August 24, 2016

MAUS (GRAPHIC NOVEL): சித்திரம் பேசுதடி!


தற்போது படித்து முடித்த ஒர் அதிசயமான அற்புதம் மவுஸ் என்கிற படக்கதை புத்தகம். என்னவொரு படைப்பு! சித்திரத்தின் கைவண்ணத்தில் ஹிட்லர் காலத்து யூதர்களின் வாழ்க்கையை மிக அற்புதமாக சித்தரிக்கிறது இந்தப் புத்தகம். கருப்பு-வெள்ளையில் சுமார் 300 பக்கங்கள் உள்ள புத்தகத்தை நான் அசிரத்தையுடனே வாசிக்கத் தொடங்கினேன். ஆனால் படிக்கப் படிக்க கதையும், அதன் கதாபாத்திரங்களும் உள்ளிழுத்துக்கொள்ள வாசிப்பில் இதுவரை இல்லாத வித்தியாசமான அனுபவத்தைப் பெற்றேன். என்ன வெறும் படக்கதைதானே எனும் எளிமைப் படுத்துதலையும், உதாசீனத்தையும் முற்றாக களைந்து தூர வீசியது இந்தப் புத்தகம். உண்மையில் ஒரு நல்ல புத்தகம் என்பது எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும் அது நல்ல புத்தகமே என்ற புரிதலை இந்தப் புத்தகம் ஏற்படுத்தியது.

இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கும்போது எனக்குள்ளிருந்த முதல் தயக்கம் எலிகள் பேசும் ஒரு புத்தகம் என்பதுதான். வாசித்தபோதே எலிகள் என்பது ஒரு போர்வைதான் என்பது விளங்க, ஆசிரியர் மனிதர்களை எலிகளாக சித்தரிக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் அறிய முடிந்தது. உயிர் என்பது அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் ஒன்றுதான். அதில் மேலானது என்றோ கீழானது என்றோ ஏதுமில்லைதான். ஆனால் மனிதர்களாகி நாம் நம்மைவிட மற்ற உயிர்களை கீழாகவே மதிக்கும் மனோபாவம் கொண்டிருக்கிறோம். மனிதர்களை எலிகளைப்போல நடத்தியதோடு அவர்களை கொன்று குவித்தான் ஹிட்லர் என்பதை வெளிப்படுத்தவே ஆசிரியர் யூதர்களை எலிகளாக, ஜெர்மானியர்களை பூனைகளாக சித்தரித்திருக்க வேண்டியிருந்திருக்கிறது.


Art Spiegelman கதையை கட்டமைத்திருக்கும் விதம் அலாதியானது. தந்தையின் நினைவுகளை தனயன் படக்கதையாக எழுதுகிறான் என்பதனூடே கடந்த காலமும் நிகழ்காலமும் கதையில் ஊடாடி வருகிறது. ஒரு நாவலுக்குண்டான அம்சத்தை படக்கதையில் மிக அற்புதமாக வெளிப்படுத்தியதன் வாயிலாக ஒர் சிறந்த ஓவியராக மட்டுமின்றி சிறந்ததொரு கதைசொல்லியாகவும் தன்னை நிறுவிக் கொண்டுள்ளார் Art Spiegelman. அவரது கைவண்ணத்தில் படங்களோடு கதையும் இணைந்து ஓர் ஒப்பற்ற அனுபவத்தை மவுஸ் தருகிறது. அந்த அனுபவத்தின் அலாதியான உணர்வை நினைந்து நினைந்து வியக்காதிருக்க முடியவில்லை. IT IS JUST A FANTASTIC EXPERIENCE!

“சித்திரம் பேசுதடி என் சிந்தை மயங்குதடி” என்ற அழகான திரை இசைப்பாடல் நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த பாடலின் குழைவு நெகிழ்வினூடே அளவற்ற சோகம் நிறைந்திருப்பது போலே இந்தப் புத்தகத்தின் சித்திரங்களின் ஊடே ஓர் இனத்தின் அளவற்ற சோகம் நிறைந்திருக்கிறது. கல்லிலே சிற்பங்களை செதுக்குவது போன்று காகிதத்திலே சித்திரங்களை செதுக்கியிருக்கிறார் ஆசிரியர். நான் இதுவரை எத்தனையோ புத்தகங்களை வாசித்திருக்கிறேன் பின்னர் மறந்துமிருக்கிறேன். ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தை என்றென்றும் மறக்க முடியாதவாறு செய்துவிட்ட Art Spiegelman அவரது படைப்பாற்றலின் முன் நான் தலைவணங்கி நிற்கிறேன். வாசிப்பில் தவறவிடக்கூடாத புத்தகம் இது என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்.

Read more ...

Life is Beautiful (1997): போர்க்களத்தில் ஒரு கீதை!


நான் உலகத் திரைப்படங்களைப் பார்க்கத் தொடங்குகையில் பார்த்த முதல் வரிசைத் திரைப்படங்களில் ஒன்று Life is Beautiful. இரண்டாவது உலகப்போர் பின்னனியில் எண்ணற்ற திரைப்படங்கள் வந்துள்ளன. ஆனால் இத்திரைப்படம் முற்றும் மாறான ஒரு தொனியில் போரின் அவலத்தை, ஹிட்லரின் அராஜகத்தை சித்தரிக்கிறது. வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதில் இரண்டு வழிமுறைகள் உள்ளன. ஒன்று உடன்பாட்டு முறை எனில் மற்றது எதிர்மறை முறை. எதனுடனும் எதிர்த்துப் போராடுவது ஒரு வழி என்றால் எல்லாவற்றுடனும் இயைந்து பயணிப்பது மற்றொரு வழி. தன் வாழ்கையின் இணக்கமான சூழ்நிலையோடு மட்டுமின்றி, இணக்கமற்ற சூழ்நிலையிலும் எவ்வாறு நாயகன் இயைந்து வாழ்கிறான் என்பதை மிக அற்புதமாகப் பேசுகிறது Life is Beautiful.

போர் ஒரு அசாதாரணமான சூழ்நிலை. அங்கே வாழ்க்கையை வாழ்வதைவிட உயிரைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதே ஒரு பெரும் போராட்டம். அந்த சூழலில் வாழ்க்கை ஒருபோதும் அழகானதாக இருக்க முடியாது மாறாக பயங்கரமானதாகவே இருக்கும். ஆனால் தன்னுடைய இயல்பான குணத்தால் அந்த வாழ்க்கையை அழகானதாகச் செய்துகொள்வதோடு, தன்னைச் சுற்றி உள்ளவர்களையும் அவ்வாறே எதிர்கொள்ள பயிற்றுவிக்கிறான் நாயகன். திரைப்படம் பார்க்கும்போதும், பார்த்து முடித்த பிறகும் அவனது அந்த மனோபாவம் நம்மையும் தொற்றிக் கொள்கிறது. என்னதான் நடக்கும் நடக்கட்டுமே என்ற துணிச்சல் வந்துவிடுகிறது. அதுவே இத்திரைப்படம் நமக்குத் தரும் அற்புதமான அனுபவம். போர்க்களத்தின் மத்தியில் கிருஷ்ணன் நிகழ்த்தும் கீதா உபதேசத்திற்கு நிகரானது இது! கீதையை முழுமையாக உள்வாங்க இத்திரைப்படத்தைவிடச் சிறந்து வழி வேறெதுவுமில்லை!


திரைப்படம் ஆரம்பிக்கும் விதமே அலாதியானது. நாயகன் பயணிக்கும் வாகனம் கட்டுப்பாட்டை இழந்து விபத்து நேர்கிறது. அங்கே அவன் தான் சந்திக்கும் பெண்ணிடத்தில் தன்னை ஓர் இளவரசன் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வதோடு அவளை இளவரசி என்றும் அழைக்கிறான். அவன் ஏதோ விளையாடுகிறான் என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் அவன் அந்த விளையாட்டுத் தனத்துடனே எதிர்கொள்கிறான். இறுதியில் அவன் சாவையும் அவ்வாறே சந்திக்கிறான் என்பதை அறியும்போது நம் மனம் நெகிழ்ந்து விடுகிறது. அந்த கடைசி தருணத்தை அத்தனை இயப்பாக சித்தரித்த இயக்குனரின் மேதமைக்கு ஒரு சபாஷ் போடலாம். வாழ்வது மட்டுமல்ல சாவதும் இயல்புதான் என்பதை உணர்த்தும் கீதையின் சாரமாகவே அதை நான் காண்கிறேன்.

