தப்பினேன்” என்றாள். புலோமை சொன்னதைக் கேட்ட பிருகு முனிவர் அளவற்ற கோபமடைந்து ‘அனைத்தையும் உண்ணும்படி’ அக்னிக்குச் சாபமிட்டார்.

இவ்வாறு பிருகுவால் சபிக்கப்பட்ட அக்னி கோபமடைந்து, “அந்தணரே! இன்று தாங்கள் ஏன் இத்தனை அவசரம் காட்டுகிறீர்கள்? நான் சரியான பாதையிலேயே சென்றதோடு எந்தவித பாகுபாடுமின்றி எது உண்மையோ அதைத்தான் உரைத்தேன். இதில் என்னுடைய தவறு என்ன இருக்கிறது? உண்மையறிந்தவன் உண்மையை, உண்மையில்லை என்றுரைத்தால் அவனது முன்னோர்களும் சந்ததியினரும் ஏழேழு தலைமுறைக்கும் நிந்தனைக்குள்ளாவர்கள். என்னாலும் தங்களைச் சபிக்க முடியும் என்றாலும் அந்தணர்களின் மீது நான் வைத்திருக்கும் அளவற்ற மதிப்பால் அப்படிச் செய்யாதிருக்கிறேன். அந்தணரே! இவை அனைத்தையும் தாங்கள் அறிவீர்கள் என்றபோதும் சொல்கிறேன் கேளுங்கள். நான் என்னுடைய தவத்தினால் என்னைப் பலமடங்காக பெருக்கிக்கொள்வதோடு நான் ஹோமங்கள், வேள்விகள் மற்றும் சடங்குகள் ஆகியவற்றில் பலவடிவங்களில் வெளிப்படுகிறேன். வேதங்களில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் முறைப்படி நடக்கும் சடங்குகளில் எனக்கு நெய் வழங்கப்படும் போது கடவுளர்களும் முன்னோர்களும் என்னில் தோன்றி மகிழ்கிறார்கள். நீரென கருதத்தக்க கடவுளர்களும் முன்னோர்களும் அமாவாசையிலும் பௌர்ணமியிலும் செய்யப்படும் யாகங்களின் பலன்களில் சம உரிமை உடையவர்கள். ஆக, கடவுளர்களே முன்னோர்கள், முன்னோர்களே கடவுளர்கள். நிலவின் தன்மைக்கேற்ப அவர்கள் தனித்தனியாகவோ அல்லது ஒன்றாகவோ வழிபடப்படுகிறார்கள். என் மீது யாகத்தில் சொரியப்டும் ஆகுதிகளையே அவர்கள் இருவரும் உண்கிறார்கள். எனவே நான் முப்பத்திரண்டு கடவுளர்களுக்கும் மற்றும் முன்னோர்களுக்கும் வாயாக இருக்கிறேன். அமாவாசையில் முன்னோர்களும், பௌர்ணமியில் கடவுளர்களும் என்னில் சொரியப்படும் நெய்யை என் வாய் மூலமாகவே உண்கிறார்கள். இவ்வாறு நான் அவர்களின் வாயாக இருக்கும்போது நான் எப்படி அனைத்தையும் உண்ணுபவனாக ஆகமுடியும்?” என்று தன்னுடைய நிலையை எடுத்துச்சொன்ன அக்னி அதன் பிறகு எந்த யாகங்களிலும் வெளிப்படாமல் மறைந்துகொண்டான். இதனால் மண்ணுயிர்கள் அனைத்தும் துன்பமடைந்தன.

எனவே முனிவர்கள் பலரும் தேவர்களிடம் சென்று, “இறைவனே! அக்னியின் மறைவால் வேள்விகளும் சடங்குகளும் செய்யமுடியாமல் மூன்று உலகங்களும் ஸ்தம்பித்துள்ளன. உடனடியாக ஏதாவது செய்யவேண்டும்” என்று முறையிட்டனர். அதைக்கேட்ட தேவர்களும் முனிவர்களுடன் சென்று பிரம்மனிடம் தங்கள் வேண்டுகோளை வைத்தனர்.

“பிரம்மதேவனே! ஏதோ ஒரு காரணத்தால் பிருகு முனிவர் அக்னியைச் சபித்து விட்டார். அனைத்து உலகங்களிலும் வேள்விகளின் காணிக்கையை ஏற்பவரும், கடவுளர்களின் வாயாக இருந்து வேள்விகளில் முதல் காணிக்கையைப் பெறுபவருமான அக்னி எங்ஙனம் அனைத்தையும் உண்பவராக ஆகமுடியும்?” என்றனர்.