கடைகளில் “யூதர்களுக்கும் நாய்களுக்கும் அனுமதியில்லை” என்ற வாசகத்தை தன் பையனுக்கு விளக்கும்போதும், குதிரையின் மீது “யூதக் குதிரை” என்று எழுதியுள்ளதைக் காட்டி தன் மாமா வருத்தப்படும்போது, அவருக்கு ஆறுதல் சொல்லும் விதமாக, “யூத சர்வர்“ என்று தன் மீது எழுதவில்லையே என்று நாயகன் சொல்வதும் இத்திரைப்படத்தின் ஆதார இயல்பான Life is Beautiful என்பதற்கு வலு சேர்க்கிறது. திரைப்படம் முழுதுமே இத்தகைய நுட்பமான காட்சிகளின் தொகுப்பு என்றே சொல்லவேண்டும். நாயகி யூதப் பெண்ணாக இல்லாவிடினும் ஜெர்மானிய வீரர்கள் அவள் கணவனையும், குழந்தையையும் கூட்டிச்செல்ல, அவளும் அவர்களோடு, எல்லாத் துன்பங்களையும் பகிர்ந்துகொள்ள இணைகிறாள். இருவரும் சந்திக்க முடியாத அந்த சூழலில் அவளுக்குப் பிடித்தமான பாடல் ஒன்றை இசைத்தட்டில் நாயகன் இசைக்க, அதைச் செவிமடுப்பதன் வாயிலாகவே அவள் அவனோடு நெருங்குகிறாள் என்பதை இயக்குனர் உணர்த்துவது கவிதை என்று சொல்லத்தக்க ஒரு காட்சி!


அந்த சூழ்நிலையில் இருக்கப் பிடிக்காமல் பையன் வீட்டுக்குப் போகலாம் எனும்போது, அங்கே நடப்பவை அனைத்தும் ஒரு விளையாட்டு என்றும், வென்றவர்களுக்கு பீரங்கி பரிசு என்றும் சொல்லி, நாயகன் அந்தச் சூழ்நிலையை முற்றாக ஒரு விளையாட்டாக சித்தரித்துவிடுவது கதையின் முக்கியமான பகுதி. வாழ்க்கையை விளையாட்டாக வாழச்சொல்லி, அப்படி வாழும் போதே வாழ்க்கை அழகானதாக இருக்கும் என்றும் சொல்லும் இத்திரைப்படம் ஒர் அற்புதமான அனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது. உலகப்போர் நடந்ததும் அதில் ஆயிரக்கணக்கான யூதர்கள் கொல்லப்பட்டதும் யதார்த்தமான உண்மை. ஆனால் அந்த யதார்த்தத்தை யதார்த்தமாக மட்டுமே காட்டுவது ஒரு வகையான படைப்பாற்றல் எனில் அந்த யதார்த்தத்திலிருந்து முற்றும் மாறான ஒன்றை வெளிப்படுவத்தவது அபரிமிதமான படைப்பாற்றல். அதை Roberto Benigni ஒரு இயக்குனராகவும் நடிகராகவும் வெற்றிகரமாகச் சாதித்திருக்கிறார்.

Read more ...

August 15, 2016

பக்கத்து இருக்கை!


பேருந்துப் பயணத்தின் மகிமைகள் பற்றி சில எழுதலாம் என்று தோன்றியது. உண்மையில் நம்முடைய சகபயணிகளிடையே நாம் பேருந்தில் பயணிப்பது ஒரு பேரனுபவம். சகிப்புத் தன்மையின் உச்ச பட்ச அனுபவத்தைப் பேருந்துப் பயணத்தில் அன்றி நாம் வேறெங்கும் கற்க முடியாது. நம்முடன் பயணிப்பவர்கள் சக பயணிகள் அல்ல மாறாக அவர்கள் சக எதிரிகள் என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தி, நம் மனதில் குரூரத்தையும் கொலை வெறியையும் உண்டுபண்ணுவது பேருந்துப் பயணத்தின் அலாதியான சிறப்பு! பல நூற்றாண்டுகள் கடந்த பின்னரும் மனிதர்களில் பலர் இன்னும் பரிமாண வளர்ச்சி அடையாமல் விலங்குகளாகவே இருப்பதைக் காணும் பாக்கியம் பேருந்துப் பயணத்திலேயே நமக்குக் கிடைக்கிறது.

பேருந்தில் இருக்கை பிடிக்க நம் உடன் பிறவா சகோதர, சகோதரிகள் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் நம்மை வியப்பில் வாயடைக்கச் செய்பவை. அதில் அவர்கள் காட்டும் வீரமும், ஆவேசமும் வெள்ளையனை எதிர்த்துப் போராடிய வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனிடம் கூட நாம் காணமுடியாதது. என்ன ஆவேசம்! என்ன ஒரு போராட்டம்! அடுத்தவனை உதைத்து மிதித்து, அவன் மீது சாடி விழுந்து, அவன் முகவாயில் முழங்கையால் ஓங்கி இடித்து, கால்களை நச்சென மிதித்து, இருக்கையில் வெற்றிக் களிப்புடன் உட்காரும் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் நவீனப் பாண்டவர்கள்! கௌரவர்கள் எத்தனை பேராக இருந்தாலும் அவர்களைத் துவம்சம் செய்து இருக்கையைக் கைப்பற்றும் வித்தையில் அவர்கள் கைதேர்ந்தவர்கள். எதிர்த்துப் போராட முடியாமல் சிலர் ஒதுங்கி, இயாலாதவர்களாக நிற்பது பரிதாபமான காட்சி. இந்த அப்பாவிகளையும் பூமி மாதா இந்த நிலத்தின் மீது தாங்கிப் பிடித்திருக்கிறாளே என்ற எண்ணம் நம் நெஞ்சத்தைப் பெருமிதத்தால் விம்மச் செய்யும்.

இத்தோடு பிரச்சினை முடிந்ததா என்றால் இல்லை. உட்கார்ந்திருந்தாலும் நின்றிருந்தாலும் நம்மை இம்சிப்பதில் நம் சக உதிரங்களுக்கு இருக்கும் உற்சாகம் சொல்லி மாளது! உங்களுக்கு ஜன்னலோர இருக்கை கிடைத்தால் முனியப்பனுக்குக் கிடா வெட்டி பொங்கல் வைப்பதாக பிரார்த்தித்துக் கொள்ளலாம். அதைத் தவிர வேறு இடங்களில் அமர்ந்திருக்கும் போது இடத்திற்குத் தகுந்தாற் போல் வெவ்வேறு அனுபவம் கிட்டும்! இடது கைப்பக்கமுள்ள இரண்டு சீட்டில் வலப்புறமாக அமர்ந்திருப்பது ஒரு பெரிய கலை. ஏனென்றால் பக்கத்துச் சீட் ஆசாமி தன் அருகே ஒரு மனிதன் அமர்ந்திருக்கிறான் என்ற பிரக்ஞையின்றி மோனத்தில் அமர்ந்திருப்பார். எனவே குறிப்பறிந்து நகர்ந்து இடம் கொடுக்கும் ஒரு ரத்தத்தின் ரத்தத்தையாவது இதுவரை நான் பேருந்தில் கண்டதில்லை. எனவே நமது உடலின் வலது பக்கப் பகுதி இருக்கைக்கு வெளியே இருக்கும்படிதான் அமர முடியும். பக்கதில் இருப்பவர்தான் அவரது இருக்கையை விலைகொடுத்து வாங்கியிருக்கிறாரே! நாம் சற்றே நெளிந்து வளைந்து பார்த்தாலும் ஆசாமி அசைந்து கொடுக்கமாட்டார். 