அதைக்கேட்ட பிரம்மன் அக்னியை தன்முன்னே வரும்படி கட்டளைவிட்டார். தன் முன்னர் தோன்றிய அக்னியிடம் மென்மையான வார்த்தைகளால், “அனைத்து உலகங்களையும் ஆக்கவும் அழிக்கவும் வல்ல அக்னிதேவனே! வேள்விகளையும் சடங்குகளையும் வளர்ப்பதன் மூலம் மூவுலகங்களையும் காப்பவனே! சடங்குகள் செழித்தோங்கும்படி நீ நடக்கவேண்டும். வேள்வி நெய்யை உண்பவனே! ஏன் இப்படி எங்களை ஏமாற்றுகிறாய்? நீயே இந்த உலகத்தில் எப்போதும் தூய்மையானவன். நீயே அனைத்து உயிர்களின் புகலிடம். நீ உனது முழு உடலாலும் ஒருபோதும் அனைத்தையும் உண்பவனாக ஆக முடியாது. உயர்ந்து எரியும் சுடர்களை உடையவனே! சடங்குகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் சுடர்கள் மட்டுமே அனைத்தையும் உண்ணும். எப்படி சூரியனின் கதிர்கள் பட்டதும் அனைத்தும் தூய்மையாகின்றதோ அப்படியே உன்னில் எரியும் அனைத்தும் தூய்மையாகும். அக்னியே! நீயே ஒப்பற்ற ஆற்றல் மிக்கவன். முன்னும் பின்னும் எரியும் சுடர்களை வெளிப்படுத்தும் உன்னுடைய ஒளிபொருந்திய ஆற்றலால் பிருகுவின் சாபம் உண்மையாகட்டும். உன்னுடைய வாயின் வழியாக வழங்கப்படும் கடவுளர்களின் பங்கையும் உன்னுடைய பங்கையும் ஏற்றுக்கொள்வாயாக” என்று பிரம்மவேன் சொன்னார்.

அதற்கு அக்னி, “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி பிரம்மனின் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டவரானார். அதைக்கேட்டு தேவர்களும் முனிவர்களும் அளவற்ற சந்தோஷமடைந்தனர். அவர்கள் அனைத்து வேள்விகளையும் சடங்குகளையும் முன்பு போலவே தடையின்றி செய்தனர். தனக்கேற்பட்ட சாபத்தின் கறையிலிருந்து விடுபட்ட அக்னியும் மிக்க மகிழ்சியடைந்தான்.
Read more ...

May 19, 2017

3. பரீஷித்து மகராஜா

முனிவரான உதங்கர் பல நாட்கள் பிரணாயத்திற்குப் பின் அஸ்தினபுரம் வந்தடைந்தார். நெடுந்தூரப் பிரயாணம் அவரைக் களைப்படைய வைத்தபோதும் நாகங்களின் அரசனான தட்சகன் மீது அவருக்கிருந்த அபரிமிதமான கோபம் அவரை தொடர்ந்து பயணம் செய்யவைத்தது. தற்போது அவருக்கிருந்த ஒரே குறிக்கோள் தட்சகனைப் பழிவாங்க வேண்டும் என்பதுதான். எனவே அஸ்தினபுரம் வந்தவுடனே அவர் நேரே அரசன் ஜனமேஜயனைச் சந்தித்தார். அப்போதுதான் தஷசீலத்தை வென்று வெற்றியுடன் திரும்பியிருந்த ஜனமேஜயன் தன் மந்திரிகள் புடைசூழ அரண்மனையில் வீற்றிருந்தான்.

ஜனமேஜயன் வீற்றிருந்த கொலு மண்டபத்தில் திடுமென நுழைந்து, “அரசர்களில் சிறந்தவனே! முக்கியமாக, அவசரமாக கவனிக்கவேண்டிய விஷயங்கள் இருக்கும்போது உன்னுடைய நேரத்தை இப்படிச் சில்லறை விஷயங்களில் செலவிடுகிறாயே?” என்று அரசன் மீது குற்றம் சுமத்தும் தோரணையில் கேட்டார். முனிவரை முற்றிலும் எதிர்பாரத ஜனமேஜயன் உதங்கரை முறைப்படி வணங்கி கனிவான வார்த்தையில், “முனிவரே! ஷத்திரிய முறைப்படி என்ன செய்யவேண்டுமோ அதையே நான் செய்துவருகிறேன். முனிவரில் சிறந்தவரே! நான் தங்களுக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்று சொல்லுங்கள். தங்கள் வார்த்தைகளைப் பணிவன்போடு நிறைவேற்ற நான் காத்திருக்கிறேன்” என்றான்.

“அரசருக்கு அரசனே! தட்சகன் தங்கள் தந்தையைக் கொடூரமாகக் கொன்றான். எனவே அந்த துர்க்குணம் கொண்ட நாகத்தைப் பழிவாங்க வேண்டும். நீ அவனை பழிவாங்க சரியான தருணம் வந்துவிட்டதாக் கருதுகிறேன். அரசனே! நற்குணம் கொண்ட உன் தந்தை எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை எனினும், இடியால் மரம் சரிவதுபோல, அந்த துர்க்குணம் கொண்ட நாகம் அவரைக் கடித்து மரணத்தில் தள்ளியது. நாகங்களின் இனத்திலேயே மிக மோசமான தட்சகன் அதிகாரத்தின் போதையில், கடவுளுக்கு நிகரான உன் தந்தையை, அரசர்களுள் முனிவர்களின் பாதுகாவலனாகத் திகழ்ந்தவரைக் கடித்த மாபெரும் குற்றத்தைச் செய்துவிட்டான். அந்த துஷ்டன் தங்கள் தந்தையைக் காப்பாற்ற முயன்ற காஷ்யபரையும் விடவில்லை. ஆகவே அரசனே! நீ அந்த துஷ்டனை நாக-வேள்வியின் நெருப்பிலிட்டுப் பொசுக்கவேண்டும். எனவே அதற்குத் தேவையானதைச் செய்வாயாக! அரசனே! நீ அப்படிச் செய்வது எனக்கும் பெரிய நன்மையைச் செய்ததாக ஆகும். ஏனெனில் அந்த துஷ்டன் நான் என்னுடைய குருவின் பணியைச் செய்கையில் குறுக்கே வந்து தடை ஏற்படுத்தினான்” என்று உதங்கர் தனக்கு தட்சகன் மீதிருந்த அளவற்ற கோபத்தை ஜனமேஜயன் மனதில் ஏற்றிவைத்தார்.

உதங்கரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ஜனமேஜயன் தட்சகன் மீது பெரும் கோபம் கொண்டான். நெய்யானது வேள்வியைத் தூண்டுவது போல உதங்கரின் வார்த்தைகள் அரசனின் உள்ளத்தைப் பற்றி எரியச்செய்தன. தனது தந்தையின் மரணத்திற்கான காரணத்தை உதங்கரின் வாயிலாகக் கேட்டபோது ஜனமேஜயன் உள்ளம் துயரத்திலும் வேதனையிலும் பரிதவித்தது.

சோகத்தில் ஆழ்ந்த அவன் தனது மந்திரிகளிடம் தனது தந்தையின் மோட்சத்தைப் பற்றிய விபரங்களை விரிவாகச் சொல்லும்படி கேட்டான். வயதில் மூத்தவரும் அறிவிற் சிறந்தவருமான அமைச்சர் ஒருவர் ஜனமேஜயனுக்கு அவர் தந்தையான பரீஷித்து மகராஜாவின் கதையைச் சொல்லத்தொடங்கினார்.

குரு வம்சத்தில் பிறந்த பரீஷித்து வில்வித்தையில் நிகரற்றவன். அவன் தனது தாத்தாவைப் போலவே வேட்டையாடுவதில் மிகுந்த விருப்பம் கொண்டு, கடவுள் உலகத்தைச் சுற்றுவது போல பல்வேறு இடங்களுக்குச் சென்று பலவகையான காட்டு விலங்குகளை வேட்டையாடுவதை வாடிக்கையாகக் கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள் வேட்டையில் மான் ஒன்றின் மீது அவன் பாணத்தைத் தொடுக்க, தன் மீது தைத்த அம்புடன் மான் காட்டுக்குள் ஓடிவிட்டது. அந்த மானைத் தேடித்தொடர்ந்து அடர்ந்த கானகத்தில் நுழைந்த பரீஷித்து, அந்த கானகத்தின் எல்லாப் பகுதியிலும் ருத்ரதேவனாக கையில் வில்லுடன் மானதை் தேடி அலைந்தான். பரீஷித்தின் அம்பு துளைக்கப்பட்ட அந்த மான் உயிருடன் தப்பித்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாலும், அந்த மான் அவன் கண்களிலிருந்து மறைந்தது, அவன் சொர்க்கத்திற்குச் செல்லும் நேரம் வந்துவிட்டதையே சுட்டியது.

களைப்பினாலும் தாகத்தினாலும் சோர்ந்துபோன பரீஷித்து கானகத்தின் ஒரு பகுதியில், மாட்டுக்கொட்டகையில் தனது தாயின் மடியில் பாலருந்திய கன்றின் வாயிலிருந்து சிந்திய பாலை உறிஞ்சி குடித்துக்கொண்டிருந்த, ஒரு துறவியைக் கண்டான். பரீஷித்து அவரிடம், “அந்தணரே! நான் அபிமன்யுவின் மகன் பரீஷித்து. என்னுடைய அம்பினால் துளைக்கப்பட்ட மான் ஒன்று இந்தப்பக்கமாகச் சென்றதைப் பார்த்தீர்களா?” என்று கேட்டான். அந்தத் துறவி மௌனவிரதம் மேற்கொண்டிருந்ததால் பதில் ஏதும் சொல்லாமலிருந்தார். அதைக்கண்டு கோபம் கொண்ட பரீஷித்து, இறந்து கிடந்த பாம்பை தனது வில்லால் எடுத்து அவர் கழுத்தில் மாலையாக இட்டான். அதைக்கண்ட துறவி நல்லதாகவோ அல்லது கெட்டதாகவோ எந்தவொரு வார்த்தையும் பேசாதிருந்தார். துறவியின் மௌனத்தைக் கண்ட பரீஷித்து தன் கோபம் தணிந்து தன் செயலுக்கு மன்னிப்புக் கோரிவிட்டு அரண்மனைக்குத் திரும்பினான்.