சுந்தர ராமசாமியின் வரிகள் ஒவ்வொரு பேருந்துப் பயணத்திலும் கண்டிப்பாக என் நினைவில் வரும். “பக்கத்து இருக்கையில் இருந்துகொண்டு அழிச்சாட்டியம் பண்ணுவது. இரண்டு இருக்கையில் அமர்ந்து தொலைக்கும் உடம்பும் இந்த ஜன்மத்தில் லபிக்கவில்லை.” (சரியான வரி நினைவில்லை). போதாதற்கு பக்கத்து ஆசாமி தூக்கத்தில் நம் மேலே விழுந்து பிரண்டாதவராக இருக்கவேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டிக் கொள்வது நல்லது. கடவுள் செவி சாய்த்தால் நமது அதிர்ஷ்டம்! இல்லையேல் நாம் முன் ஜன்மத்தில் செய்த பாவத்திற்கு கிடைத்த தண்டணையாகக் கருதிப் பிரயாணத்தைத் தொடரவேண்டியதுதான்!

சில சமயம் ஜன்னலோர ஆசாமி நம்மைப் போன்றவராக இருந்துவிட்டால் அப்போது ஆபத்து நமக்கு வலதுபுறமாக நிற்கும் ஆசாமிகளிடமிருந்து வரும்! நமது தோள்பட்டையை அது ஒரு மனிதனின் தோள் என்று கருதாது, அதுவும் இருக்கைதான் என்று நன்றாக சாய்ந்து எருமையைப் போல உரசி இடித்துக்கொண்டு பயணிக்கும் ஆசாமிகள் அநேகம். கடவுள் அவர்களின் இடுப்பை வலிமையாக வைக்கமால் நம் தோளின் வலிமையைச் சோதிப்பது எந்தவிதத்தில் நியாயம் என்று தெரியவில்லை. நாம் தலையை உயர்த்தி அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து முறைத்தாலும் அவர்கள் அதைப்பற்றி ஏதும் அறியாதவராக, அப்படி ஒரு செய்கையில் தங்கள் உடல் ஈடுபட்டிருக்கிறது என்பது பற்றிய உணர்வே லவேசமும் இல்லாதவர்களாக இருக்கும் அவர்களின் மனிதாபிமானம் போற்றுதற்குரியது. அவ்வப்போது நடத்துனர் என்ற ஆசாமி இடையிடையே அந்தக் கூட்டத்தில் நீந்தித் தத்தளித்து நம் முகவாயில் அவரது பையால் இடித்துச் செல்வது நமக்குக் கிட்டும் போனஸ் அல்லது இலவசம்! அதுவும் அவர் பெருத்த சரீரமாக இருந்துவிட்டால் அவர் கடந்து போகும் ஒவ்வொரு தடவையும் கதவிடுக்கில் சிக்கிய விரலாக நம் எலும்புகள் நொருங்கிவிடும்.

வலது புறத்தில் மூன்று பேர் அமரும் இருக்கையில் இடது ஓரமாக அமர்ந்தால் ஏறக்குறைய மேற்சொன்ன அனுபவம்தான். என்ன ஆங்காங்கே குறுக்குக் கம்பிகள் இருப்பதால் சக உதிரங்கள் நம் மீது உராயும் உராய்வின் விசை குறைவாக இருக்கும். ஆனால் நடு இருக்கையில் இடம் பிடித்தால் அவ்வளவுதான். பாற்கடலைக் கடைந்த தேவர்கள் அசுரர்கள் சகிதமாக இருபுறமும் நம்மைக் கடைந்து எடுத்துவிடுவார்கள். நாம் கைகளைத் தொங்கவிடமுடியாமல் இருக்கையின் கம்பிகளையே நீட்டிப் பிடித்தபடி பயணிக்க வேண்டும். இரண்டு புறமும் இருப்பவர்கள் தாங்களும் ஏதாவது ஒரு கையைப் அப்படிப் பிடித்தால் கொஞ்சம் லகுவாக வரலாமே என்ற எண்ணம் சற்றேனும் மூளைக்கு எட்டாதவர்களாக நம்மைக் கசக்கிப் பிழிவார்கள். அதுவும் பெருத்த உடல்களுக்கிடையே மாட்டிக் கொண்டால் சாலை போடும் இயந்திரத்தின் அடியில் சிக்கிக் கொண்டது போல மூச்சுத் திணற வேண்டியதிருக்கும்.

கூட்ட நெரிசலில் நின்று கொண்டு பயணிப்பது வேறு ஒரு மாதிரியான அனுபவம். கால் வைத்து நேராக நிற்கமுடியாமல் கால்களை எக்ஸ் ஒய் போல் இடம் கிடைத்த இடத்தில் வைத்து பயணிக்க வேண்டும். சில சமயம் நம் கால்கள் எங்கே இருக்கின்றன என்பதே நமக்குத் தெரியாது. சக பயணிகள் இறங்கும் போதும் ஏறும் போதும் நம் கால்களை ஏதோ செத்த எலிகளை மிதிப்பது போல மிதித்துச் செல்வார்கள். பலர் கம்பிகளைப் பிடிக்கும் விதமே அலாதிதான். அது நம் காதுகளை உரசியபடி நாம் தலையை நேராக வைக்க முடியாதபடி தடுக்கும். எனவே அவஸ்தையுடன் தலையைச் சற்றே சாய்த்து வைக்கவேண்டியதிருக்கும். அப்போது எதிராளியின் எண்ணெய்த் தலை நம் கன்னத்தில் உரசி அருவருப்பை உண்டாக்கும். சில சமயம் கைகளைத் தூக்கிப் பிடித்தமையால் சட்டையின் அக்குள் பகுதியிலிருந்து வெளியாகும் துர்நாற்றம் நம்மை மூச்சுத் திணறவைக்கும்! இன்று ஒரு நாளோடு சரி, இனிமேல் ஜன்மத்திற்கும் கூட்டமாக இருக்கும் பேருந்தில் ஏறக்கூடாது என்று சங்கல்பம் செய்துகொள்வோம். ஆனால் ஏறிய பிறகு இத்தகைய சோதனைகளை நம் பின்னால் அனுப்பிவைக்கும் கடவுளுக்கு இரக்கமே இல்லையே என்ன செய்ய? ஒவ்வொரு பயணம் முடிந்து திரும்புவதும் ஒரு சாகசம்தான்! இறங்கி நிலத்தில் கால்வைத்து வெளிக்காற்றைச் சுவாதித்த நொடி சுதந்திரம் என்பதன் அர்த்தம் நமக்குத் தெளிவாகப் புரியும்.

ஒரு பேருந்தில் எத்தனை பேரை ஏற்ற முடியும் என்ற கணக்கு நடத்துனருக்குத் தெரிவதில்லை என்பதைவிடத் தெரிந்துகொள்ள விருப்பப்படவில்லை என்பதுதான் உண்மை. அவருக்கு நினைவெல்லாம் மாலையில் எவ்வளவு சேரும் என்ற கணக்கின் மீதுதான். ஏற்கனவே இத்தனை பேர் பயணிக்கும் பேருந்தில் இன்னும் எத்தனை பேர் போக முடியும் என்ற விவேகம் பயணிகளுக்கும் இருப்பதில்லை. எனவே இதுதான் கடைசிப் பேருந்து என்பதாகவே ஒவ்வொரு பேருந்தும் நிரம்பி வழிந்து செல்கிறது. பேருந்து என்றில்லை எல்லாவற்றிலும் முந்துவதும், முதலில் செல்வதும் இன்று மனிதனின் மிகப் பெரிய சமூக நோயாக ஆகியிருக்கிறது. இந்த நிலை நீடிக்குமானால் வாழ்க்கையில் விபத்துகள் நேர்வதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. இன்னும் சொல்ல ஏராளமாக இருக்கிறதுதான். ஆனால் சொல்வதாலும் கேட்பதாலும் மட்டுமே மனிதர்கள் மாறிவிடுவார்கள் என்று நினைப்பது அறிவீனம். அப்படி மாறுவது என்பது உண்மையானால் எத்தனை எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே மனிதர்கள் மாறியிருக்க வேண்டும்!