அந்த முனிவருக்கு தவத்தின் பேராற்றல் மிக்க சிருங்கி என்ற இளவயது மகனொருவன் இருந்தான். மிகக் கடுமையான நோன்புகள் உடைய அவன், கட்டுப்படுத்த முடியாத முன்கோபத்தை கொண்டிருந்தான். அனைத்து உயிர்களையும் உய்விக்கும் பிரம்மனை மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கி வழிபடும் அவன் அவரது கட்டளைப்படி அன்று வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.

அவனுடைய நண்பன் கிரிஷா அவனிடம் கேலியாக அவனது தந்தைக்கு நேர்ந்ததைக் கூறினான். அதைக்கேட்டதும் எளிதாக கோபத்தின் வசப்பட்ட அவனிடத்தில் கோபம் கொடிய நஞ்சாகத் திரண்டது.

மேலும், “சிருங்கி! உன்னிடம் பேராற்றல் இருப்பதாக எண்ணி தற்பெருமை கொள்ளாதே. உன் தந்தைக்கு நேர்ந்த அவமானத்தை கேள்விப்பட்டும் நீ மௌனமாக இருப்பது தகாது. உன்னுடைய தந்தை ஒரு விலங்கின் பிணத்தைச் சுமந்து திரிவதைப் பார்க்கையில் உனது ஆற்றலும் பெருமையும் கோபமும் எங்கே போயிற்று?” என்று கிரிஷா ஆவேசத்துடன் வினவினான்.

அதைக்கேட்டு வார்த்தைகளின் இனிமையை விட்டொழித்த சிருங்கி, “கிருஷ்ணா! என்னுடைய தந்தை தனது தோள்களில் பிணத்தைச் சுமக்கும்படி ஏன் நேர்ந்தது?” என்று கர்ஜித்தான்.

“நண்பனே! அரசனான பரீஷித்து கானகத்தில் வேட்டைக்கு வந்திருந்தபோது அவன்தான் உனது தந்தையின் தோளில் இறந்த நாகத்தைப் போட்டான்.”

“அந்த துர்க்குணம் கொண்ட அரசனுக்கு எனது தந்தை செய்த தீங்கு என்ன என்பதை மட்டும் சொல் அப்போது நீ என்னுடைய தவத்தின் பேராற்றலைக் காண்பாய்.”

கிரிஷா நடந்ததை விளக்கமாகக் கூறினான்.

அதைக்கேட்டு கற்சிலை என நின்றான் சிருங்கி. அவன் கண்கள் கோபத்தால் சிவந்தன. அவன் கொழுந்துவிட்டெறியும் தனலைப்போலானான். தன்னிடமுள்ள தவத்தின் ஆற்றலால் தன்ணீரைக் கைகளில் ஏந்தி, “அந்தணர்களை அசுத்தப்படுத்தியவனும், குரு வம்சத்தையே அவமதித்தவனும், துர்க்குணம் கொண்டனுமான அந்த அரசன், இன்றிலிருந்து ஏழு நாட்களுக்குள், என் வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப்பட்ட கொடிய விஷம் கொண்ட நாகங்களின் அரசன் தட்சகனால் தீண்டப்பட்டு எமனுலகம் ஏகுவான்” என்று சாபமிட்டான்.

இவ்வாறு கோபத்துடன் பரீஷித்தைச் சபித்த சிருங்கி தனது தந்தையிருந்த மாட்டுக்கொட்டகைக்கு வந்தான். அவர் இன்னும் தனது தோள்களில் இறந்த பாம்பைச் சுமந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டதும் மீண்டும் சினத்தின் வசப்பட்ட அவன் கண்ணீர் மல்க, “தந்தையே! அந்த துர்க்குணம் கொண்ட அரசன் தங்களை அவமதித்ததை அறிந்ததும் அவனை கோபத்தில் சபித்துவிட்டேன். இன்னும் ஏழு நாட்களுக்குள் தட்சகன் என்ற நாகம் தீண்டி அவன் மரணமடைவான்” என்றான்.

அப்போது அவன் தந்தையான சமீகர் கோபமடைந்த தன் மகனிடம், “மகனே! உன்னுடைய நடத்தை எனக்கு மகிழ்வைத் தரவில்லை. ஒரு துறவிக்கு இது அழகல்ல. நாம் அந்த அரசனின் ஆட்சிக்குட்பட்ட இடத்தில் வாழ்வதால் அவனால் சரியானபடிக்குப் பாதுகாக்கப்பட்டு வாழ்கிறோம். நாம் அவனது கெட்ட நடத்தையை பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை. அரசாளும் மன்னர்கள் எப்போதும் நம்மைப்போன்றவர்களால் மன்னிக்கபட வேண்டியவர்கள். மகனே! நீ தர்மத்தை அழித்தால் அது உன்னையே அழிக்கும் என்பதில் சந்தேகம் வேண்டியதில்லை. ஒரு அரசன் நம்மைப் பாதுகாக்கவில்லையெனில் நாம் பலவிதங்களிலும் கஷ்டப்படுவோம். அப்போது நாம் நமது விருப்பத்தின்படி தர்மத்தை அனுசரிக்க முடியாது. ஆகவே, தர்மத்தை அறிந்த ஒருவன், அரசன் தங்களைப் பாதுகாப்பதாலேயே தர்மத்தை முறைப்படி அனுசரிக்க முடிகிறது என்பதையும் அப்படிச்செய்வதில் அரசனுக்கும் பங்கிருக்கிறது என்பதையும் அறியவேண்டும். தன்னுடைய கொள்ளுத் தாத்தாவைப் போலவே பரீஷித்து நம்மைப் பாதுகாத்து வருகிறான். இன்று அவன் பசி தாகத்தால் களைப்படைந்த நிலையில் என்னிடம் வந்தபோது நான் மௌனவிரதம் அனுசரிப்பதை அவன் அறியமாட்டான். எனவே உன்னுடைய குழந்தைத் தனமான நடத்தையால் தீங்கு செய்துவிட்டாய். மகனே! அவன் எந்த வழியிலும் நம்மிடமிருந்து சாபம் பெறத் தகுதியானவனல்ல” என்று அறிவுரை கூறினார்.

தந்தையின் அறிவுரையைக் கேட்ட சிருங்கி, “தந்தையே! என்னுடைய செயல் முறையற்றதாகவும் அவசரகதியில் செய்ததாகவும் இருக்கலாம். அது தங்களுக்கு மகிழ்வையோ அல்லது துன்பத்தையோ கொடுக்கலாம். எப்படியிருப்பினும் நான் சொன்னவை ஒருபோதும் வீணாகாது. தந்தையே! அது வேறெப்படியும் இருக்கச் சாத்தியமில்லை. நான் ஒருபோதும் விளையாட்டுக்குக்கூட பொய் சொன்னதில்லை. அப்படியிருக்க சாபத்தில் சொல்வேனா என்ன?” என்றான்.

“மகனே! நீ ஆற்றல் மிக்கவன் என்பதையும் எப்போதும் உண்மையே பேசுபவன் என்பதையும் நானறிவேன். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் நீ எப்போதும் பொய் சொன்னதேயில்லை. எனவே உன்னுடைய இந்த சாபம் தவறானதாக இருக்க முடியாது. ஆனாலும் மகன் பெரியவனான பிறகும் ஒரு தந்தை அவனுக்கு அறிவுரை சொல்வது அவசியம். அப்படிச் செய்வதாலேயே ஒரு மகன் நன்னடத்தையும், பார் புகழும் பெருமையும் அடைய முடியும். நீ இன்னும் சிறுவனாதலால் உனக்கு அதிகப்படியான அறிவுரை தேவையாகிறது. எப்போதும் தவத்திலிருக்கும் நீ தேவையற்ற கோபத்தை விட்டொழித்து உன் ஆற்றலை அதிகரித்து, தர்மத்தின் வழி நடக்கவேண்டும். நீ என்னுடைய மகன் என்பதாலும் உன்னுடைய அவசர புத்தியைக் கண்டதாலும் நான் இந்த அறிவுரையை உனக்குச் சொல்கிறேன். கானகத்தில் என்ன உணவு கிடைக்குமோ அதை உண்டு அமைதியான வாழ்வை நடத்து. உன்னுடைய கோபத்தை விட்டொழி. இல்லாவிடில் நீ ஒருபோதும் தர்மத்தின் வழி நடக்க முடியாது. பெருமுயற்சி செய்து உன்னுடைய தவத்தினால் நீ பெற்ற நன்மைகளை கோபம் அழித்துவிடும். அப்படி நன்மைகளை இழந்துவிட்டவனுக்கு எதிர்காலம் இல்லை. எவனொருவன் மன்னிக்கிறானோ அவனுக்கே தவத்தின் பலன் கிட்டும். மன்னிப்பின் நற்பயன் இந்த உலகத்திற்கு மட்டுமில்லாது அடுத்த உலகத்திற்கும் தொடர்ந்து வரும். எனவே நீ உன்னுடைய புலன்களை கட்டுப்பாட்டில் வைத்து மன்னிக்கும் பண்பை வளர்த்துக்கொள்வாயாக. மன்னிப்பதன் வாயிலாகவே நீ பிரம்மனும் அடையமுடியாத உலகத்தை அடைவாய். மகனே! அமைதியான வாழ்வு வாழ என்னுடைய சக்திக்குட்பட்ட காரியத்தை நான் செய்கிறேன். ‘நீ என்னை அவமதித்துவிட்டதாக் கருதி என்னுடைய மகன் தன்னுடைய முதிற்சியற்ற குழந்தைத் தனமான நடத்தை மற்றும் கோபத்தால் உன்னைச் சபித்துவிட்டான்’ என்பதை நான் அரசனுக்கு தெரியப்படுத்துகிறேன்” என்று சமீகர் நீண்ட அறிவுரையை தன் மகனுக்குக் கூறினார்.