பகவான் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்கு எவ்வளவோ சொல்கிறார். ஆனால் அவன் செவிசாய்க்கவில்லையே. திரும்பத் திரும்பத் தன் சந்தேகங்களையே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். பகவானும் விடாமல் ஸாங்கிய யோகத்திலிருந்து ஆரம்பித்து நீண்ட உபதேசம் செய்கிறார். அவர் சொல்வது ஒன்றுதான். அவரிடம் இருக்கும் மாவையே தோசை, இட்லி, பனியாரம், ஊத்தப்பம் என்று சுட்டு தருகிறார். ஏதாவது ஒன்று அவனுக்குப் பிடித்துவிடாதா என்ற நப்பாசையில். ஆக, மனிதர்கள் எதையும் கேட்பதில்லை! கேட்பதாக நடிக்கிறார்கள். கேட்பதால், படிப்பதால் மாறியவர்கள் சொற்பமானவர்களே. அவர்களே இன்றய சமூகத்தில் எதற்கும் லாயக்கற்றவர்களாக, முந்த முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். பேருந்தில் இருக்கை பிடிப்பதாக இருந்தாலும் வாழ்க்கையில் இடம் பிடிப்பதாக இருந்தாலும் தோற்றுப் போகிறவர்கள் இத்தகைய துரதிருஷ்டசாலிகளே!

(மறுபிரசுரம். முதற்பிரசுரம் செப்டம்பர் 5, 2014)

Read more ...

August 10, 2016

THE ALCHEMIST :A GRAPHIC NOVEL


சிறுவயதில் நான் மிகவும் விரும்பி படித்த புத்தகங்கள் எனில் அவைகள் படக்கதைள் தான். இரும்புக்கை மாயாவியும், டெக்ஸ் வில்லரும், மூகமூடி மனிதனும் இன்னும் பலரும் அந்தப் பருவத்தை இனியதாகச் செய்தார்கள் என்பதில் துளியும் சந்தேகமில்லை. திரும்பக் கிடைக்காத அந்த காலங்களை இன்றும் நினைத்துப் பார்க்கையில் மனதில் அந்த இனிப்பின் சுவையை அறிய முடிகிறது! எவ்வளவு அற்புதமான காலங்கள்! ஒரு மனிதன் வாழ்க்கையில் வாசிப்புப் பழக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில் படக்கதை புத்தகங்கள் பிரதான இடம் வகிக்கின்றன. அவற்றுக்கு தன்னை முற்றாக பறிகொடுத்தவன் பிறகு ஒருபோதும் வாசிப்பை நிறுத்தவியலாது என்று நிச்சயமாகச் சொல்லலாம். அதுவே அவனை கடைசிவரை வாசிப்புடன் கட்டிப்போடுகிறது.

சமீபத்தில் நான் படித்த ஒரு படக்கதை புத்தகம்தான் ரஸவாதி. பௌலோ கொய்லோவின் உலகப் பிரசித்திபெற்ற இந்தப் புத்தகத்தை ஹாப்பர் காலின்ஸ் பதிப்பகம் படக்கதை வடிவத்தில் மிக அற்புதமாகக் கொண்டு வந்துள்ளது. தற்போது காமிக்ஸ் உலகம் எப்படியிருக்கிறது என்று நான் அறியேன். ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தின் மூலம் அதை அறிய நேர்ந்தபோது வியந்துபோனேன். தற்போதைய காலகட்டம் சிறுவர்களின் வாசிப்புக்கு எத்தகைய பெரும்பங்கை ஆற்றுகிறது என்பதை நினைக்கும்போது அதைச் சிலாகிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சிறுவர்களின் முன்னே வாசிப்பிற்கு அற்புதமான உலகம் விரிந்திருக்கிறது. ஆனால் அவர்கள் அதை எத்தனை தூரம் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதுதான் கேள்வி. ஒருபுறம் வாசிப்பு அவர்களை ஈர்க்க மறுபுறம் பிற விஷயங்களும் அவர்களை இழுக்கின்றன. இந்த இழுபறியில் அவர்கள் எந்தப் பக்கம் சாய்கிறார்கள் என்பதைப் பொருத்துத்தான் அவர்களின் எதிர்காலம் மட்டுமின்றி காலத்தின் எதிர்காலமும் அடங்கியிருக்கிறது.


சுவை, மணம், திடம் குன்றாமல் ரஸவாதி நாவலை சாறு பிழிந்து கொடுத்திருப்பது போற்றுதற்குரியது. அதற்காக அதன் ஆசிரியரும் ஓவியரும் எத்தனை மெனக்கெட்டிருக்க வேண்டும் என்பதை எண்ணிப் பார்க்கையில் அவர்களின் பணி எத்தனை கடினமானது என்பதை உணர முடிகிறது. நாவலை வாசித்துச் செல்கையில் திரைப்படத்தைப் பார்த்த அனுபவத்தை வாசிப்பு தருகிறது என்பது முக்கியமானது. முக்கியமான இத்தகைய எத்தனை எத்தனை புத்தகங்கள் இப்படி காமிக்ஸ் வடிவத்தில் சிறுவர்களிடம் சென்றடைய வேண்டியிருக்கிறது என்பதை ஒரு பெரும் பட்டியலே போடலாம். அத்தனையும் அவர்களுக்குக் கிடைத்துவிடும் போது இந்தக் காலமும் இனிவரும் காலமும் பொற்காலமாக மாறிவிடும் என்பதை உறுதியாகச் சொல்லலாம். நான் எழுதும் இந்தப் பதிவு ரஸவாதியின் படக்கதையை வாசிக்க யாரேனும் ஒரு சிறுவனுக்கான வாய்ப்பாக அமையுமானால் அதுவே இந்தப் பதிவின் பலன் என்று கருதுகிறேன்.

படங்கள் சேய்மை அண்மைக் காட்சிகள் நிரம்பியதாய் கண் கவரும் வண்ணங்களுடன் அமைந்திருப்பது வாசிப்பிற்கு இன்பம் ஊட்டுவதாக இருக்கிறது. சிறுவர்கள் மட்டுமின்றி பெரியவர்களும் இப்புத்தகத்தை ரசித்து, அனுபவித்துப் படிக்க முடியும். புத்தகத்தின் தொடக்கம் முதல் அதன் இறுதிவரை நமதேயான கற்பனை உலகத்தில் உற்சாகத்துடன் உலவ முடியும். கதாபாத்திரங்கள் அனைவரும் நிஜம் போலவே நமது கண் முன்னே உரையாடுகிறார்கள். இருநூறு பக்கங்கள் உள்ள இந்த நாவலை அவ்வளவு எளிதாக வாசித்துவிட முடியாது என்பதே இந்தப் புத்தகத்தின் செறிவையும் அடர்த்தியையும் புலப்படுத்துகிறது.

இந்நாவலைப் பற்றிச் சொல்லும்போது பௌலோ கொய்லோ, “ரஸவாதியை படக்கதையாக கொண்டுவருவது என்னுடைய கனவுகளில் ஒன்று. இந்நாவல் எனது எதிர்பார்ப்பிற்கு மேலாகவே வந்துள்ளது. நான் இந்நாவலை எழுதும்போது எதைக் கற்பனை செய்தேனோ அதை இந்நாவல் பகிங்கிரப்படுத்தியுள்ளது” என்கிறார். அவர் சொல்வது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை என்பதை இந்நூலை வாசிக்கும் அனைவரும் உணர்வார்கள். இந்நாவலை வாசிக்கும் சிறுவர்கள் ஒவ்வொருவரும் இதன் நாயகன் சந்தியாகுவுடன் பயணித்து, அவனது இன்ப துன்பங்களில் பங்கு கொள்வதோடு, அவர்கள் தங்களுக்கான புதையலை தாங்களே கண்டடைந்து கொள்வார்கள் என்பதை உறுதியாகக் கூறலாம்.