நோன்புகளை கடுமையாகக் கடைபிடிக்கும், சிறந்த தவமுனியான சமீகர் அதன் பிறகு இரக்கத்தால் உந்தப்பட்டு தன் சீடன் ஒருவனை அரசன் பரீஷித்திடம் அனுப்பினார். கௌரமுகர் என்ற பெயர் கொண்ட அவர் நன்னடத்தையும் நோன்புகளைக் கடுமையாகக் கடைபிடிக்கும் இயல்பும் உடையவர். முதலில் அரசனின் நலத்தைப் பற்றி விசாரிக்கவேண்டும் என்றும் அதன்பிறகே தான் வந்த நோக்கத்தை தெரிவிக்கவேண்டும் என்றும் அவர் அறிவுறுத்தப்பட்டார். நெடுந்தூர பிரயாணத்திற்குப் பின் கௌரமுகர் பரீஷித்தின் அரண்மனைக்கு வந்து சேர்ந்தார். தான் வந்திருக்கும் செய்தியை பணியாள் மூலமாக அரசனுக்குத் தெரிவித்தார். பரீஷித்து அவரை உரிய மரியாதையோடு உபசரித்து ஆசனம் கொடுத்தான். சற்று ஓய்வெடுத்த அவர், தான் வந்த காரியத்தை தன்னுடைய குரு சொன்ன வார்த்தைகள் பிசகாமல் அப்படியே தெரிவித்தார்.

“அரசர்களுள் அரசனே! சமீகர் என்ற பெயர் கொண்ட துறவி உன்னுடைய ராஜ்ஜியத்தில் வாழ்ந்துவருகிறார். தன் புலன்களை அடக்கிய தவசீலரான அவர் மௌனவிரதம் அனுஷ்டித்த படியால் நீ இன்று அவர் தோள் மீது இறந்த நாகத்தை போட்டபோது அவர் பதில் சொல்லவில்லை. மேலும் அவர் நீ செய்த செயலையும் மன்னித்தார். ஆனால் அவரது மகன் உன்னை மன்னிக்கத் தயாராக இல்லை. எனவே அவர் அவரது தந்தைக்குத் தெரியாமல் இன்றைய தினம் உன்னை சபித்துவிட்டார். இன்னும் ஏழு நாட்களுக்குள் தட்சகன் என்ற நாகம் உன்னுடைய மரணத்திற்குக் காரணமாக இருப்பான். தன்னுடைய மகனின் கோபத்தைத் தணிக்க இயலாத முனிவர் உன்னுடைய நலம் கருதி இந்தச் செய்தியை உன்னிடம் தெரிவிக்கச் சொன்னார்” என்றார் கௌரமுகர்.

இத்தகைய பயங்கரமான வார்த்தைகளைக் கேட்ட குரு வம்சத்து அரசனான பரீஷித்து தன்னுடைய துர்ச்செயலை நினைவுகூர்ந்து கழிவிரக்கம் கொண்டு கல்லாய் சமைந்தான். தன்னால் அவமதிக்கப்பட்ட முனிவர் மௌனவிரதம் மேற்கொண்டிருந்தார் என்பதை எண்ணிப்பார்த்து அவன் மேலும் மேலும் கழிவிரக்கம் கொண்டவனாக துன்பத்தில் ஆழ்ந்தான். தனக்கு வரவிருக்கும் மரணத்தைப் பற்றி லவேசமும் கவலைப்படாத அவன் தான் செய்துவிட்ட அவச்செயலை நினைத்தே பெரிதும் வருந்தினான்.

அதற்குப் பின்னர் கௌரமுகரை வழியனுப்பி வைத்த பரீஷித்து உடனடியாக அமைச்சர்களை அழைத்து செய்யவேண்டியதைக் குறித்து ஆலோசனை செய்தான். தூண்களை நிர்மாணித்து அதன் மீது அரண்மனை ஒன்றைக் கட்டி, இரவும் பகலும் காவலர்கள் காவல்காக்க அதில் அரசன் வசிக்கவேண்டும் என்றும், பாதுகாப்புக்காக அரண்மனையின் அனைத்து பகுதிகளிலும் மருத்துவர்களும் மருந்துகளும் இருப்பதோடல்லாமல் மந்திரம் ஓதுவதில் வல்லவர்களான அந்தணர்களும் அரண்மனையில் தங்கியிருக்க வேண்டும் எனவும் முடிவு செய்தார்கள். மேலும் அரசன் தன் அன்றாட அலுவல்களை கவனிக்கும் பொருட்டு அவன் எப்போதும் அமைச்சர்கள் சூழ இருக்கவேண்டும் என்றும் முடிவாயிற்று.

எந்தச் சிக்கலுமின்றி ஆறு நாட்கள் கழிந்துவிட ஏழாவது நாள் வந்தது.