Read more ...

Seven Samurai (1954): திரையில் ஒரு பிரம்மாண்டம்!


சுமார் அறுபது வருடங்களுக்கு முன்னர் அகிரா குரோசவா திரையில் நிகழ்த்திக்காட்டிய பிரம்மாண்டம்தான் ஏழு சாமுராய்கள் என்ற திரைக்காவியம். அவர் நிகழ்த்திக்காட்டிய பிரம்மாண்டத்தை இன்றும் நாம் நிராகரிக்க முடியாதபடி அமைந்திருப்பதே இத்திரைப்படத்தின் சிறப்பும் பெருமையுமாகும். காட்சிகளை நிர்மானிக்கும் விதமும், அதை அதன் முழு வீச்சோடு திரைப்படுத்துவதும்தான் அகிராவின் பலம். மெல்லியதான நகைச்சுவை உணர்வை இலாவகத்துடன் திரைப்படம் முழுதும் வியாபிக்கச் செய்வதில் குரோசவா தேர்ந்தவர்! அந்த நகைச்சுவை, காட்சிகளின் தீவிரத்தைக் கூட்டுவதற்காகவே அன்றி வேறெதற்காகவும் அல்ல என்பதை நாம் நுட்பமாக உணரும்போதே அவற்றின் முக்கியத்துவம் நமக்குப் புலப்படும்.

அழகிய மலைச்சிகரத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு கிராமத்தை அவ்வப்போது கொள்ளையர்கள் தாக்கி, பெண்கள் மற்றும் உடமைகளை அபகரித்துச் செல்வது வழக்கம். இதனால் கொள்ளையர்களை எதிர்க்க முடியாமல் தவிக்கும் கிராமத்தவர்கள், கிராமத்து தலைவரின் ஆலோசனைப்படி, கொள்ளையர்களை விரட்ட, ஏழு சாமுராய்களை அழைத்து வருகிறார்கள். அவர்கள் கிராமத்தாருடன் இணைந்து எவ்வாறு கொள்ளையர்களை முறியடிக்கிறார்கள் என்பதுதான் கதை. இதில் காதல், வீரம், சோகம் அனைத்தையும் கலந்து, படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் அபாரமாக காட்சிப்படுத்தியுள்ளார் அகிரா குரோசவா.


ஏழு சாமுராய்களும் தனித்துவமிக்கவர்களாக மிளிர்வதோடு, கிராமத்தின் முக்கியமான கதாபாத்திரங்களும் அவ்வாறே தனித்துவமுடையவர்களாக திரையில் வலம் வருவது முக்கியமானது. ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களுக்கென வாழ்க்கையின் பின்னனியும், அதன் அடிப்படையில் அவர்களின் குணாம்சங்களையும் மிக இயல்பாக அமைத்திருக்கிறார் குரோசவா. திரைப்படம் பார்த்து முடித்ததும் ஒவ்வொரு நடிகரின் முகபாவங்களும் நம்முடைய மனதில் துல்லியமாக பதிந்துவிடுவது வியப்பானது! அதுவே அகிரா குரோசவா என்ற ஒப்பற்ற கலைஞனின் மேதமைக்குச் சான்றாக அமைகிறது. கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுப்பூர்வமான நடிப்பு காட்சிகளை மேம்படுத்த, சிறந்ததொரு திரை அனுபவம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட கொள்ளையர்களை ஏழு சாமுராய்கள் மட்டுமே எதிர்கொள்வதுடன் கொள்ளையர்கள் அனைவரையும் போர்த்தந்திரத்துடன் முறியடிக்கிறார்கள். அந்தக் காட்சிகளை திரைப்படம் மிகவிரிவாகவே சித்தரிக்கிறது எனினும் அவைகளை குரோசவா தொய்வின்றியும் சுவாரஸ்யத்துடனும் அமைந்திருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. அதுவே இத்திரைப்படத்தைப் பார்ப்பதற்கான உந்துதலாகவும் அவசியமாகவும் ஆகிறது. அவற்றின் வாயிலாகவே இத்திரைப்படத்தின் பிரம்மாண்டத்தை நம் கண்முன் நிறுவிக்காட்டுகிறார் இயக்குனர். மொத்தத்தில் அனைவரும் பார்த்து ரசித்து சிலாகிக்க வேண்டிய ஒரு திரைப்படம் ஏழு சாமுராய்கள்.


அகிரா குரோசவா பற்றி சில குறிப்புகள்:

உலகப் புகழ்பெற்ற ஜப்பானிய திரைப்பட இயக்குநரான அகிரா குரோசவா (Akira Kurosawa) டோக்கியோவின், ஓமோரி மாவட்டத்தில் ஓய்மாச்சி என்ற ஊரில் 1910ல் பிறந்தார். அவரது தந்தை, பழைய சமுராய் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அகிராவுக்கு 13 வயதான போது, நிலநடுக்கத்தால் உயிரிழந்தவர்களின் உடல்களைப் பார்ப்பதற்கு மிகவும் பயந்தார். பயத்தை நேருக்கு நேராகச் சந்திக்க வேண்டும் என்று, அவரது அண்ணன் அவரைப் பார்க்கச் செய்தார். கசப்பான உண்மைகளை எந்த சமரசமும் இன்றி, தீவிரத்துடன் திரைப்படங்களில் வெளிப்படுத்துவதற்கு இந்நிகழ்ச்சி காரணமாக இருந்தது என்று சொல்வதுண்டு.

1936-லிருந்து 1943 வரை முன்னணி இயக்குனர் யமமாட்டோ கஜிரோ உள்ளிட்ட பல இயக்குநர்களிடம் துணை இயக்குநராகப் பணிபுரிந்தார். 1943-ல் இயக்குனராக உயர்ந்தார். 1880களின் ஜப்பானின் ஜூடோ மாஸ்டர்களைப் பற்றிய ‘சான்ஷிரோ சுகதா’ இவரது முதல் திரைப்படம். 1948-ல் வெளிவந்த ‘டிரங்கன் ஏஞ்சல்’ திரைப்படம் இவருக்குப் பெயரையும் புகழையும் ஈட்டித் தந்தது. இவரது “ரஷோமோன்” திரைப்படம் 1951-ல் வெனிஸ் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்பட்டது. சிறந்த வெளிநாட்டுத் திரைப்பட விருதையும் இது வென்றது.


இகிரு (வாழ்வதற்காக) திரைப்படம் சினிமா வரலாற்றின் அற்புதமான படங்களில் ஒன்று என்று விமர்சகர்களால் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டது. ஷேக்ஸ்பியர், பியோதர் தாஸ்தாயேவ்ஸ்கி ஆகியோரின் கதைகளைத் தழுவி திரைப்படங்களை இயக்கி உலகம் முழுவதும் புகழும் பாராட்டுகளும் பெற்றார். 1960-ல் குரோசவா புரொடக்‌ஷன்ஸ் நிறுவனத்தைத் தொடங்கித் தனது படங்களை இந்த பேனரிலேயே தயாரிக்கத் தொடங்கினார். சாமுராயை முன்னணிக் கதாபாத்திரமாகக் கொண்டு ஏராளமான திரைப்படங்களை இவர் தயாரித்துள்ளார்.

இவரைப் பற்றிப் பல புத்தகங்கள் வெளிவந்துள்ளன. திரைப்படத் துறையில் திரைக்கதை, காட்சி வடிவமைப்பு, இயக்கம், எடிட்டிங், இசை உள்ளிட்ட ஏறக்குறைய அனைத்துக் களங்களிலும் மேதமை கொண்டிருந்தார். அவர் இயக்கிய மொத்தத் திரைப்படங்கள் 30. 9வது மாஸ்கோ சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் கோல்டன் பரிசும், 1990-ல் வாழ்நாள் சாதனையாளருக்கான அகாடமி விருதும் பெற்றார். கலைகள், இலக்கியம் மற்றும் கலாசாரம் என்ற பிரிவில் ஏசியன் வீக் பத்திரிகை இந்த நூற்றாண்டின் சிறந்த ஆசியர் (Asian of the Century) என்ற விருதை வழங்கியது. இவரை கவுரவிக்கும் விதமாக சர்வதேச அளவில் இவரது பெயரில் விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன. உலகத் திரையுலகின் மிக முக்கியமான ஒருவராகப் போற்றப்பட்ட அகிரா குரோசவா 1998-ல் தனது 88-வது வயதில் காலமானார்.

Read more ...

August 5, 2016

The Passion of Joan of Arc (1928): கருப்பு-வெள்ளையில் ஒரு மௌன காவியம்!


சமீபமாக நான் வாசிப்பு எதிலும் ஈடுபடவில்லை எனினும் பல உலக சினிமாக்களைக் கண்டு களித்தேன். அவற்றில் The Passion of Joan of Arc (1928), 12 Angry Men (1957), The Bicycle Thief (1948), Seven Samurai (1954), Schindler's List (1993), The Artist (2011), Citizen Kane (1941), Apocalypse Now (1979), The Diary Of Anne Frank (1959), The Great Escape (1963), Life of Pi (2012), Shame (1968) ஆகியவை முக்கியமான திரைப்படங்கள். இவற்றில் நான் முதல் முறையாகப் பார்த்தவையும் உண்டு. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை பார்த்த படங்களும் உண்டு. இன்னும் (தற்போதைக்கு!) பார்க்க வேண்டியவை என ஒரு நீண்ட பட்டியல் இருக்கிறது. அவற்றில் முக்கியமானவை Casablanca (1942), The Third Man (1949), Singin' In The Rain (1952), Raging Bull (1980), Lawrence of Arabia (1962), Children Of Heaven (1997), Vertigo (1958), The seventh Seal (1957) ஆகியன.  இவற்றிலும் ஏற்கனவே பார்த்த திரைப்படங்களும் இருக்கின்றன. இந்தப் பதிவில் என்னை மிகவும் பாதித்த The Passion of Joan of Arc என்ற படத்தைப் பற்றியே பேசப்போகிறேன்.

இன்று நாம் காணும் இத்திரைப்படம் நம்மை வந்தடைந்த வரலாறு அதிசயமானது. தொலைந்துபோன பொக்கிஷம் திரும்பக் கிடைத்தால் எப்படியான உணர்வு நமக்குக் கிட்டுமோ, அத்தகைய உணர்வே இத்திரைப்படம் நமக்குக் கிடைத்த வரலாற்றை அறிகையில் ஏற்படுகிறது. Carl.Th.Dreyer என்பவரால் 1927 வருடம் எடுக்கப்பட்ட இத்திரைப்படம் 1928-ல் வெளியானது. இத்திரைப்படம் வெளியாவதற்கு முன்னே, இதன் அசல் பிரதி தீக்கிரையாகிவிட்டது. துரதிருஷ்டவசமாக இதன் இரண்டாவது பிரதியும் அதே தீயில் எரிந்துபோனது! எனவே இத்திரைப்படம் வெளியான 50 வருடங்களாக இதன் ஒழுங்கற்ற பிரதிகளையே பலரும் பார்க்கும் வண்ணம் நேர்ந்தது. ஆயினும் 1981-ல் அதிசயிக்கத்தக்க விதமாக இதன் அசல் பிரதி ஒன்று Norwegian mental Institute-ன் கழிப்பறை ஒன்றில் கிடைத்தது! தற்போது அனைவரும் காண்பது, அதன் ஒழுங்குபடுத்தி தெளிவுபடுத்தப்பட்ட (Resorted) பிரதியேயாகும்.

இத்திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் அனைவரும், அதைப் பார்த்து முடித்ததும் நிலைகுலைந்து போவார்கள் என்பது நிச்சயம். நான் முதன் முதலாக இத்திரைப்படத்தைப் பார்த்த போது உறைந்து போனேன்! வன்முறையின் உச்சத்தை மௌன மொழியில் பேசும் ஓர் அற்புதம் இத்திரைப்படம். இன்று இதைவிடவும் அற்புதமாக திரைப்படம் எடுக்க எத்தனையோ சாதனங்கள் உள்ளன. ஆனால் 90 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அதன் சாத்தியம் என்ன என்று யோசித்தால் மலைப்பு தட்டுகிறது! அதுவும் எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு நகரத்தின் ஒரு பகுதியை செட் போட்டு நிர்மானித்திருப்பது வியக்கவைக்கிறது. ஒரு மௌன மொழி திரைப்படத்திற்கு இத்தனை மெனக்கெடல் என்பது மொழி திரைப்படத்திற்கு அத்தனை முக்கியமல்ல என்பதையே காட்டுகிறது.


ஜோனாக நடித்த Renee Falconetti-யின் முகபாவங்கள் வெளிப்படும் தருணங்கள் அற்புதமானவை. 'Human face as a window on the content of the soul' என்று Dreyer குறிப்பிடுவது எத்தனை சத்தியமான உண்மை என்பதை இத்திரைப்படத்தை காண்கையில் புரிந்துகொள்ள முடியும். திரைப்படத்தின் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் முகபாவங்கள் மூலமாகவே காட்சிகளின் தீவிரத்தை கண் முன்னே தத்ரூபமாக நிகழ்த்திக் காட்டுகிறார் இயக்குனர். மொழியைவிட மௌனம் எத்தனை சக்தி வாய்ந்த ஆயுதம் என்பதை நாம் உணரும் தருணங்கள்தாம் இத்திரைப்படம். படத்தைப் பார்த்து முடித்ததும் ஒலியற்ற பேரமைதி ஒன்று உள்ளத்தில் சதா ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது!


ஜோனுக்கும் நீதிபதிகளுக்கும் நடைபெற்ற உரையாடல்கள் வரலாற்றின் பக்கங்களில் துல்லியமாக பதியப்பட்டுள்ளன. அவற்றை இத்திரைப்படத்தின் வாயிலாக அறிகையில் நம் உள்ளம் கொதிக்கிறது; இரத்தம் சூடாகிறது. நிர்க்கதியாக நிற்கும் 19 வயதுப் பெண்ணின் முன்னே கிழட்டுப் பூனைகள் தங்கள் சமார்த்தியத்தையும், விகாரத்தையும் காட்டுவது நம்மை அதிர்ச்சியில் உறைய வைக்கிறது. பார்வை, சொல், செயல் என்ற மூன்றினாலும் ஜோனை அவர்கள் ஏளனப்படுத்துவதைக் காண்கையில், கௌரவர்கள் அவையில் பாஞ்சாலிக்கு ஏற்பட்ட நிலையே நினைவில் எழுகிறது. பாஞ்சாலியைக் காப்பற்ற கண்ணன் வந்தான் ஆனால் ஜோனைக் காப்பாற்ற யாரும் முன்வரவில்லை என்பது நம்மை தாங்கவொண்ணா துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது.

You claim to be send by God?
To save France... It's why I was born.

So you think God hates English?
I don't know if god loves or hates the English.

You have said that St.Michael appeared to you... in what form? Did he have wings? Did he wear a crown? How was he dressed? என்பதாகச் செல்லும் அறிவற்ற, முட்டாள் கூட்டத்தின் கேள்விகள் ஏளனத்தின் உச்சமாக, How did you know if it was a man or woman? Was he naked? என்று கேட்கிறது! அவர்கள் அனைவரின் கேள்விக்கும் ஜோன், "Do you think God was unable to clothe him?" என்று திருப்பி பதிலடி கொடுக்கிறாள். இருந்தும் இத்தகைய அர்த்தமற்ற கேள்விகளையே அந்தக் கூட்டம் தொடர்ந்து வினவுகிறது. நிர்க்கதியான நிலையிலும் சரணாகதி அடையாத ஜோனின் துணிச்சல் அபாரமானது.