அந்தணர்களில் சிறந்தவரான காஷியபர், தட்சகன் தீண்டி பரீஷித்து எமனுலகம் ஏகுவான் என்பதை அறிந்ததும், தான் கற்றிருந்த விஷமுறிவு ஞானத்தால், பரீஷித்தை குணப்படுத்த எண்ணியவராக அஸ்தினபுரம் வந்தார். அப்படி குணப்படுத்தினால் தனக்குப் பேரும் புகழும், செல்வமும் கிட்டும் என்று நினைத்தார். அந்த ஒரே நினைப்பில் வந்துகொண்டிருந்த அவரை வழியில் அந்தணர் உருவில் எதிர்கொண்ட தட்சகன், “அந்தணரே! தாங்கள் எந்தப் பணியை முடிக்க இவ்வளவு விரைவாகச் சென்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டான்.

அதற்கு காஷ்யர், “இன்று நாகங்களில் சிறந்தவனான தட்சகன் குரு வம்சத்தைச் சேர்ந்த பரீஷித்துவை தன்னுடைய ஆற்றலால் எரிக்கப்போகிறான். நாகங்களின் அரசனான அவன் அக்னியைப் போன்ற ஆற்றலுள்ளவன். எனவே பாண்டு வம்சத்தின் வழித்தோன்றலும் வீரம் மிக்கவனுமான பரீஷித்தை தட்சகன் தீண்டினால் அவனை குணப்படுத்தும் பொருட்டு சென்றுகொண்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

“அந்தணரே! இந்த மன்னின் அரசனை எரிக்கப்போகும் தட்சகன் நான்தான். நான் தீண்டிய யாரையும் உன்னால் குணப்படுத்த முடியாது” என்ற தட்சகன் தன் சுயஉருவை எடுத்து காஷ்யர் முன் நின்றான். அதைக்கேட்ட காஷ்யபர், “ஏ நாகமே! நான் விஷமுறிவு ஞானத்தைப் பெற்றிருக்கிறேன் எனவே நீ அரசனைத் தீண்டினாலும் நான் அவனைக் காப்பாற்றுவேன்” என்றார்.

“காஷ்யபரே! நான் தீண்டிய எந்த உயிரையும் நீ குணப்படுத்த முடியும் எனில், நான் தீண்டும் இந்த மரத்திற்கு உயிர் கொடும். பிராமணரே உமது கண் முன்னாலேயே நான் இந்த ஆலமரத்தை எரிக்கப்போகிறேன். முடிந்தால் உமக்கிருப்பதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஞானத்தின் மந்திரத்தைக் காட்டும்.”

“நாகங்களின் அரசனே! அதுவே உன்னுடைய விருப்பமென்றால் அந்த மரத்தைத் தீண்டு. நீ தீண்டியபிறகு அதற்கு நான் உயிர் கொடுக்கிறேன்.”

தட்சகன் ஆலமரத்தினருகில் சென்று அதைத் தீண்டினான். அவனால் மரத்தினுள் செலுத்தப்பட்ட கொடிய விஷம் அந்த மரத்தை எரித்து சாம்பலாக்கியது. அப்படிச் செய்தபிறகு தட்சகன் காஷ்யபரிடம், “அந்தணர்களில் சிறந்தவரே! உங்களால் முடிந்தால் காட்டின் கடவுளான இந்த மரத்திற்கு உயிர் கொடுங்கள்” என்றான் ஏளனத்துடன். எரிந்து போன மரத்தின் சாம்பலை எடுத்த காஷ்யபர், “நாகங்களின் அரசனே! உனது கண் முன்னாலேயே நான் இந்த மரத்தை உயிர்ப்பிப்பதைக் காண்பாய்” என்று சொல்லி தான் கற்ற வித்தையை பிரயோகித்தார். முதலில் இளஞ்செடியை உருவாக்கிய பிறகு அதில் இரண்டு இலைகளை முளைக்கச் செய்தார். அதன் பிறகு மரத்தின் தண்டையும் கிளைகளையும் படரவிட்டார். அப்படியே முழு மரத்தையும் திரும்பக்கொண்டு வந்தார்.

அதைக் கண்டு வியந்த தட்சகன், “அந்தணரே! தாங்கள் தவத்தின் பேரருள் பெற்றவர்! எந்த விருப்பத்தினால் உந்தப்பட்டு தாங்கள் அரசனிடம் செல்கிறீர்கள்? எந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் ஆசையில் தாங்கள் அரசனிடம் செல்கிறீர்களோ, அது பெறுவதற்கு எவ்வளவு கடினமானதாக இருப்பினும் அதை நான் உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன். அந்தணரே! தங்களின் வெற்றி சந்தேகத்திற்குரியது ஏனெனில் அரசன் முனிவரால் சபிக்கப்பட்டிருக்கிறான். அவனது வாழ்க்கை குறுகியது. அப்படி நடந்துவிட்டால் உங்களது பிரகாசமான புகழும் பெருமையும் கிரகணம் பிடித்த சூரியனைப்போல குன்றிவிடும்” என்றான்.

“நாகமே! நான் செல்வத்தை வேண்டியே அங்கே செல்கிறேன். நீ அதைக் கொடுப்பதாக இருந்தால் நான் வீட்டிற்குத் திரும்புகிறேன்.”