Why do you wear men's clothing?
When the mission that God has entrusted to me is over... I will again wear like a woman.

So it is God who orders you to dress as a man? and what reward do you expect from God?
The salvation of my soul...

இந்த கட்டத்தில் ஒரு பாவி, “இது தெய்வ நிந்தனை” என்று சொல்லி ஜோனின் முகத்தில் காறி உமிழ்கிறான். படம் பார்க்கையில் இந்த இடத்தில் நான் ஸ்தம்பித்துவிட்டேன். மேற்கொண்டு படத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. கண்கள் கலங்கிவிட்டன. “என்ன மனிதர்கள்!” என்ற சொற்றொடர் திரும்பத் திரும்ப காதில் ஒலித்தபடியே இருந்தது. மனம் சற்றே மட்டுப்பட்ட பிறகே படத்தைத் தொடர்ந்து பார்த்தேன். கௌரவர்கள் அவையிலும் சில நல்லவர்கள் இருந்ததைப் போலவே இங்கேயும் ஒருவர், "This is disgraceful. For me she is a saint" என்று சொல்லி ஜோனின் பாதத்தில் விழுந்து வணங்குகிறார். எல்லோரும் அவரை நிந்தித்து அவையிலிருந்து வெளியேற்றுகிறார்கள். மீண்டும் பாரதத்தின் அவைக்காட்சி நினைவில் வந்துபோகிறது!

Has God made you promises?
That has nothing to do with this trial.

So you are certain of being saved? You have no need of Church? Are you in state of grace?
If I am, may God keep me there. If I am not may God grant it to me.

ஜோன் எளிதில் எதையும் ஒப்புக்கொள்ள மறுப்பது கேள்வி தொடுப்பவர்களை அமைதியிழக்கச் செய்கிறது. எனவே அவளை கேள்விகளில் சிக்கவைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்! தான் மக்கள் கூட்டத்தைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று அவள் கோரும்போது, அவள் ஆண் உடை தரிப்பதை விட்டுவிடவேண்டும் என்கிறார்கள். அவள் அதற்கு மறுக்கிறாள். ஜோனின் ஆடை பற்றிய கேள்விகள் பலமுறை கேட்கப்படுகிறது. ஏன் அந்த உடை அவர்களை அவ்வளவு தூரம் இம்சிக்க வேண்டும்? அது ஆணின் உறுதியையும், துணிச்சலையும் அவளுக்குத் தருகிறது என்பதாலா? பெண்ணாகவோ அல்லது ஆணாகவோ இருப்பதை எதிர்கொள்வதைவிட, ஆண் உடையில் இருக்கும் பெண்ணாக அவள், அவர்களை நேர்கொள்வது அவர்களை அலைக்கழிப்பது விசித்திரமாக இருக்கிறது! கூர்ந்து நோக்கினால் அதன் பின்னே நுட்பமாக மறைந்துள்ள மனோ ரீதியான காரணங்கள் பலவும் புலப்படும்.


ஜோன் தொடர்ந்து பிடிவாதம் பிடித்தால் கிறுத்துவ சபை அவளை புறக்கணிக்கும் என்றும், அவள் தனித்துவிடப்பட நேரும் என்றும் அவர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். அப்போது ஜோன், “அப்போது நான் கடவுளுடன் தனிமையில் இருப்பேன்!” என்று பதிலளிக்கிறாள். அது அவர்களை மேலும் கோபப்பட வைக்கிறது. அவளை சித்ரவதை கூடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று சித்ரவதை செய்கிறார்கள். மனிதர்கள் சக மனிதர்களை இம்சிக்க எத்தனைவிதமான கருவிகளைக் கண்டுபிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அறியும்போது நாம் வாயடைத்துப் போகிறோம். அப்போதும் மனம் தளராமல், "Even if you part my soul from by body I will not confess nothing!" என்று சொல்லும் ஜோன், ஒருவேளை சித்ரவதை தாங்காமல் தான் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டால் என்னசெய்வது என்பதால், "And if I do confess later I will say It was forced from me!" என்றும் சொல்கிறாள்!

சித்ரவதையால் மயங்கி விழுந்த அவளை எடுத்துச்சென்று, கை நரம்பை கத்தியால் கீறி, இரத்தத்தை வெளியேறச் செய்கிறார்கள். நம் இரத்தத்தை உறைய வைக்கும் காட்சி! மனிதத் தன்மை முற்றாக உலர்ந்துவிட்ட காட்சி! பழமைவாதிகளின் மூடத்தனத்தின் மொத்த உருவம் முற்றாக வெளிப்படும் காட்சி! காலங்காலமாக பழமைவாதிகள் இப்படித்தான் செயல்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். இதை என்னவென்று சொல்வது? எப்படித்தான் எதிர்கொள்வது? கடவுளே! ஜோன் அப்போதும் மசியாதபோது வார்த்தைகளால் வசை பாடுகிறார்கள்! அவள் சாத்தானின் குழந்தை என்கிறார்கள். அப்போதும் ஜோன், "You said I am sent by evil not true, to make me suffer the devil has sent you..." என்று பதிலடி கொடுக்கிறாள்,

Carl.Th.Dreyer
இனிமேல் பயனில்லை என்று அவளை உயிரோடு எரிக்க முடிவு செய்கிறார்கள். தான் இறப்பது நிச்சயம் என்றறிருந்தும் அவள் துணிவுடன் இருப்பது, அங்கேயிருக்கும் பணியாளை வியப்பில் தள்ளுகிறது. அப்போது அவன், "How can you still believe that you are sent by God?" என்று மிக முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்கிறான். அதற்கு ஜோன் சொல்லும் பதில் அதைவிட முக்கியமானது! பாவிகள் தெய்வத்தின் பெயரால் அவளை உயிரோடு எரிக்கிறார்கள். அவளும் தெய்வத்தின் பெயரால் எரிந்து சாம்பலாகிறாள். ஆனால் தெய்வம் இதையெல்லாம் ஏன் வேடிக்கை பார்க்கிறது? அதற்கு அந்த பணியாளின் கேள்விக்கு ஜோன் அளித்த பதிலே பதிலாகிறது!

"His ways are not our ways" எத்தனை மகத்துவமிக்க பதில் இது!

கருப்பு-வெள்ளை மௌனத் திரைப்பட வரிசையில் இத்திரைப்படம் சிகரமாக நின்று, காவியம் என்று சொல்லத்தக்க வகையில் ஜொலிக்கிறது. ஒவ்வொருவரும் இத்திரைக் காவியத்தை அவசியம் கண்டு ஜோனின் ஒப்பற்ற தியாகத்தைப் போற்றவேண்டும்.

Read more ...

July 24, 2016

சுந்தர மோகன் பக்கங்கள்


அண்மையில் எனது நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரைப் பார்த்தேன். அவரைப் பார்த்து பல வருடங்கள் இருக்கும். என்னிடம் நெருக்கமாக இருந்த அவர் ஒரு கட்டத்தில் எங்கோ பிரிந்து செல்ல நேரிட்டது. எனவே அவரைப் பார்த்ததும் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டேன். பலவற்றையும் பேசினோம். நான் வலை தளம் ஒன்று நடத்துவதாகச் சொன்னேன். அப்போது அவர் நானும் எழுதுகிறேன் என்றார். எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஒரே ஆள் எத்தனை நாள்தான் எழுதுவது.

“சரி. தாரளமாக எழுதுங்கள். ஆனால் எதைப் பற்றி எழுதப் போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன்.

“இந்த வானுக்கும், மண்ணுக்கும் இடைப்பட்ட எதைவேண்டுமானாலும் எழுதலாம்தானே?” என்றார்.