“அந்தணரே! தாங்கள் அரசனிடமிருந்து எவ்வளவு செல்வத்தைப் பெறுவீர்களோ அதைவிட அதிகமான செல்வத்தை நான் உங்களுக்குத் தருகிறேன். அதனால் திரும்பிச் செல்வீராக.”

தட்சகன் சொன்னதைக் கேட்ட காஷ்யபர் தன்னுடைய ஞானத்தால் அரசன் பரீஷித்தின் வாழ்வு குறுகியது என்று கண்டுகொண்டார். எனவே தான் எவ்வளவு செல்வம் வேண்டும் என்று விரும்பினாரோ அதை தட்சகனிடம் பெற்றுக்கொண்டு வந்தவழியே திரும்பிச் சென்றார்.

காஷ்யபர் சென்றபின்னர் தட்சகன் அதிவிரைவாக அஸ்தினபுரம் சென்றான். பரீஷித்து விஷமுறிவுக்கான மந்திரங்களும் மருந்துகளும் வைத்திருக்கிறான் என்பதையும் எவரும் எளிதில் அணுகமுடியாதவாறு வாழ்கிறான் என்பதையும் தட்சகன் அறிந்தான். அரசனை மாயையால் ஏமாற்றியே கொல்லவேண்டும் என்று யோசித்த தட்சகன் நாகங்களில் சிலவற்றை அந்தணர்களாக உருமாற்றம் செய்து அவர்களிடம் பழம், இலைகள், தண்ணீர் முதலியனவற்றை அரசனுக்குக் காணிக்கையாகக் கொடுக்க முடிவுசெய்தான்.

“விரைவாக அரசனிடம் சென்று சடங்கு செய்யவேண்டுமெனச் சொல்லி பழம், இலை, தண்ணீர் முதலியவற்றை அரசன் காணிக்கையாக ஏற்கும்படி செய்யுங்கள்” என்று நாகங்களுக்குக் கட்டளையிட்டான். அரசனிடம் சென்ற அந்த நாகங்கள் தர்ப்பை, தண்ணீர் மற்றும் பழங்களை அவனுக்கு காணிக்கையாகக் கொடுத்தன. அவனும் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டான். அவர்களின் சடங்குகள் முடிந்த பிறகு அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.

அந்தணர்கள் வேடமிட்டு வந்த நாகங்கள் சென்றபிறகு அரசன் தனது அமைச்சர்களை அழைத்து, “அந்த அந்தணர்கள் கொடுத்த சதைப்பற்றுள்ள பழங்களை அனைவரும் என்னுடன் சேர்ந்து உண்ணுங்கள்” என்றான். பரீஷித்து தான் சாப்பிடுவதற்காக பழம் ஒன்றை எடுக்க எத்தனித்த போது ஒரு பழத்தில் சிறிய புழு ஒன்று இருந்ததைப் பார்த்தான். அது சிறியதாக கருப்பு நிறக் கண்களுடன் செம்பு நிறத்தில் இருந்தது. அதை எடுத்த அவன் தனது அமைச்சர்களிடம், “கதிரவன் மறையப்போகிறான். இனிமேல் நான் எந்த விஷத்திற்கும் பயப்படத் தேவையில்லை. எனவே இந்தப் புழுவே தட்சகனாக என்னைக் கடிக்கட்டும். அதனால் அந்தத் துறவியின் சாபமும் பொய்க்காது பலித்ததாக ஆகட்டும்” என்றான். அமைச்சர்களும் விதியால் உந்தப்பட்டவர்களாக அரசன் சொன்னதை வரவேற்றார்கள்.

அப்படிச் சொன்ன அரசன் புன்னகையுடன் அந்த சிறிய புழுவை தன்னுடைய கழுத்தில் வைத்தான். கண்ணிமைக்கும் நொடியில் புழுவாயிருந்த தட்சகன் பெருங்குரலெடுத்துப் பேராற்றலுடன் வெளிப்பட்டு அரசனின் கழுத்தைக் கௌவிப் பிடித்தான். அரசனை தட்சகன் கழுத்தைச் சுற்றிக் கௌவிப் பிடித்ததைக் கண்ட அமைச்சர்கள் முகம் வெளிறிப்போய் பெருந்துக்கத்துடன் ஓலமிட்டனர். அப்போது தட்சகன் எழுப்பிய முழக்கத்தைக் கேட்ட அமைச்சர்கள் பயந்து தலைதெறிக்க ஓடினர். அப்படி அவர்கள் ஓடிய போது, பாம்புகளின் அரசனான தட்சகன் தாமரையின் நிறத்தில் மெல்லிய கோடாக ஆகாயத்தை வகிர்ந்து பறந்ததைக் கண்டனர். தட்சகனின் விஷத்தால் அந்த அரண்மனை எரிந்து சாம்பலானது. மின்னலால் தாக்குண்டவன் போல அரசன் கீழே சரிந்தான். அரண்மனை அந்தணர்களுக்கும், அரசாங்கப் புரோகிதர்களுக்கும், அமைச்சர்களுக்கும் பரீஷித்தின் இறுதிச் சடங்கை செய்வதைத் தவிர வேறு வழி இருக்கவில்லை.


Read more ...