“குறிப்பாக எதைப் பற்றி என்று தெரிந்தால் நன்றாக இருக்கும். ஏனெனில் என் தளத்தின் பெயர் புத்தக அலமாரி. அதற்குள் அடங்குபவற்றை எழுதினால் நல்லது.”

“பல புத்தகங்களின் தலைப்பிற்கும் உள்ளடக்கத்திற்கும் சம்பந்தமில்லாத போது, தலைப்பில் என்ன இருக்கிறது? மேலும் புத்தகங்களும் இந்த மண்ணில்தானே இருக்கிறது? எனவேதான் வானுக்கும் மண்ணுக்கும் இடைப்பட்ட எதையும் எழுதுகிறேன்.”

“சரிதான்.”

“அரசியல், சினிமா, ஆன்மீகம், இலக்கியம் என்று பலவற்றையும் எழுதப்போகிறேன்.”

“எல்லாவற்றையுமா? என் தளம் தாங்குமா?”

“தாங்காமல் என்ன? அதுவும் வானுக்கும் மண்ணுக்கும்.... ” என்று அவர் மீண்டும் ஆரம்பிக்கவே, என்னடா இப்படி ஒரு இக்கட்டில் மாட்டிக்கொண்டோமே என்று தோன்றியது.

“என்ன யோசிக்கிறீர்கள்? நான் எழுதுவது பிடிக்கவில்லையென்றால் விட்டுவிடுங்கள். நான் என் போக்கில் எப்பவும் போல் இருந்துவிட்டுப் போகிறேன்” அவர் சற்றே விரக்தியாகச் சொன்னார்.

“நீண்ட வருடங்களுக்குப் பிறகு உங்களைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறேன். தங்களை விட்டுவிட மனமில்லை.”

“சந்தோஷம். ஆனால் நான் புனைப்பெயரில் எழுதப்போகிறேன்.”

“என்ன பெயரில் எழுதப் போகிறீர்கள்?”

அவர் சற்றும் யோசிக்காமல் சொன்னார், “சுந்தர மோகன்.”

“எதனால் அந்தப் பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?”

“அது ரகசியம்” என்று அவர் புன்னகைத்தார். சற்று யோசித்தவராக, “தங்கள் தளத்தை எத்தனை பேர் படிக்கிறார்கள்?” என்று கேட்டார்.

என்னடா இது வம்பாய் போயிற்றே. உண்மையைச் சொல்லலாமா என்று ஒரு கணம் யோசித்தேன். பிறகு சமாளித்தவனாக, “ஏதோ நான் எழுதுவதையும் படிக்கச் சிலர் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்” என்றேன்.

“இனி கவலையை விடுங்கள். நான் எழுத ஆரம்பித்ததும் உங்கள் தளத்தைப் படிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை பல மடங்காக உயர்ந்து விடும்.”

“எதை வைத்து அப்படிச் சொல்கிறீர்கள். நானும் எப்படியெல்லாமோ எழுதிப் பார்க்கிறேன். கூட்டமே சேரமாட்டேன் என்கிறது. ஏதோ ஜெயமோகன் தயவால் சில பதிவுகள் பல நூறு எண்ணிக்கையைத் தாண்டியிருக்கிறது. ரொம்பக் கஷ்டம்.” என் குரல் என்னையும் மீறி என் வருத்தத்தை வெளிக்காட்டியது.

“கவலையை விடுங்கள். இனிதான் நான் வந்துவிட்டேனே!”

“எப்படி அவ்வளவு உறுதியாகச் சொல்கிறீர்கள்?” நான் வியப்போடு கேட்டேன்.

“சும்மா வெறும் புத்தகங்களையே எழுதிக் கொண்டிருந்தால் யார் படிப்பார்கள்? இந்த வானுக்கும் மண்ணுக்கும் இடையே எத்தனையோ.....” அவர் முடிப்பதற்குள் நான் இடையில் குறுக்கிட்டு, “இதனால் ஒன்றும் பாதகம் வந்துவிடாது இல்லையா?” என்று கலக்கமாகக் கேட்டேன்.

“நீங்கள் வேண்டுமானால் பாருங்கள். புத்தக அலமாரி ஓஹோ என்று எல்லோராலும் பேசப்படுவதாக இருக்கப் போகிறது. சரி, ஒரு பதிவை அதிகபட்சமாக எத்தனை பேர் படித்திருக்கிறார்கள் என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியுமா?”

“ம்... ஜெயமோகனின் முதற்கனல் பற்றிய பதிவை 999 பேர் படித்திருக்கிறார்கள்.”

“இனி ஒவ்வொரு பதிவையும் ஆயிரமாயிரம் பேர் படிக்கப் போகிறார்கள்” என்று உறுதியாகச் சொன்னார். என்னவெல்லாம் செய்தால் கூட்டம் கூட்ட முடியும் என்று விவரித்தார்.

நான் கற்பனையில் மிதந்தேன். தினமும் ஒரு ஆயிரம் பேராவது படிக்கும்படி செய்துவிட்டால் போதும். அப்புறம் இலட்சமும் கோடியும் பக்கத்தில்தானே இருக்கின்றன?

“சரி. எப்போது ஆரம்பிக்கப் போகிறீர்கள்?”

“ஏன் இப்போதே கூட ஆரம்பிக்கலாம். அதில் என்ன கஷ்டமிருக்கிறது?”

“இல்லை. ஏதாவது படிக்க...” என்று இழுத்தேன்.

“படிக்க என்ன இருக்கிறது. இந்த வானுக்....”

“அதற்குச் சொல்லவில்லை. நான் பல ஆயிரம் பக்கம் உள்ள புத்தகங்களைப் படித்து, குறிப்புகளை எடுத்து, மண்டையைக் குடைந்து, யோசித்து யோசித்து எழுதுகிறேன். அதைப் படிக்கவே ஆட்கள் இல்லை....”

அவர் குறுக்கிட்டுச் சொன்னார், “அது உங்களோட ஸ்டைல். இந்த சுந்தர மோகன் ஸ்டைல் வேறு. எனக்குத் தோன்றுவது எதைப் பற்றியும் நான் எழுதப் போகிறேன். எனவே இதில் மண்டையைக் குடைந்து யோசிக்க என்ன இருக்கிறது?” சாதாரணமாகச் சொன்னார் அவர்.

எனக்குத் தலை சுற்றியது. என் புத்தக அலமாரி என்னைவிட்டுப் போவதாகத் தோன்றி ஒரு கணம் திடுக்கிட்டேன்.

“கவலைப்படாதீர்கள். அப்படி ஒன்றும் ஆகாது.” என்று அவர் என் மனதில் உள்ளதைப் படித்தது போல் சொன்னார். எப்படி அவரால் நான் நினைத்ததைச் சொல்ல முடிந்தது என்று வியந்தேன்.

“இதில் வியப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? நான் யாருடைய மனதில் இருப்பதற்கும் ஏற்ப, அவர்களைக் கவரும் விதமாக எழுதப்போகிறேன். எனவே உங்கள் தளத்திற்குக் கண்டிப்பாக ஒரு பெரும் கூட்டம் வந்து சேரும். அது தானாகச் சேர்ந்த கூட்டமாக இருக்காது மாறாக நானாகச் சேர்த்த கூட்டமாக இருக்கும்.” என்று சொல்லி என்னைப் பார்த்துப் பெருமிதமாகச் சிரித்தார். நானும் அவரைப் பார்த்து ஒரு மாதிரியாகச் சிரித்து வைத்தேன். இருந்தும் உள்ளுர பயம் இருக்கத்தான் செய்தது.

“சரி. நான் எழுதப் போவதற்கு ஏதாவது தலைப்பு வேண்டுமல்லவா? என்ன வைக்கலாம்?” என்று என்னிடம் கேட்டார்.

“அதையும் நீங்களே சொல்லிவிடுங்கள்” என்றேன் நான்.

“சுந்தர மோகன் பக்கங்கள்” என்றார் அவர்.

(மறுபிரசுரம். முதற்பிரசுரம் ஆகஸ்ட் 26, 2014)

Read more ...